Debiu­tanc­ki tom poetyc­ki, któ­ry naro­dził się z doświad­cze­nia dora­sta­nia w kato­lic­kiej wsi i z powol­ne­go roz­po­zna­wa­nia wła­snej queero­wo­ści. Lód – reli­gij­ny, rodzin­ny, języ­ko­wy – nie jest tu meta­fo­rą, lecz sta­nem, z któ­re­go trze­ba się wydo­być. Dzie­dzic pra­cu­je na mate­ria­le dobrze zna­nym: pie­śniach, litur­giach, modli­twach, mitach dzie­ciń­stwa. Prze­pi­su­je je, prze­su­wa, pod­da­je pró­bie. Sacrum mie­sza się z popkul­tu­rą, wiej­ska topo­gra­fia – z pamię­cią cia­ła. Wier­sze ukła­da­ją się w sekwen­cję powro­tów – do ojca, bab­ci, kościo­ła, do pierw­szych wsty­dów. „Trze­ba swo­je odta­jać” – to zda­nie wyzna­cza staw­kę książ­ki. taja­nie nie jest gestem bun­tu ani roz­li­cze­nia, lecz pró­bą mówie­nia wła­snym gło­sem tam, gdzie wcze­śniej obo­wią­zy­wał chór.