Książ­ka o kobie­tach, któ­re nauczy­ły się radzić sobie same. O życiu, któ­re nie ukła­da się według porad­ni­ków, lecz według kolej­nych kry­zy­sów i impro­wi­zo­wa­nych spo­so­bów ich prze­trwa­nia. Nar­ra­tor­ka pro­wa­dzi kiosk w małym ślą­skim mie­ście. Po godzi­nach zaś sprze­da­je psy­cho­sty­mu­lan­ty kobie­tom, któ­re pró­bu­ją odzy­skać choć odro­bi­nę kon­tro­li nad wła­snym życiem. Samot­nym mat­kom, sąsiad­kom, klient­kom kio­sku i przy­ja­ciół­kom. Takim, któ­re rzad­ko cze­ka­ją, aż ktoś roz­wią­że ich pro­ble­my za nie. Są tu fami­lo­ki, osie­dlo­we par­ki i miesz­ka­nia o cien­kich ścia­nach. Są nie­uda­ne związ­ki, roz­mo­wy o pie­nią­dzach, zmę­cze­nie, uza­leż­nie­nia, ale tak­że upór, poczu­cie humo­ru oraz codzien­na pomy­sło­wość pozwa­la­ją­ca prze­trwać kolej­ne dni. Na cały ten świat nar­ra­tor­ka patrzy z czu­ło­ścią, iro­nią i poczu­ciem humo­ru. Ale czy na pew­no da się jasno wyty­czyć gra­ni­cę mię­dzy pomo­cą, inte­re­sem i auto­de­struk­cją?