Którzy z debiutantów dekady 2000-2009 mają szanse na trwałe zapisać się w poezji polskiej? Które z książek zasługują na miano najważniejszego debiutu? Czy poeci, którzy debiutowali w pierwszej dekadzie nowego wieku, zdołają nadać nowy ton poezji polskiej? Jeśli tak, to kto z tego grona może odegrać najważniejszą rolę? Antologia ta prezentuje wiersze 21 autorów, których debiuty uznałem za wyjątkowo ważne w każdym roku. To głosy poetyckie na tyle odrębne, że rozpoznawalne wśród pozostałych, i na tyle spójne, że nieprzypadkowe. Czy zabrzmiał głos pokolenia, czy może polifonia? Niech poeci przemówią, krytycy ocenią, a czytelnicy osądzą.

Poeci na nowy wiek
Seria "Antologie" / 2010 / 978-83-62006-73-1 / 424 s.

Poetka, tłumaczka, autorka opowiadań. Na Uniwersytecie Warszawskim prowadzi zajęcia z literatury amerykańskiej, teorii literatury i ekokrytyki. Laureatka austriackiej nagrody Huberta Burdy (2005). Nagrodzona przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek za najlepszy debiut (2002). Członkini ASLE (Association for the Study of Literature and the Environment). Wydała tomy: Listopad nad Narwią (2000), Bio (2004), Planeta rzeczy zagubionych (2006), Tlen (2009) oraz zbiór opowiadań Poranek Marii i inne opowiadania (2010). Mieszka w Warszawie.

Listopad nad Narwią / 2000 / Biuro Literackie

Na tom Julii Fiedorczuk zdecydowałem się wskazać także dlatego, że w jej następnych książkach stało się to, czego osobiście zawsze oczekuję od liryki. Jej świat się otworzył i stanął przede mną, czytelnikiem, wzbogacony o trasy odmiennych podróży, o spektrum nieporuszanych dotąd tematów, o treść piękniejszych baśni, "podszytych ciałem", co zapisała sama autorka.
Roman Honet

Milczenie jest częścią rozmowy

Niemożność, a może po prostu nieumiejętność mówienia jest dla mnie czymś bardzo dotkliwym. Wiersz przychodzi do mnie zawsze pod postacią jakiejś bardzo wyrazistej emocji, ekscytacji, radości, rozpaczy, czegoś, o czym mam ochotę opowiedzieć, Tobie, sobie, wszystkim. To jest pewnie owo słynne libidalne podłoże języka...

Poeta, pisarz i kompozytor. Laureat Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina w 2000 roku. Wydał arkusz: Nauki dla żebraków (2003), tomy wierszy: Dolna Wilda (2001), Wiersze dla Róży Filipowicz (2004), th (2005), Henry Berryman Pięśni (2006, nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia), Drobne! Drobne! (2008, nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia i Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius) oraz powieść Śmierć w darkroomie (2007). Mieszka w Poznaniu.

Dolna Wilda / 2001 / Anima, Tygiel Kultury

Pasewicz zjawił się - co już podkreślałem - jako poeta gotowy. Do czego? - można by zapytać. Choćby do nasycania współczesnej polskiej liryki treścią, co systematycznie i pożytecznie czyni od 2001 roku. Choćby do olśnienia czytelnika, do tego, żeby postawić go w samotności wobec wiersza. Bez szczudeł. Bez etykietek.
Roman Honet

Żadnych rygorów

W moich wierszach dominuje, jak ktoś to napisał, nie-antropocentryczna wizja świata i to jest właśnie czysty buddyzm. Co do młodych poetów, jakby to ładnie ująć, rozczula mnie u świeżo "nawróconych" buddystów ten pęd do używania całej tej ładnej buddyjskiej retoryki. Przy czym zapominają oni o tym, że im mniej się mówi, tym więcej z tego braku mówienia wynika...

