Tom poetyc­ki o poszu­ki­wa­niu miej­sca osie­dle­nia. „Sie­dli­ska”, „Spo­tka­li­ska”, „Myślo­wi­ska” – trzy czę­ści książ­ki wyzna­cza­ją dro­gę od doświad­cze­nia fizycz­ne­go, przez rela­cyj­ność, ku temu, co myślo­we i ducho­we. Idiom Kri­sti­ny Kočan jest skon­den­so­wa­ny i wyma­ga­ją­cy. Każ­de sło­wo ma tu cię­żar, a skład­nia pra­cu­je na gra­ni­cy sen­su. Prze­su­nię­cia, zgęst­nie­nia i prze­rzut­nie nie są ozdo­bą, lecz spo­so­bem myśle­nia, dzię­ki cze­mu wiersz sta­je się prze­strze­nią napię­cia. Ludzie, zwie­rzę­ta i rośli­ny na rów­nych pra­wach współ­uczest­ni­czą w świe­cie. Obser­wu­je­my ich nie­ustan­ny ruch: migra­cje, prze­miesz­cze­nia, pró­by zamiesz­ki­wa­nia. W prze­kła­dzie Agniesz­ki Będ­kow­skiej-Kop­czyk Sie­dli­ska zacho­wu­ją brzmie­nio­wą inten­syw­ność – jako książ­ka, któ­ra nie opi­su­je domu, lecz spraw­dza, czy w języ­ku moż­na go na chwi­lę usta­no­wić.