książki / PROZA

Nibynóżki

Daria Sobik

Fragmenty książki Darii Sobik Nibynóżki, wydanej w Biurze Literackim 3 listopada 2026 roku.

Biuro Literackie kup książkę na poezjem.pl

Jed­na myśl w dzien­nicz­ku wdzięcz­ności

Tyle razy jej powta­rza­łam, że nie sprze­da­ję nar­ko­ty­ków w kio­sku. Kie­dy ktoś jest tak nie­ustę­pli­wy jak Sła­ba, zaczy­nam szu­kać ratun­ku w prze­mo­cy. Ude­rzyć czy oszczę­dzić jej twarz – to dyle­mat, któ­re­go nie pla­no­wa­łam mieć dzi­siej­sze­go poran­ka, cho­ciaż ten zaczął się dobrze, bo od zapi­sa­nia myśli w dzien­nicz­ku wdzięcz­no­ści. Nie pamię­tam jakiej, tak jak nie pamię­tam, gdzie jest Synek. Zdzi­wi­li­by­ście się, jak łatwo coś zgu­bić w kio­sku, nawet jeśli tym czymś jest trzy­let­nie dziec­ko. Z jed­nej stro­ny więc – mój instynkt macie­rzyń­ski, któ­ry dopie­ro co się roz­krę­ca i ma pra­wo do zasto­jów, a z dru­giej twarz Sła­bej, któ­ra gim­na­sty­ką mię­śni robi wszyst­ko, aby przy­brać minę oso­by pozba­wio­nej grze­chu pier­wo­rod­ne­go. Ale nie ze mną takie aktor­stwo, takie sła­be uda­wa­nie, bo po czar­nych paznok­ciach jej Lusi, prze­bie­ra­ją­cej noga­mi w wóz­ku, wnio­sku­ję, że Sła­ba jest dale­ka od dotrzy­my­wa­nia obiet­nic jak stąd do Buenos Aires. Z racji tego, że wciąż nie sły­szę Syn­ka, odpusz­czam jej, daję kopa w dupę i patrzę, jak obra­żo­na pcha wózek z Lusią przed sie­bie. Nie zdą­ży­ła usły­szeć, jak zapra­szam ją następ­nym razem. Na moich warun­kach.

A warun­ki były pro­ste i było ich trzy. Pierw­szy: pro­dukt sprze­da­wa­ny jest tyl­ko mat­kom dzie­ci zadba­nych; czy­ste wło­sy i paznok­cie, brak smro­du z pie­lu­chy kwa­li­fi­ku­ją u mnie do kup­na nawet kil­ku gra­mów. Dru­ga zasa­da to sza­cu­nek do miej­sca. Mój zakład pra­cy, kiosk, upa­da­ją­cy, ale wciąż utrzy­mu­ją­cy wier­nych, bo wypo­sa­żo­nych w sen­ty­ment do lat dzie­więć­dzie­sią­tych klien­tów, to prze­strzeń legal­na. Nie sprze­da­ję tutaj nicze­go prócz bile­tów, fajek i pra­sy typu „Detek­tyw” czy „Wróż­ka”. Żad­ne­go więc puka­nia do drzwi i mówie­nia „potrze­bu­ję awa­ryj­nie” w godzi­nach pra­cy kio­sku. Szcze­gól­nie że czę­sto jestem tu z Syn­kiem, a ja dziec­ka uczyć diler­ki, nawet przez osmo­zę, nie zamie­rzam.

To były dwie zasa­dy z trzech. Trze­cią dopie­ro wymy­ślam. Wszyst­ko, cze­go jest trzy, wyda­je się waż­ne.

– Trzy, dwa, jeden, szu­kam! – dono­szę Syn­ko­wi i wra­cam do cia­sne­go świa­ta kio­sku, w któ­rym każ­da z kobiet na pano­ra­micz­nych jol­kach drwi z moich mat­czy­nych kom­pe­ten­cji. Czy one są mat­ka­mi? Czy wie­dzą, jak to jest? Nie mam poję­cia. Ale nie cze­piam się, przy­naj­mniej Synek jest bez­piecz­ny, oto­czo­ny set­ka­mi oczu skie­ro­wa­nych wprost na jego malut­ką blond głów­kę.