Poetka. Wykładowca w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych w Legnicy. Wydała tomy: danc (2001), nominowany do Nagrody Literackiej Nike, Wte i nazad (2003), Mniej, więcej (2007). Mieszka w Legnicy.

danc / 2001 / Biuro Literackie

Debiutancki tom Anny Podczaszy gwarantował opowieść - w moim odbiorze - dość specyficzną. Czytałem go jako dowód na nieobrabialność tworzywa, diagnozę uwięzienia w słowie jako materiale wyjątkowo - z całą prostotą tego stwierdzenia i równocześnie przy porównaniu do odmiennych dziedzin twórczości - niewdzięcznym.
Roman Honet

Mój rytm, mój oddech

Traktuję proces napisania wiersza bardzo egoistycznie: kluczowe jest moje spojrzenie, mój rytm, mój oddech. Nie konsultuję się, nie radzę, nie pokazuję ludziom wersji niegotowych. Muszę uwierzyć samej sobie...

Poeta, krytyk literacki, były redaktor magazynu literackiego "Kursywa". Jego wiersze tłumaczono na język chorwacki, serbski, czeski i słowacki. Wydał tomy: Ten i Tamten (2000, wspólnie z P. Lekszyckim), Biały OjczeNasz, (2002), Czerwony Żagiel (2006) oraz zbiór szkiców Śląska awangarda. Poeci Grupy Kontekst (2004). Mieszka w Katowicach.

Biały OjczeNasz / 2002 / Zielona Sowa

Tom Pawła Sarny wymaga od czytelnika bezwzględnej akceptacji albo zdecydowanego odrzucenia. Nie pozostawia w poczuciu estetycznej obojętności, nie prowadzi na manowce intelektualnej nijakości, żąda zdecydowanej reakcji. Sprawdza zdolność do czytania wiersza, a nie wierszy.
Roman Honet

Jak na intruza patrzyłem raczej na siebie

Prezentacja stadna ma sens, bo trudniej ją przeoczyć, tym bardziej jeśli na dodatek powstaje przy tym całkiem ładnie wydana antologia, z obszernym naukowym wstępem. Jakoś niespecjalnie mnie to obchodziło, gdy ktoś czasem powiedział, że wszyscy Ślązacy piszą tak samo. Nie czuję się Ślązakiem, więc nie brałem tego do siebie. Poza tym pisały się już wtedy inne wiersze...

Poetka, krytyczka, redaktorka. Wydała tomy: Somnambóle fantomowe (2003), Zagniazdowniki (2007), za który była nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia. Wraz z M. Cyranowicz i J. Radczyńską zredagowała Solistki: antologię poezji kobiet (1989-2009) (2009). Mieszka w Warszawie.

Somnambóle fantomowe / 2003 / Zielona Sowa

Mueller w swoich utworach jest obecna niesłychanie intensywnie, ale nie w oczywisty sposób, stąd można ją tam uchwycić albo całościowo, albo wcale, tak mi się wydaje. Nie podsuwa zachęcających rekwizytów, nie odwołuje się do zjawisk czy wydarzeń, które mogłyby zostać łatwo podzielone na polu światopoglądowym, niezależnie od tego, czy chodzi o wojnę w Iraku, buddyzm, czy problem z porannym wyjściem na miasto.
Roman Honet

Czysty układ

Nie sądzę, że pisanie coś mi zabiera. A jeśli nawet zabiera, to raczej nic bardzo ważnego - odbiera mi czas, który zmitrężyłabym zapewne na jakieś nieistotności, zajmuje mi uwagę, którą mogłabym rozproszyć na coś, co na tę uwagę nie zasługuje... Tak więc w sumie - same zyski...

Poeta, recenzent, happener. Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu Śląskiego. Były redaktor Pisma Artystycznego "Plama" w Rybniku i tygodnika "Nowy Czas" w Londynie, obecnie redaktor "re: presji" w Katowicach. Wydał arkusz wierszy Kod genetyczny (2000) oraz tomy: Epifanie i katatonie (2003), Motta robali (2005), Stos gitar (2009). Mieszka w Rybniku.

