Tom, któ­ry nie tyle opo­wia­da o natu­rze, ile uczy, jak ją usły­szeć. Wier­sze Sabri­ny Giar­ra­ta­ny są uważ­ne, sku­pio­ne, uka­zu­ją świat w mikro­ska­li: w zapa­chu mię­ty, w świe­tle na liściu, w doty­ku kory. Zatrzy­mu­ją chwi­lę, zanim zdą­ży prze­mi­nąć. Przy­ro­da to nie tło ani deko­ra­cja, tyl­ko peł­no­praw­na part­ner­ka roz­mo­wy. Życie sty­ka się tu ze śmier­cią, wzrost z roz­pa­dem, dzie­cię­cy zachwyt – z doświad­cze­niem kru­cho­ści. Wło­ska poet­ka pisze bez pato­su czy dydak­ty­ki, za to z czu­ło­ścią wobec naj­mniej­sze­go szcze­gó­łu. Tekst Sabri­ny Giar­ra­ta­ny i ilu­stra­cje Sonii Marii Luce Possen­ti­ni sta­ją się jed­ną tkan­ką – sło­wo i obraz współ­two­rzą opo­wieść dla czy­tel­ni­czek i czy­tel­ni­ków w każ­dym wie­ku.