Wier­sze Kon­stan­te­go Famul­skie­go ukła­da­ją się w jeden dłu­gi poemat o obse­sji. Powra­ca­ją w nim cho­ro­ba, podróż, roz­pad, zwie­lo­krot­nio­ne toż­sa­mo­ści i postać, któ­ra przy­bie­ra coraz to nowe kształ­ty. Tro­pi­ki mylą się tu z Dwor­cem Świe­bodz­kim, poezja prze­cho­dzi w gorącz­kę, a lite­rac­ka legen­da nakła­da się na doświad­cze­nia współ­cze­sno­ści. Świat tej debiu­tanc­kiej książ­ki wypeł­nia­ją rdza, ben­zy­na, ołów, deszcz, zwie­rzę­ta i nie­ustan­ne prze­mia­ny. Przy­wo­ły­wa­ny obse­syj­nie Rim­baud to nie boha­ter bio­gra­fii ani patron lite­rac­ki. Figu­ra ta, pod­le­ga­ją­ca pro­te­uszo­wym zmia­nom, sta­je się czę­ścią wła­snej mito­lo­gii auto­ra, żywio­łem kre­acji, któ­ry prze­ni­ka kolej­ne wier­sze i nada­je im rytm. Ten pies imie­niem Rim­baud to książ­ka o fascy­na­cji, któ­ra z cza­sem zamie­nia się w spo­sób patrze­nia na świat. O mło­do­ści, samot­no­ści i wyobraź­ni pró­bu­ją­cej prze­kro­czyć gra­ni­ce wła­sne­go ist­nie­nia.