Epifanie i katatonie / 2003 / Instytyt Mikołowski

Rybicki, choć czasem porusza tematy od zawsze fundamentalne dla liryki, nie uprawia mentorstwa. Jeśli wsłuchać się w jego głos, staje się oczywiste, że jemu również zależy na odpowiedzi, że to nie retor, wznoszący sobie pseudo-cokół, na który służbowo włazi, aby rzucać prostaczkom wielkie litery składające się w równie wielkie pytania.
Roman Honet

Trzeba walczyć do końca

Sieć? Ryba w sieci? Książka poetycka będzie za 30 lat towarem luksusowym, będzie to snobizm intelektualistów, bo, mam nadzieję, że w końcu ludzie to zrozumieją, że poezja jest jedynym wiarygodnym źródłem wiedzy o umyśle ludzkim. Co może zostać w sieci? Wiesz, że każda sieć ma na tyle duże oczka, że nie wszystko wlezie...

Poetka. Laureatka Konkursu Poetyckiego im. Rainera Marii Rilkego (2001). Otrzymała nagrodę specjalną w Konkursie im. Jacka Bierezina w 2002 roku. Wydała tomy: Dating sessions (2003), China Shipping (2005), Dwa fiaty (2009). Mieszka w Warszawie.

Dating sessions / 2003 / Zielona Sowa

Nie zapomnijmy o miłości. W wierszach Bargielskiej czasem bywa frywolna, koresponduje z dosłownym odczytaniem tytułu tomu. Czasem okazuje się skomplikowana, wyzwala potrzebę zniewolenia i pęd ku suwerenności równocześnie.
Roman Honet

Obecnie jestem panterą

Nie mam wcieleń, których nie lubię. Wydaję się sobie czasem anachroniczna albo głupawa, jeśli o to pytasz. Ale tu, gdzie jestem, nie wydaję się sobie taka, a przecież przyszłam tutaj przez siebie anachroniczną i głupawą, jak mogłabym się od siebie tamtej odżegnywać?

Poetka, prozaik, krytyk literacki, tłumaczka literatury włoskiej. Redaguje rubrykę poetycką "Wiersz Świątecznej" w "Gazecie Wyborczej", pracuje jako redaktor prowadzący w wydawnictwie Nasza Księgarnia. Wydała tom sprzedawcy kieszonkowych lusterek (2004), za który otrzymała Nagrodę im. Kazimiery Iłłakowiczówny, Nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek oraz Dżonkę. Wśród przekładanych przez nią autorów znajdują się między innymi: I. Calvino, U. Eco, D. Buzzati, O. Fallaci, T. Terzani. Mieszka w Warszawie.

sprzedawcy kieszonkowych lusterek / 2004 / Zielona Sowa

Joanna Wajs nie stworzyła rzeczywistości idyllicznej, przestrzeń w jej wierszach posiada wyznaczone granice, życie dysponuje określoną, skończoną wytrzymałością, zostało wyposażone w czas, więc podlega zatracie, właściwie funkcjonuje wobec jej nieuchronnego nadejścia, a kiedy to się staje, ulega jej miękko i naturalnie, bez wrzawy i pretensji.
Roman Honet

Notatek nie robię

Człowieka widzę rzadko, a poza tym oglądanie autora przez filtr jego własnych tekstów jest zawsze niebezpieczne. Nawet wtedy, kiedy te teksty są dobre, a już zwłaszcza w sytuacji przeciwnej...

Poeta, prozaik, tłumacz. Zajmuje się także malarstwem i rysunkiem. Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich (2005), Paszportu "Polityki" (2007) oraz Nagrody Splendor Gedanensis (2008). Wydał tomy wierszy: Żywoty równoległe (2004), Wyprawa na południe (2005), Wiersze (2006), Brzytwa okamgnienia (2007), Ekran kontrolny (2009), powieść Lala (2006), zbiory opowiadań: Kolekcja (1999), Rynek w Smyrnie (2007), Balzakiana (2008) oraz książkę Fotoplastikon (2009). Przekładał wiersze Ph. Larkina (Zebrane, 2008) i K. Vērdiņša (Niosłem ci kanapeczkę, 2009). Mieszka w Warszawie.

