historia połączeń

roaming

piña cola­da i mali­bu niech nasy­cą geny
spra­gnio­ne spi­ra­le wyro­słe ze wsty­du i pól
dłu­gie ramię przod­ków w koń­cu się­ga dalej
migo­czą pul­sa­ry gmin

czas nas uczy pogar­dy dwa tysią­ce
pik­se­li doj­rze­wa­ją­ce przez dwa tysią­ce lat
na gar­bach mia­sta filtr beirut oslo paris

tak jest okej ale zrób jesz­cze jed­no jak tam patrzę
w czer­wie­ni lepiej niż ta biel
zle­wasz się od morza do morza
musisz napier­da­lać!

#Київ

na wscho­dzie bez zmian czu­jesz się wspa­nia­le?
dopa­mi­na wor­ko­ut fit run for life?

bądź dużym chłop­cem pod­kreśl oso­bo­wość
kar­ne­tem kar­tą kre­dy­tem

wol­ny rynek niech pły­nie jak rze­ka
topi jak noteć dniepr jak morze czar­ne będzie

to nas nie doty­czy w hre­ben­nem frank niech śpi spo­koj­nie
ostat­nie słoń­ce wsią­ka w pre­del­le cybo­rium obra­sta pyłem

robisz zdję­cie swo­ich stóp obok moich
#new­ba­lan­ce #chill #masa­kry­tycz­na

zer­kam na ostat­nie
uśmie­cham się przez chwi­lę

wolffia arrhiza

rzę­sa dro­bi­na lep­ka puchów­ka
w sta­ro­rze­czu wsi
czy­tam: naj­mniej­sza na świe­cie

ten lead zasłu­gu­je na scre­en
sze­ru­je niech wie­dzą

wolf­fia arr­hi­za
duma taka że pącz­ku­je w głąb
sztur­mu­je otwo­ry ujędr­nia kształt

bar­wi wstyd

słowa

wszyst­ko jest ekra­nem a każ­dy ekran jest doty­ko­wy
naci­skam na skó­rę patrzę jak wsią­ka ślad
to nie mazo­wiec­ki piach któ­ry przyj­mie wszyst­ko
jabł­ka pocię­te w łódecz­ki wciąż są tym czym są
czy to praw­da że sne­aker­sy to już nie bato­ny?

przy­na­leż­ność wyma­ga wyklu­czeń
pas­sat nie pas­cha sto­ries nie opo­wieść
tre­ning siło­wy prze­cią­ga­nie win niech wcho­dzi
mię­śnie mają pamięć a sko­ro język to mię­sień to musi też

proxima

na począt­ku rysu­je­my wia­tra­ki i trak­to­ry
do mia­stecz­ka przy­cho­dzą topiel­cy a męż­czyź­ni
wią­żą pętle jak przy bro­dach war­ko­cze
jest wiel­ki wóz i pies do wsi bie­gnie za nami przez zaspy

kocham się w gil­ber­cie mam figur­kę bat­ma­na
b.a. bara­cus wzbu­dza we mnie strach jestem buź­ką
wojow­ni­czym żół­wiem krzy­kiem: tri­ce­ra­tops

na pośnie­go­wym led­wo prze­su­wam się w przód
mia­sto to sza­ry kokon w chmu­rach wypa­tru­je szpar
gwiaz­dy jak tasiem­ki cią­gnię­te przez mana

odszedł kone­ser jor­da­nów
w zagon wygna­na tik­to­ker­ka
latem mia­sto wypa­ca naj­lep­szych synów