recenzje / NOTKI I OPINIE

Na ostrzu brzytwy

Elżbieta Wójcik-Leese

Głosy o twórczości Clare Azzopardi, wybrane przez Elżbietę Wójcik-Leese. Prezentacja w ramach projektu Nowe głosy z Europy.

Clare Azzopardi jest w czołówce prozaików maltańskich. Przypuszczam, że jest ona najbardziej wrażliwym i stylistycznie wybijającym się pisarzem w tym kraju.

Paul Xuereb, „The Malta Independent on Sunday”


Może zbyt wcześnie na tę opinię, jednak zaryzykuję: Clare Azoppardi podniosła poprzeczkę bardzo wysoko i trudno będzie ją teraz przeskoczyć.

Noel Tanti, „Malta Today”


Clare Azzopardi jest jedną z garstki maltańskich pisarzy godnych uwagi. Jej serie wydawnicze dla młodzieży już osiągnęły status kultowych i co roku znajdują się na liście bestsellerów, w dużej mierze dzięki odjechanemu, niepoważnemu, świeżemu stylowi ich autorki.

„The Books”


Pióro Azzopardi porusza się płynnie, z łatwością, więc i nam łatwo jest sobie wyobrazić kobiety, o których pisze. Azzopardi z lekkością przemieszcza się między swoimi narratorkami. Każda przynosi ze sobą nowy styl dialogu, więc możemy usłyszeć różnych bohaterów mówiących jakby bezpośrednio do nas. Każda wnosi też nowy punkt widzenia na osobę, o której mowa: bohaterkę – a także ofiarę – danej historii.

Ramona Depares, „Malta Today”


Można powiedzieć, że marginalizacja jest częstym tematem utworów Azzopardi. Żadna z jej kobiet nie jest typową postacią. Są to kobiety silne, dziwaczne, obsesyjne, uparte, tak, ale nigdy zwyczajne. A kiedy autorka umieszcza je w zwyczajnych okolicznościach, trudno nie zauważyć ich silnych osobowości. Książki Azzopardi nie da się może zaklasyfikować jako walczącej prozy feministycznej, ale jest to z pewnością hołd złożony prawdziwej kobiecie.

Ramona Depares, „Malta Today”


Azzopardi maluje obraz młodych często żyjących na ostrzu brzytwy; ludzi, którzy mają niepewne relacje ze starszymi w swojej społeczności. Zazwyczaj jest to obraz szary, a nawet czarny, ale wigor pisarski Azzopardi, wieloaspektowa kompozycja jej opowiadań nie pozwala czytelnikom pogrążyć się w depresji.

Paul Xuereb, „Times of Malta”

(wybrała i przełożyła Elżbieta Wójcik-Leese)


nowe_glosy_eu_eng

Projekt Nowe głosy z Europy realizowany przez Biuro Literackie wraz z międzynarodowymi instytucjami literackimi działającymi w ramach platformy Literary Europe Live i finansowany z unijnego programu Kreatywna Europa.

O AUTORZE

Elżbieta_Wojcik-Leese_foto
Elżbieta Wójcik-Leese

Pisze pomiędzy angielskim, polskim i duńskim. Jej angielskie przekłady polskiej poezji współczesnej ukazują się regularnie w pismach poetyckich i antologiach; prezentowane były także w londyńskim metrze. Najnowsze publikacje obejmują: Nothing More/Więcej nic (dwujęzyczny wybór poezji Krystyny Miłobędzkiej, 2013; nominowany do Popescu European Poetry Translation Prize, 2015); Metropoetica: Women Writing Cities (teksty 7 autorek pisane w 6 językach, 2013); Cognitive Poetic Readings in Elizabeth Bishop: Portrait of a Mind Thinking (2010). Współpracuje z Poetry Wales oraz Poetry School w Londynie; wykłada na Uniwersytecie Kopenhaskim.