Znaj­du­ję go w kącie, gdzie w sku­pie­niu ukła­da wie­żę z e‑papierosów. Do moich oczu napły­wa­ją łzy wzru­sze­nia, bo już widzę, jak za kil­ka­na­ście lat towa­rzy­szę mu w odbie­ra­niu dyplo­mu inży­nie­ra archi­tek­ta z wyróż­nie­niem. Naj­pierw chciał zapro­sić swo­ją dziew­czy­nę, ale to była myśl krót­ka, prze­lot­na, jak zresz­tą ich zwią­zek. Mat­kę ma się tyl­ko jed­ną. W prze­ci­wień­stwie do ojców. Na przy­kład ojciec Syn­ka ma sta­tus onto­lo­gicz­ny bli­żej nie­zna­ny. Ale jed­ne­go jestem pew­na: to był któ­ryś z tych przy­stoj­niej­szych. Po mnie Synek takiej uro­dy by nie odzie­dzi­czył, co potwier­dza­ją licz­ne wzmian­ki klien­tów. Ale ja się nie obra­żam, bo mam inne zale­ty, jak przed­się­bior­czość wła­śnie. I za to jestem wdzięcz­na w moim czter­dzie­sto­dwu­let­nim życiu. I to zapi­szę w dzien­nicz­ku wdzięcz­no­ści, jak tyl­ko wró­ci­my do domu. Co nie zapo­wia­da się bez prze­szkód, bo z dale­ka widzę Sła­bą, któ­ra wra­ca z wóz­kiem i z poli­cjant­ką u boku. Nie pierw­szy raz myślę, że nasza rela­cja ze Sła­bą trwa już zbyt dłu­go.

Na sytu­acje typu kon­fi­denc­kie muszę być przy­go­to­wa­na jako osie­dlo­wa diler­ka nawet w bia­ły dzień, tak­że ze stro­ny osób od daw­na mi zna­nych. Gdy tyl­ko na hory­zon­cie jawi mi się oso­ba w czap­ce z orzeł­kiem na gło­wie, zawi­jam szczel­nie towar w wore­czek i cho­wam go w szpa­rę w pod­pa­sce, któ­rą wcze­śniej tam zro­bi­łam wsuw­ką. Teraz oso­ba kon­fi­denc­ka, kie­dyś Sła­ba – bo na pseu­do­nim taka wię­cej nie zasłu­gu­je – zbli­ży­ła się i już otwie­ra usta, by coś powie­dzieć, gdy poli­cjant­ka zabie­ra głos i mówi coś o nie­ty­kal­no­ści cie­le­snej oraz jej prze­ze mnie prze­kro­cze­niu wzglę­dem kobie­ty obok. Mówię, że tyl­ko kop­nę­łam tę kobie­tę w tyłek, nic wiel­kie­go, ale trud­no mi się sku­pić w obli­czu mun­du­ro­wej roz­pra­wia­ją­cej o nie­ty­kal­no­ści, choć nigdy nie mia­łam pocią­gu do wła­dzy. Oskar­żam o hor­mo­nal­ne napię­cie kon­kret­ny dzień w cyklu i bio­rę Syn­ka na ręce, by zmie­nić temat na jego uro­dę. Sła­ba krę­ci ocza­mi, bo wie, że jej dziec­ko nawet w poło­wie nie przy­cią­ga wzro­ku tak jak moje.

– A co ty tu robisz? – Poli­cjant­ka na widok Syn­ka przy­kła­da ręce do twa­rzy w zachwy­cie i już zapo­mi­na, po co tu jest.

Nie­mal od razu też pro­po­nu­je mi pomoc w opie­ce na przy­szłość. Grzecz­nie odma­wiam, bo odkąd zosta­łam mat­ką, sil­nie zako­rze­nił się we mnie etos samo­dziel­no­ści, ale pozwa­lam jej przez chwi­lę potrzy­mać Syn­ka. Potem ści­ska­my sobie ręce, życząc jed­na dru­giej miłej resz­ty dnia, i wra­ca­my do swo­jej służ­by w imie­niu dobra spo­łecz­no­ści. Na oso­bę kon­fi­denc­ką, kie­dyś Sła­bą, nawet nie patrzę, ale kątem oka dostrze­gam, jak ner­wo­wo bawi się wło­sa­mi. Za taką akcję to może poże­gnać się nawet z moją gumą do żucia, nie mówiąc o psy­cho­de­li­kach – myślę. W głę­bi, jak to się mówi, duszy wiem, że za tydzień zno­wu jej wyba­czę.

