Książ­ka o tym, co pozo­sta­je po utra­cie. O rela­cjach, któ­re koń­czą się tyl­ko pozor­nie, i o pamię­ci nadal krą­żą­cej mię­dzy cia­łem, języ­kiem i przed­mio­ta­mi. Mat­ki, cór­ki, sio­stry, kochan­ko­wie oraz przy­ja­cie­le wciąż na nowo podej­mu­ją pró­by zacho­wa­nia rów­no­wa­gi w świe­cie, w któ­rym wszyst­ko nie­ustan­nie zmie­nia poło­że­nie. Prze­ży­wa­ją roz­sta­nia, tęsk­nią, wyra­ża­ją czu­łość i nie­zgo­dę na osta­tecz­ne zni­ka­nie. Uka­zy­wa­ne przez autor­kę prze­strze­nie – miesz­ka­nia, tram­wa­je, jezio­ra, zimo­we morze, góry, puste poko­je – prze­cho­wu­ją śla­dy daw­nych obec­no­ści. Wier­sze Gren­dy-Kur­ma­now poru­sza­ją się mię­dzy sku­pie­niem a roz­pa­dem, lek­ko­ścią i cię­ża­rem, bli­sko­ścią i oddzie­le­niem. Cia­ło, pamięć i język two­rzą tu jeden orga­nizm, reagu­ją­cy na każ­de drgnie­nie rela­cji, każ­de prze­su­nię­cie emo­cjo­nal­ne­go środ­ka cięż­ko­ści. Dech żyro­sko­pu to poezja uważ­na na naj­drob­niej­sze ruchy doświad­cze­nia. Tom o tym, jak mimo strat, pęk­nięć i nie­pew­no­ści wciąż pró­bu­je­my utrzy­mać kie­ru­nek, odna­leźć rytm i nie wypaść z wła­sne­go życia.