Żywoty równoległe / 2004 / Zielona Sowa

Dehnel świadomie wychwytuje to, co w świecie relatywne. Sprowadza względność do sytuacji konkretnych, które aby były obrazem rzeczywistości, nie mogą pozostać względne, ale bezwarunkowo zrealizowane. Nie muszą być za to bezwarunkowo pomyślane. Tu tkwi esencja liryki, poezji jako sztuki: słowa i umysłu.
Roman Honet

Zapis niepewności

Zacznę od końca: wydaje mi się, że rządzę wierszem, ale na ogół i on sobie znanymi sposobami narzuca mi to i owo; to dwuwładza, ścieranie się sił. Ale - i tu przeskoczę na początek - jestem, jak sądzę, poetą dość świadomie piszącym; jeśli zapisało mi się w wierszu coś "wieszczego", czyli "wziętego z głowy, czyli z niczego", jak mawia moja przyjaciółka Basia, to obracam na dziesiąty bok jak podejrzaną monetę...

Poeta. Laureat Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina (2003) oraz im. Zbigniewa Dominiaka (2005). Dwukrotnie nagrodzony w Konkursie Poetyckim o Laur "Czerwonej Róży" (2003, 2004) oraz wyróżniony przez jury nagrody im. Rainera Marii Rilkego. Wydał tomy: thanatos jeans (2005), traktaty konstrata (2008), samochody i krew (2009). Mieszka w Wólce Bieleckiej w Lubelskiem.

thanatos jeans / 2005 / Biblioteka Laureatów Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bieriezina

Śmiertelne uwikłanie liryki Konstrata jest przejmujące dlatego, że Konstrat stworzył świat delikatny i zarazem autentyczny. Nie dziwimy się śmierci w rzeczywistości uzbrojonej, przygotowanej na nią, nie zaskakuje nas śmierć w czasie śmierci, o ile można tak to powiedzieć. Czas w wierszach Konstrata jest diametralnie odmienny: dedykowany życiu, żarliwie hołubionemu, często młodemu, na nie został przeznaczony, stąd śmierć oznacza tu bezpowrotne przeformułowanie określonego porządku, niepożądana, zjawia się nie w swoim czasie i nie na swoim miejscu.
Roman Honet

Słów nie da się zaplanować

Generalnie napisanie wiersza wzbudza we mnie pozytywne uczucia, nawet jeżeli sam wiersz jest negatywny. Coś jakby radość z dobrze wykonanej pracy. Ponadto potrafię się estetycznie zachwycać co niektórymi moimi wersami tak, jakby były obce, nie moje, napisane przez kogoś innego...

Poeta, muzyk. Otrzymał nagrodę główną w Konkursie Poetyckim im. Jacka Bierezina (2004) oraz Medal Młodej Sztuki w dziedzinie literatury (2006). Wydał tomy: [yass] (2005), możesz czuć się bezpiecznie / [yass] (2006), sale sale sale (2009). Mieszka w Poznaniu.

[yass] / 2005 / Biblioteka Laureatów Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bieriezina

Liryka Szczepana Kopyta, pozbawiona chaosu, nie miałaby prawa istnieć. Mam na myśli chaos na skalę masową i ten hodowany przy sobie, podręczny, o którym Kopyt napisał: "bałagan w pokoju powstaje pewnie / dlatego, żeby mnie coś uspokajało".
Roman Honet

Sama możliwość to właściwie nic

Poza kontekstem wiersza: wszystko, co robię (wiersze, muzyka) ma jakąś użyteczną wartość, o ile są ludzie, którzy ją znajdą. Tu laborystyczna teoria wartości (która skądinąd jest piękna, słuszna, ale nie opisuje rzeczywistości, tylko ją projektuje) nie działa...