Ale jesz­cze nie dziś. Dziś jest nie­dzie­la, czy­li dzień świę­ty, więc świę­cę. W całym fami­lo­ku wyjąt­ko­wo cisza, a Synek zasnął nie­mal od razu po trze­cim czy­ta­niu moje­go pod­ręcz­ni­ka kie­row­cy. Zaczy­nam swój wel­l­nes­so­wy rytu­ał od gorą­cej kąpie­li i wło­że­nia maj­tek nagrza­nych na kalo­ry­fe­rze. Kła­dę się na świe­żej poście­li. Włą­czam ulu­bio­ną play­li­stę, któ­rą nazwa­łam „Muzy­ka do wał­ko­wa­nia mózgu na pla­cek”, poły­kam piguł­kę ecsta­sy i cze­ka­jąc, aż się zała­du­je, krą­gło­ścią łyżecz­ki ugnia­tam krysz­tał­ki keta­mi­ny na tale­rzy­ku z dura­le­xu. Myślę o bab­ci, któ­ra lubi­ła patrzeć przez har­to­wa­ne szkło na słoń­ce. Z poko­ju obok sły­szę, że Synek znów śmie­je się przez sen. Ja też się uśmie­cham. I pły­nę. Mam fazę, że jestem drze­wem, a moje żyły na rękach wyła­nia­ją się spod zie­mi jak korze­nie.

Wycho­dzę z niej nie­śpiesz­nie i roz­glą­dam się po poko­ju. Z zawo­dem stwier­dzam, że znów wyglą­da jak pokój zwy­kłej mat­ki. Ścia­ny też nie falu­ją, uspo­ko­iły się jak woda na base­nie w godzi­nach zamknię­cia. Koł­dra prze­sta­ła być schro­nem, zno­wu jest wąt­pli­wej jako­ści przy­kry­ciem. Moje ręce same zaczy­na­ją szu­kać rulo­ni­ka, żeby przy­jąć kolej­ną daw­kę. Nie znaj­du­ją, wyry­wam więc kolej­ną stro­nę z tyłu dzien­nicz­ka wdzięcz­no­ści i skru­pu­lat­nie zawi­jam.

Zanim nachy­lę się nad tale­rzy­kiem z prosz­kiem, sły­szę stu­ka­nie do drzwi. Za oknem zapadł zmrok i nie przy­cho­dzi mi do gło­wy nikt, kto mógł­by odwie­dzić mnie o tej porze. Pod­cho­dzę do wizje­ra, a w nim ku moje­mu zasko­cze­niu poja­wiam się ja, tyl­ko młod­sza o jakieś dwa­dzie­ścia lat. Już pra­wie zapo­mnia­łam, że mia­łam taką cerę. Z reflek­sji o nie­win­nej prze­szło­ści wybi­ja mnie powtór­ne stu­ka­nie, otwie­ram więc i witam się z Cór­ką. Pła­cze. Pytam dla­cze­go.

Kła­dzie­my się na moim łóż­ku i gada­my o wiecz­nym oszu­stwie, jakim jest miłość. Mimo że moje doświad­cze­nie nie ma sobie rów­nych w tej mate­rii, daję mówić Cór­ce. Słu­cham jak drze­wo, cho­ciaż jestem mat­ką. Cór­ka wciąż myśli o tej Kamie, co zdra­dzi­ła, ale obie­ca­ła, że się nie powtó­rzy. Kie­dy tak opo­wia­da, deli­kat­nie wycią­gam tale­rzyk z dura­le­xu, któ­ry wysta­je spod podusz­ki. Zauwa­ża to i poucza mnie, żebym skoń­czy­ła z jedze­niem w łóż­ku, bo to nie­hi­gie­nicz­ne, po czym wra­ca do swo­je­go nad­wy­rę­żo­ne­go mię­śnia ser­co­we­go, choć już widzę, że nie potrwa to dłu­go. Jej sen zbli­ża się jak kolej­ny zwy­czaj­ny dzień w naszym małym gór­no­ślą­skim mia­stecz­ku.

