Miłość i kłam­stwo mają wspól­ne źró­dło: rodzą się w języ­ku. Wier­sze zebra­ne w tomie K.Ł.M. śle­dzą miej­sca, w któ­rych sło­wa zaczy­na­ją zawo­dzić, ukry­wać, ranić albo nie­spo­dzie­wa­nie odsła­niać praw­dę o rela­cjach. To poezja o bli­sko­ści i jej pęk­nię­ciach, o pożą­da­niu, odrzu­ce­niu, rodzin­nych uwi­kła­niach i ocze­ki­wa­niach spo­łecz­nych. O cie­le, któ­re nie mie­ści się w goto­wych kate­go­riach, oraz o uczu­ciach wymy­ka­ją­cych się pro­stym defi­ni­cjom. Łęko Zyg­mun­tów­ne z cha­rak­te­ry­stycz­ną dla sie­bie swo­bo­dą łączy reje­stry intym­ne, nauko­we, inter­ne­to­we i potocz­ne. Lin­gwi­stycz­na zaba­wa sąsia­du­je z emo­cjo­nal­ną szcze­ro­ścią, iro­nia z czu­ło­ścią, a humor z doświad­cze­niem stra­ty. K.Ł.M. to książ­ka o potrze­bie zauwa­że­nia – nie przez pry­zmat goto­wych ety­kiet, lecz przez uważ­ność dru­giej oso­by. O tym, jak mię­dzy kłam­stwem a miło­ścią powsta­je prze­strzeń, w któ­rej moż­na pró­bo­wać mówić wła­snym gło­sem.