Poetka. Wydała tomy: Brzydkie zwierzęta (2006), za który otrzymała Nagrodę im. Kazimiery Iłłakowiczówny (2006) i była nominowana do Gdańskiej Nagrody Literackiej "Europejski Poeta Wolności", oraz Wakacje, widmo (2009). Mieszka w Krakowie.

Brzydkie zwierzęta / 2006 / Wydawnictwo a5

Brzydkie zwierzęta to poruszający tom. Przez opisaną daremność, dawną i teraźniejszą, przez obcość i obojętność, zogniskowaną zwłaszcza tam, gdzie spodziewalibyśmy się - być może w naiwności, a może po prostu naturalną koleją rzeczy - żarliwości, emocji, reakcji.
Roman Honet

Staram się zawsze pisać z dystansu

Myślę, że moja postawa wobec świata to nie obojętność - jest chyba odwrotnie - to mnie boli i przeraża obojętność. W wierszach tego może nie widać, są wyciszone i nieemocjonalne, bo staram się zawsze pisać z dystansu. Staram się, żeby nie było to zbyt młodzieńczo-egzaltowane, jakieś nawiedzone...

Poeta, wokalista, perkusista i autor tekstów grupy Lesers Bend. Wydał tomy: Soma (2006), za który otrzymał I nagrodę w Konkursie Młodych Twórców im. Witolda Gombrowicza Fundacji Kultury (2007) oraz Nagrodę Złoty Środek Poezji (2008), Biały tydzień (2007). Wraz z Lesers Bend nagrał płyty: szkło (2003), akwarium (2004), gea (2005), Lesers Bend (2008), EP (2009). Mieszka w Żuradzie pod Olkuszem.

Soma / 2006 / Biuro Literackie

Tu nie ma ani wywyższenia, ani pogardy. W wierszach Łukasza Jarosza regularnie powraca motyw lasu, jezior, rzek, ale należy zachować ostrożność, zanim w ten sposób ustawi się całościowy ogląd jego liryki.
Roman Honet

Bez natchnienia nie napisałbym niczego

Często coś powtarzam w sobie, co potem przydaje mi się do wiersza. Jakieś zwroty, przenośnie, frazy. Jak wychodzę z psem, to czasem sobie coś szeptam pod nosem, coś tam klecę, co następnie może znaleźć się w wierszu. A że zawsze mieszkałem blisko lasu i tam się dobrze czuję, więc jakieś jego elementy przenikają do mojego pisania...

Poeta, happener. Studiował polonistykę i ukrainistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Stypendysta Miasta Krakowa w 2008. Wydał tomy: Rewers (2007), za który został laureatem Nagrody Dżonki, Paralaksa w weekend (2007), Mixtape (2009) oraz Kryzys. Biuletyn Poetycki (2009, wspólnie J. Kapelą, Sz. Kopytem, A. Mirahiną, Ł. Podgórnim). Mieszka w Krakowie.

Rewers / 2006 / Wydawnictwo Mamiko

Poeta, który ufa czytelnikowi, ufa własnemu wierszowi. Tak postępuje Tomasz Pułka. Jest jak emitent, wypuszczający w obieg monetę, świadomy, że jej wartość leży w niej samej i pozostaje absolutnie niezależna od tego, czy odbiorca przeczyta, co zostało napisane na awersie, czy - excuse le mot - rewersie.
Roman Honet

Czuję się zdecydowanie nieświadomy swojego pisania

Ostatnim skurwysyństwem jest generowanie przyjemnych czytelnikowi tekstów, "skrojonych na miarę", korzystających z modelu mającego się podobać "wiersza nieszufladowego": równiutko z prawej, równiutko z lewej, jakaś "rdza", jakieś "topiące się zwierzęta" albo "dzieci". No i epigonizm. A wszystko to oczywiście wyłącznie jako pretekst do bycia "docenionym"...

Poetka. Wydała arkusz poetycki Poprawiny (2006) oraz tomy wierszy: Po sobie (2007), za który otrzymała Wrocławską Nagrodę Poetycką Silesius w kategorii debiut roku (2008), nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (2008) i nagrodę "Gazety Wyborczej" wARTo (2009), oraz Wspólny język (2009). Mieszka w Księżycach.

