Książ­ka, któ­ra pod­wa­ża mit języ­ka „ojczy­ste­go” jako źró­dła, schro­nie­nia i toż­sa­mo­ści, poka­zu­jąc język jako pra­cę: nie­ustan­ną, prze­ry­wa­ną, nie­do­sza­co­wa­ną. Mat­ki­ta­ski wyra­sta­ją z doświad­cze­nia opie­ki, macie­rzyń­stwa i wie­lo­ję­zycz­no­ści, ale nie ofe­ru­ją nar­ra­cji pocie­sze­nia ani powro­tu do pier­wot­no­ści. Język wyda­rza się tu w mam­ro­ta­niu, jąka­niu, błę­dzie, dzie­cię­cej papla­ni­nie – tam, gdzie sens nie jest dany, lecz mozol­nie wytwa­rza­ny. W prze­kła­dzie Karo­li­ny Goli­mow­skiej nie­miec­ki i angiel­ski nie two­rzą har­mo­nij­ne­go dia­lo­gu, lecz pro­du­ku­ją tar­cia i prze­su­nię­cia, ujaw­nia­jąc trans­la­cyj­ność jako pod­sta­wo­wy stan egzy­sten­cji. Wolf wią­że ze sobą mit, histo­rię i codzien­ną pra­cę opie­kuń­czą, poka­zu­jąc, że gra­ni­ce języ­ka, cia­ła i wspól­no­ty są stre­fa­mi prze­cie­ku, a nie linia­mi podzia­łu. Książ­ka uka­zu­je się w serii „Tu i teraz” jako pro­jekt, któ­ry odsła­nia język będą­cy zada­niem bez koń­ca – prak­ty­ką uwi­kła­ną w rela­cje wła­dzy, zależ­no­ści i tro­ski.