To co czujesz to co wiesz

Szare koszmary

sza­re domy w sza­rym mie­ście
w sza­rych domach sza­rzy ludzie
sza­re komór­ki toną w sza­rej obłu­dzie
sza­re myśli sza­re twa­rze sza­ra rasa sza­ra masa
mono­ton­ne sza­re życie bez­na­dziej­na sza­ra tra­sa

sza­ry błę­kit nie­ba sza­ra biel i czer­wień flag
sza­ra bez­na­dzie­ja
sza­ro sza­ro sza­ro tak
mija­ją sza­re dni kolo­ry bled­ną
sza­rym sza­rym ludziom jest już wszyst­ko jed­no

oto czy­ściec sza­ry bo życie ma smak kary
tu jest samo dno i widać całe zło

Trzeba ją wychłostać

trze­ba ją wychło­stać za to że zgwał­co­na
ich było jede­na­stu ale win­na jest ona

ją trze­ba oka­le­czyć by roz­ko­szy nie zazna­ła
wypę­dzić dia­bła z grzesz­ne­go cia­ła

pło­nie ogień burzy się krew
z wie­ży wyso­kiej sły­chać śpiew

zasy­pać kamie­nia­mi upo­ko­rzyć do cna
pra­wo jest suro­we a wia­ra jest moc­na

wia­ra jest moc­na a pra­wo suro­we
jeże­li nie uwie­rzysz możesz stra­cić gło­wę

pło­nie ogień burzy się krew
z wie­ży wyso­kiej sły­chać śpiew

Nie wierzę politykom

to oni wyty­czy­li gra­ni­ce
to oni zbu­do­wa­li mur
to oni podzie­li­li nas
to oni patrzą na nas z góry

to oni mają swo­je spra­wy
o któ­rych my nic nie wie­my
to oni wywo­łu­ją woj­ny
na któ­rych to my ginie­my

cią­gle jesz­cze mamy
parę metrów do dna
cią­gle spa­da­my
to jesz­cze nie jest dno

we wła­snym domu trud­no być pro­ro­kiem
ale mówię to co widzę ze swo­ich okien
i nie chcę was stra­szyć ale zoba­czy­cie sami
że naj­cie­kaw­sze dopie­ro przed nami

nie wie­rzę poli­ty­kom nie
nie wie­rzę poli­ty­kom
nie wie­rzę
nie

Zawsze wszędzie teraz

każ­dy czło­wiek musi
zadać sobie to pyta­nie
jak prze­rwać błęd­ne koło
jak zatrzy­mać opę­ta­ny taniec

w górę i w dół

każ­dy czło­wiek zbie­ra
swo­je wła­sne plo­ny
nikt nie jest oszu­ka­ny
nikt nie jest potę­pio­ny

musi­my się nauczyć siać
musi­my się nauczyć zbie­rać
nikt nas nie zba­wi
musi­my zmie­nić się sami

praw­da się nie rodzi
praw­da nie umie­ra
praw­da była
jest i będzie

zawsze wszę­dzie teraz

Tańczę na niebie

nie­bo zgęst­nia­ło
i dało mi cia­ło
odci­nam korze­nie
jestem dziec­kiem prze­strze­ni
tań­czę na nie­bie

pło­ną góry lodo­we
pło­ną i pły­ną
w kro­pli dia­men­tu
cały świat jest świę­ty
tęcze na nie­bie

Gdyby wszystkie słowa

gdy­by wszyst­kie sło­wa
objąć jed­nym sło­wem
chciał­bym być tym
któ­ry to sło­wo powie
powie i speł­ni
palą­ce pra­gnie­nie
wyśpie­wać ciszę
wysło­wić mil­cze­nie