Anto­lo­gia tek­stów Tom­ka Lipiń­skie­go, któ­re na trwa­łe weszły do pol­skiej kul­tu­ry – cyto­wa­nych, powta­rza­nych, krą­żą­cych w obie­gu spo­łecz­nym jako roz­po­zna­wal­ne fra­zy kolej­nych poko­leń. W wybo­rze, opra­co­wa­niu i z obszer­nym omó­wie­niem Artu­ra Bursz­ty utwo­ry te po raz pierw­szy czy­ta­ne są jako lite­ra­tu­ra: bez muzycz­ne­go kon­tek­stu, ze sku­pie­niem na samym sło­wie. Książ­ka zapi­su­je dro­gę twór­czą prze­mie­rza­ną od ponad czte­rech dekad i odsła­nia poetyc­ką kon­se­kwen­cję auto­ra, któ­ry od począt­ku trak­to­wał pio­sen­kę jako for­mę myśle­nia, mówie­nia i odpo­wie­dzial­no­ści za język. Tek­sty te dzia­ła­ją jak sej­smo­graf: reje­stru­ją napię­cia i drga­nia rze­czy­wi­sto­ści, zanim prze­ro­dzą się w wstrząs, dla­te­go wie­le z nich brzmi dziś zaska­ku­ją­co aktu­al­nie. Całość dopeł­nia­ją legen­dar­ne foto­gra­fie Micha­ła Wasąż­ni­ka – wizu­al­ny zapis tego same­go cza­su i doświad­cze­nia, widzia­ny z bli­ska i bez nostal­gii. Książ­ka uka­zu­je się krót­ko po przy­zna­niu Lipiń­skie­mu Pasz­por­tu „Poli­ty­ki” w kate­go­rii Kre­ator Kul­tu­ry, mię­dzy toma­mi auto­bio­gra­fii, sta­jąc się lek­tu­rą nie tyl­ko uzu­peł­nia­ją­cą, lecz koniecz­ną.