Baśń roślin­na, któ­ra wymy­ka się pro­ste­mu podzia­ło­wi na lite­ra­tu­rę „dla dzie­ci” i „dla doro­słych”. Bylin­ki opo­wia­da­ją o doj­rze­wa­niu, wspól­no­cie i ucze­niu się wła­snej spraw­czo­ści w świe­cie, któ­ry bywa pięk­ny, ale też nie­prze­wi­dy­wal­ny i groź­ny. Histo­ria Sza­rot­ki i Lilij­ki – istot na wpół ludz­kich, na wpół roślin­nych – roz­po­czy­na się w momen­cie zakwit­nię­cia, gdy boha­ter­ki wcho­dzą do spo­łecz­no­ści zamiesz­ku­ją­cej gór­ską kra­inę. Kata­stro­fal­na burza sta­je się dla nich doświad­cze­niem gra­nicz­nym: uczy, że nie wszyst­ko da się napra­wić, a praw­dzi­wa siła tkwi w rela­cjach, tro­sce i uważ­no­ści wobec innych ist­nień. To książ­ka nie­spiesz­na i zmy­sło­wa, trak­tu­ją­ca czy­tel­nicz­ki i czy­tel­ni­ków poważ­nie, bez uprosz­czeń i mora­li­zo­wa­nia. Wie­lo­gło­so­wa nar­ra­cja odda­je głos nie tyl­ko boha­ter­kom, lecz tak­że wodzie, świa­tłu, mchom i kamie­niom, budu­jąc świat poprzez rytm, obraz i doświad­cze­nie natu­ry jako żywe­go, współ­od­czu­wa­ją­ce­go orga­ni­zmu. Dopeł­nie­niem opo­wie­ści są ilu­stra­cje Julii Koź­min, któ­re współ­two­rzą sens, zamiast jedy­nie towa­rzy­szyć fabu­le.