Po sobie / 2007 / Biuro Literackie

Lapidarne wiersze Julii Szychowiak opierają się o zasadniczą granicę. Nakreślone w ciężko uchwytnym punkcie między użytecznością języka a jego niewydolnością, między istnieniem fizykalnym, niepełnym, utrudnionym a jakimś uporczywym dążeniem do zaniknięcia, długotrwałym i równie bolesnym.
Roman Honet

Mówię do wszystkich

Bywają takie okolice w świecie projektowanym w głowie, których za nic nie da się opisać, język jest wtedy kaleki, ułomny, nie ma szans, żeby dotknąć. Język jest dużo bardziej ograniczony, niż nam się wydaje...

Poeta. Uczestnik "Odsieczy" podczas Portu Legnica 2002. Laureat projektu "Połów 2008". Wydał arkusz poetycki Afekt (2007) oraz tom Antypody (2008), za który w 2009 roku otrzymał Nagrodę Złoty Środek Poezji oraz nominacje do Nagrody Literackiej Nike i Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius. Mieszka w Olkuszu.

Antypody / 2008 / Biuro Literackie

Bohater Elsnera przypomina człowieka znajdującego się na skraju wyczerpania, zatem jeśli miała tu miejsce konfrontacja, to właśnie jego zmuszono do kapitulacji. Do życia utajonego: na dnie, w piwnicy, gdzie "Czasami ktoś [...] puka / i cienka szybka drży, żarówka dynda / na drucie jak maleńka czaszka. // Kiedy się przepali, zniknę".
Roman Honet

Nienawidzę fajnych wierszy

Każdy szuka u bliskiej osoby choćby malutkiej części siebie. W takim odbiciu zawsze będziemy się widzieć jako kawałeczki, fragmenty, bez względu na wielkość lustra, bo dwóch takich samych osób po prostu nie ma...

Poeta. Laureat Turniejów Jednego Wiersza im. Rafała Wojaczka we Wrocławiu (1998, 2007) i Gliwicach (1999), Wiosny Poetyckiej w 2009 roku oraz Nagrody wARTo (2010). Działacz (zaopatrzeniowiec) wrocławskiego rzutu akcji Jedzenie Zamiast Bomb. Wydał tom Requiem dla Saddama Husajna i inne wiersze dla ubogich duchem (2008). Mieszka we Wrocławiu.

Requiem dla Saddama Husajna i inne wiersze dla ubogich duchem / 2008 / Stowarzyszenie Kulturalno-Artystyczne "Rita Baum"

W Requiem... dominują wnikliwe zapisy, pojawiają się frazy esencjonalne, krańcowe, niosą gniew, demonstrują negację i wściekłość, wyrażone nie przez gest bezsilnego opuszczenia rąk, ale zaciśnięcie pięści. Własnych pięści. Mechanika wściekłości jest w każdym aspekcie prywatna, stanowi - wykonane z pasją i rozmachem - dzieło tego, który ją wyraża - Konrada Góry.
Roman Honet

W wierszach jest wszystko oprócz racji

Nie doskwiera mi dyskomfort na myśl o tym, że dzisiaj o wiele ciężej zsynchronizować jakieś szersze działanie społeczne. W odróżnieniu od lewicowych naiwniaczków nie tęsknię za żadną grecką rewoltą, bo wiem, że to byłyby Węgry razy pięć, a nie żaden mir helleńskiego demos. Wyciszając mnie, telewizja i reszta mediów robi ze mną to, co ja z nimi robię codziennie...

Poetka. Laureatka konkursów im. Tadeusza Sułkowskiego (2007) oraz im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (2009). W 2007 roku otrzymała nagrodę główną w Konkursie Poetyckim im. Jacka Bierezina oraz Grand Prix w Konkursie im. Rainera Marii Rilkego. Mieszka w Krakowie.

