Odważ­na opo­wieść o gło­dach, do któ­rych kobie­ty potra­fią nie przy­zna­wać się przez całe życie. Rela­cja ze sty­py po sobie samej – tej uczty przez łzy, pod­czas któ­rej po raz pierw­szy doświad­cza się syto­ści. W swo­jej ósmej książ­ce poetyc­kiej Joan­na Muel­ler poru­sza tema­ty rzad­ko obec­ne w lite­ra­tu­rze, takie jak począ­tek meno­pau­zy, doj­rza­łe macie­rzyń­stwo czy neu­ro­aty­po­wość. Reje­stru­je stra­ty – ale nie spek­ta­ku­lar­ne, żałob­ne, tyl­ko te codzien­ne, banal­ne. Lau­re­at­ka Sile­siu­sa 2023 za cało­kształt twór­czo­ści – spla­ta­jąc gło­sy wie­lu pod­mio­tek – pra­gnie zmie­rzyć się z pro­ce­sem wytra­ca­nia złu­dzeń, płod­no­ści, sił, rela­cji. Tom nie jest jed­nak lamen­tem – prze­ciw­nie, spo­ro w nim raper­skiej nie­po­wa­gi, a tak­że wyzy­wa­ją­cej sek­su­al­no­ści sta­rze­ją­cych się kobiet, któ­re wpraw­dzie tra­cą widocz­ność, powab i wital­ność, ale w zamian posze­rza­ją pole wła­snej wol­no­ści i zwięk­sza­ją moc swe­go gło­su, rów­nież poetyc­kie­go.