* * *

Rano Synek kar­mi Cór­kę parów­ka­mi sojo­wy­mi ze swo­je­go tale­rzy­ka. Na wege­ta­ria­nizm prze­rzu­ci­li­śmy się dzię­ki jed­ne­mu z moich byłych. Dilo­wa­nie jest podob­ną spu­ści­zną, ale o tym póź­niej, jak sobie lepiej przy­po­mnę. Nie ma gor­szej histo­rii niż taka spa­lo­na przez zapo­mnia­ną puen­tę.

– Musisz wra­cać na uczel­nię? – pytam Cór­kę z nadzie­ją, bo przy­po­mi­na mi się, ile mam dziś pra­cy w tere­nie.

– Mam kolo­sa z histo­rii kul­tu­ry.

W wol­nym tłu­ma­cze­niu zna­czy to, że Cór­ka wciąż marzy o zosta­niu antro­po­loż­ką.

Po śnia­da­niu zosta­je­my więc zno­wu sami, ja i Synek, i jesz­cze gra­fo­mań­ska pro­za naszych żyć, co to każe nam codzien­nie wsta­wać z łóż­ka. W tym samym momen­cie cięż­ko wzdy­cha­my. Bio­rę Syn­ka pod pachę i wyko­nu­ję wszyst­kie wize­run­ko­we czyn­no­ści, któ­re mają uczy­nić ze mnie kobie­tę solid­ną i god­ną zaufa­nia. Synek pro­si o tusz do rzęs, więc bio­rę prze­zro­czy­sty utrwa­lacz do brwi i maziam małe­go po rzę­skach. Cie­szy się. Nicze­go nam do szczę­ścia nie bra­ku­je.

Tyl­ko ta Sła­ba i jej nie­obli­czal­ny cha­rak­ter wra­ca­ją mi do łba, choć myśla­łam, że się wczo­raj sku­tecz­nie jej pozby­łam. Dla spo­ko­ju posta­na­wiam się z nią roz­mó­wić. Z pudeł­ka po kakao wycią­gam note­sik z nume­ra­mi. Odbie­ra nie Sła­ba, ale jej kon­ku­bent, któ­ry twier­dzi, że noc spę­dzi­ła u mnie. Nie wycią­gam go z błę­du. Widocz­nie jest ku temu jakiś powód.

Nie wni­kam. Uzna­ję, że to pro­blem przy­szłej mnie, a teraz trze­ba tro­chę zaro­bić na czynsz, przy­jem­no­ści i gro­szek w pusz­ce, któ­re­go moje dziec­ko ostat­nio jest fana­ty­kiem. Bio­rę Syn­ka celem pod­rzu­ce­nia go do żłob­ka. To nasza nowa zaba­wa w kurier­kę, któ­ra musi jak naj­prę­dzej dostar­czyć pacz­kę.

Na pro­gu nie­spo­dzie­wa­nie jed­nak sama znaj­du­ję ostat­nie, cze­go się spo­dzie­wa­łam.

Odkąd jestem sin­giel­ką, zda­rza się, że od cza­su do cza­su muszę wyli­zać czy­jeś rany. Brak rela­cji roman­tycz­nej jest wśród kobiet w mie­ście uzna­wa­ny za wyrze­cze­nie się wszel­kich tara­pa­tów. Żad­na więc nie waha się, by przyjść do mnie po pomoc w razie kry­zy­su. Naj­czę­ściej przy­cho­dzi Maja – któ­ra tak napraw­dę nazy­wa się ina­czej, ale umów­my się, że praw­dzi­wych imion zdra­dzać tu nie będę – bo miesz­ka naj­bli­żej i oprócz cór­ki w spek­trum ma męża, któ­re­go cier­pli­wie opi­su­je jako „wyso­ko wraż­li­we­go”. Sła­ba wpa­da naj­rza­dziej, bo ma swo­ją dumę.

Kie­dy widzę ją na klat­ce, krę­cę jedy­nie gło­wą i poda­ję jej rękę, żeby mogła wstać.

* * *

Zdra­py­wa­nie zaschnię­tej krwi ze skro­ni nie ma sen­su w przy­pad­ku oso­by szcze­gól­nie wraż­li­wej na cier­pie­nie fizycz­ne, a Sła­ba do takich nale­ży. Mięk­ka gąb­ka posłu­ży lepiej, bo i Sła­ba mniej jęczy, i mnie szko­da nowiut­kich hybryd na paznok­ciach. Woda speł­nia swo­ją funk­cję, obmy­wa rze­czy, na któ­re przy­kro patrzeć.