Zapaść / 2009 / Biblioteka Arterii

W wierszach Joanny Lech pojawia się niewiele postaci. Jedna z nich, jej tajemniczy interlokutor, przekroczył pewną granicę i teraz mówi: "Ten kwaśny zapach [...] to przede wszystkim". Ale jego rozmówczyni okazuje się wyrozumiała. Może domyśla się, może wie.
Roman Honet

Z rozległym widokiem na przepaść

Zaczęło się od prozy. Przez jakiś czas pisałam też krótkie, zwarte i mroczne wiersze. I oczywiście zupełnie grafomańskie. Dopiero potem przyszły eksperymenty - z treścią i warsztatem, z czego wynikło już bardziej świadome pisanie. Jednak trochę to trwało, zanim doszłam do siebie...

Poetka. Absolwentka filologii rosyjskiej Uniwersytetu Warszawskiego, obecnie studiuje filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Wydała arkusz wierszy Wszystkie radiostacje związku radzieckiego (2008) oraz tom Radiowidmo (2009). Mieszka we Wrocławiu.

Radiowidmo / 2009 / Biuro Literackie

W jej liryce regularnie otrzymujemy opis tego, co mogłoby stanowić przedmiot reportażu: tu w miejscu opuszczonym przez garnizony radzieckie pojawia się targowisko, dynamiczna, nieznosząca pustki poezja Mirahiny od razu zastąpiła szmelc żelazny, pozostały po przebrzmiałym czasie, szmelcem plastikowym, właściwym dla współczesności.
Roman Honet

Między dwoma biegunami

Wyciągam wnioski z obserwacji innych i siebie. A jeśli ktoś zechciałby powiedzieć nieprawdę, to podciąganie go pod tą moją obserwację - że szaleństwo jest często żenujące - samemu stwierdzeniu nie szkodzi. Bardziej temu, kto zostaje podciągnięty. Choć ja akurat bardzo lubię świrów. Ludzi zafiksowanych i przez tę fiksację nieszczęśliwych...

Pisarka i artystka sztuk wizualnych. Absolwentka poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wydała poemat Biała książka (2009), wyróżniony Nagrodą im. Kazimiery Iłłakowiczówny za najlepszy debiut poetycki, oraz zbiór opowiadań Rozmówki włoskie (2007), za który otrzymała Medal Młodej Sztuki w dziedzinie literatury. Mieszka w Poznaniu.

Biała książka / 2009 / Wyd. Św. Wojciech

W języku Rolando obok odwołań odnoszących się do współczesności, pojawiają się inklinacje modernistyczne. Blu, Bruna i Bianca - można uznać je za odrębne postaci czy niezbędne emanacje pozbawionej przewodnika (posiadanego przez Danta) osobowości Rolando, ale można też potraktować je jako wytwory groteskowej podróży autorki w głąb samej siebie.
Roman Honet

Mam swoją autostradę

Już parę osób radziło mi, abym porzuciła pisanie na rzecz sztuki i odwrotnie, to może być źle odbierane przez specjalistów, to niewiarygodnie brzmi, artystka pisze, poetka rysuje, już, już rysują się uśmiechy niedowierzania, ale ja nie patrzę na te rozkapryszone minki, robię swoje...

Poeta. Doktorant Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Finalista (2008) i laureat Konkursu im. Jacka Bierezina (2009). Wydał arkusz poetycki Lekkie czasy ciężkich chorób (2009) oraz tom Preparaty (2010). Mieszka we Wrocławiu.

Preparaty / 2010 / Biuro Literackie

Czy zatem Witkowski żongluje? Niewątpliwie tak. Czytelnikiem i samym sobą. Ten zdeklarowany przeciwnik odpoczynku i kontemplacji zdecydowanie stawia na dynamikę i właśnie ją zaleca czytelnikowi.
Roman Honet

Skończyła się iluzja garden party

Tekst to tylko platforma spotkania między autorem i czytelnikiem, platforma kulawa i stworzona w materii tak plastycznej i nietrwałej jak język. Jednak bez takiego wyjścia w kierunku, całe to pisanie wierszy staje się chodzeniem po pięknym ogrodzie...