Książ­ka o tym, co zosta­je po odej­ściu, o pro­ce­sach żało­by zacho­dzą­cych w języ­ku i prze­strze­ni Pod­kar­pa­cia. Kata­rzy­na Szwe­da wra­ca do tema­tów obec­nych w swo­ich wcze­śniej­szych tomach: miej­sca, pocho­dze­nia, rodzin­nych histo­rii i rela­cji czło­wie­ka z przy­ro­dą. Lasy, bagna, poto­ki, ogro­dy i opusz­czo­ne domy nie two­rzą w tej książ­ce kra­jo­bra­zu, lecz są spo­so­ba­mi pamię­ta­nia. Bobry, wil­ki, lisy, pta­ki, lar­wy i grzy­by poka­zu­ją, że w życiu nie ma wyraź­nej gra­ni­cy mię­dzy trwa­niem a roz­pa­dem. Zna­ki poet­ka odczy­tu­je z lotu pta­ków, nur­tów rzek i zmian zacho­dzą­cych w zie­mi. Punk­ta­mi zapal­ny­mi wier­szy sta­ją się doświad­cze­nie stra­ty oraz śla­dy pozo­sta­wia­ne przez tych, któ­rych już nie ma.