Patrzę na siń­ce i dopi­su­ję do nich histo­rię; w roli głów­nej obok Sła­bej wystę­pu­je jej kon­ku­bent. Może nawet chcę zapy­tać, co się dokład­nie sta­ło, ale wciąż jestem tro­chę zła za ten incy­dent z kio­sku, któ­ry teraz nazy­wa żar­tem, takim wygłu­pem.

Czas roz­pa­da się jak strup­ki krwi w zle­wie, a ja muszę pędzić z towa­rem do par­ku. Syn­ka nie zdą­żę już pod­rzu­cić do żłob­ka, więc przy­po­mi­nam Sła­bej, jakich bajek on nie oglą­da i cze­go za żad­ną namo­wą nie zje. Obie­cu­jąc, że wró­cę za dwie godzi­ny, wycho­dzę zadbać o dobro­stan mia­stecz­ka.

Tego dnia pierw­sza w par­ku zja­wia się Maja. Jest dobrą klient­ką, bo zanim zaczę­ła, naoglą­da­ła się spo­ro doku­men­tów o bran­ży dilo­wa­nia. I teraz ma całą cho­re­ogra­fię. Jej ruch dło­ni, kie­dy cho­wa wore­czek z prosz­kiem do ręka­wa kurt­ki, jej gło­wa, gdy roz­glą­da się niby od nie­chce­nia za wścib­ski­mi ocza­mi, jej kor­pus, kie­dy instynk­tow­nie wal­czy z chę­cią zgar­bie­nia się, ukry­cia – to wszyst­ko spra­wia, że Maja kupu­je po pro­stu wytwor­nie, maje­sta­tycz­nie. Cza­sem wyobra­żam sobie, jak robi inne rze­czy, i myślę, że nawet gdy zmie­nia sobie pod­pa­skę albo pija­ne­mu mężo­wi spodnie, robi to z gra­cją god­ną księż­nicz­ki.

Następ­ny jest Romek, jedy­ny męż­czy­zna, któ­re­mu sprze­da­ję. Jego żona, powiedz­my, że Ramo­na, nie wycho­dzi z domu latem, bo czu­je się nie­ko­he­rent­na z pogo­dą. To nie­je­dy­na moja klient­ka mete­opat­ka, ale jedy­na, któ­ra cier­pi, gdy sły­szy sło­wi­ki zwia­stu­ją­ce wio­snę. Prze­cze­ku­je sło­necz­ne dni w domu za żalu­zja­mi, a zimą odży­wa, prze­mie­nia­jąc się w duszę osie­dlo­we­go towa­rzy­stwa. Kie­dyś zapro­po­no­wa­łam jej przy­jaźń, bo cie­ka­wi­ło mnie, co takie­go robi, gdy cho­wa się przed słoń­cem. Powo­ła­ła się wte­dy na jakieś ślą­skie przy­sło­wie o biz­ne­sie i przy­jaź­ni, któ­re się ponoć wyklu­cza­ją. Tro­chę mnie to zabo­la­ło, ale przy­ję­łam odmo­wę z pozo­ro­wa­ną god­no­ścią. Dodam jesz­cze tyl­ko, że nie lubię sprze­da­wać pro­duk­tu Rom­ko­wi, ponie­waż Romek sprze­dał mi opryszcz­kę parę lat temu. Ale to histo­ria na kie­dy indziej. Teraz mam nadzie­ję, że pro­dukt zno­wu pomo­że Ramo­nie i że słoń­ce nie doskwie­ra jej dziś zbyt­nio.

Dzień tar­go­wy dobie­ga koń­ca, kie­dy w pół­noc­nej bra­mie par­ku widzę Fry­zjer­kę, któ­ra zawsze przy­cho­dzi ostat­nia. Jej lękli­wość, wyni­ka­ją­ca nie tyle z nad­mia­ru pro­ble­mów, ile raczej z nie­do­stat­ku tych­że i z ocze­ki­wa­nia na ich osta­tecz­ne przyj­ście, spra­wia, że ścią­ga uwa­gę nie tyl­ko na sie­bie, ale też na mnie. Tłu­ma­cze­nie, że nie może roz­ta­czać atmos­fe­ry tajem­ni­cy wokół mojej oso­by, na nic się zda­ło. W dodat­ku upie­ra się, że zaraz ktoś mnie wyda. Cier­pli­wie patrzę, jak krą­ży wokół par­ku, ale po raz kolej­ny uda­je jej się nie ścią­gnąć niczy­jej uwa­gi. Nikt nie kupu­je tak dużo jak ona.

Mój powrót do domu jest zwy­kle dłuż­szy o tra­sę, któ­rą wyzna­cza­ją mi trzy wpła­to­ma­ty w mie­ście. Nie jestem fan­ką gotów­ki ani w ogó­le pie­nię­dzy w jakiej­kol­wiek for­mie, cze­go dowo­dem jest to, że więk­szość moich zarob­ków ukry­wam pod pod­ło­gą. Nie mam pew­no­ści, czy sta­łam się już boga­ta i co to w ogó­le zna­czy. Cyfry na kon­cie do mnie nie prze­ma­wia­ją. Nie mam też kogo zapy­tać, czy posia­dam dużo, czy mało. Odkąd prze­sta­łam rand­ko­wać z księ­go­wym, w moich finan­sach poja­wi­ło się jesz­cze wię­cej nie­wia­do­mych.

Moje myśli zaprzą­ta teraz widok blo­ku, któ­ry ktoś kie­dyś posta­no­wił poma­lo­wać na paste­lo­wy róż, chy­ba po to, żeby było wese­lej. Cał­kiem lubię tę kolo­ry­sty­kę na naszym osie­dlu: żół­cie mie­sza­ją się z zie­le­nia­mi i różem, zatrzy­mu­jąc się na rdza­wych cegłach fami­lo­ków. Nie lubię tyl­ko tego jed­ne­go blo­ku, w któ­rym znaj­du­je się obec­nie kon­ku­bent Sła­bej. Już daw­no powin­na się od nie­go uwol­nić – myślę – jed­nak wciąż nie znaj­do­wa­ła spo­so­bu na zbu­do­wa­nie wła­snej nie­za­leż­no­ści finan­so­wej. Kie­dyś chcia­ła doro­bić sobie sprze­da­wa­niem fira­nek na tar­gu, ale po zamknię­ciu kopal­ni kobie­ty nie musia­ły wymie­niać ich tak czę­sto. Potem był pomysł ze skrę­ca­niem dłu­go­pi­sów, jed­nak coraz mniej ludzi pisze dziś ręcz­nie. Na jeż­dże­nie tak­sów­ką się nie nada­wa­ła, bo była ner­wo­wa i nikt nie chciał z nią wsia­dać do samo­cho­du. Nie wiem, co było dalej, ale jestem pew­na, że po tak skoń­czo­nej kłót­ni z kon­ku­ben­tem wzno­wi swo­je poszu­ki­wa­nia zarob­ku ze zdwo­jo­ną siłą.

Może dla­te­go, kie­dy prze­kra­czam próg swo­je­go miesz­ka­nia, nie dzi­wi mnie tak moc­no, że Sła­ba lśni. A lśni zawsze, gdy czu­je nad kimś prze­wa­gę. Teraz, sto­jąc na środ­ku przed­po­ko­ju, trzy­ma w górze klucz do łazien­ki. Jest wyż­sza o gło­wę, więc nie mam z nią szans.

– Synek! Gdzie się scho­wa­łeś, Synek? – pytam gło­śno, licząc, że chło­piec po pro­stu do mnie przy­bie­gnie.

Docie­ra do mnie jed­nak, że nie­po­trzeb­nie kie­dyś się wyga­da­łam o klau­stro­fo­bii Syn­ka, bo jego płacz dobie­ga teraz zza zamknię­tych drzwi. „Nigdy nie ufaj swo­im klien­tom, szcze­gól­nie tym bez kasy” – mówił mój były, a ja go nie słu­cha­łam, bo chcia­łam pro­wa­dzić biz­nes w spo­sób bar­dziej fami­lij­ny niż on. Zanim Sła­ba otwo­rzy usta i wypo­wie swo­je ulti­ma­tum – że będzie trzy­ma­ła Syn­ka w zamknię­tej łazien­ce do cza­su, aż nie podam jej kon­tak­tu do swo­je­go źró­dła – czu­ję w pod­brzu­szu taki ucisk, że zgi­nam się wpół. To nie pierw­szy raz, gdy dosta­ję mie­siącz­ki pod wpły­wem stre­su, ale na szczę­ście zawsze noszę tę swo­ją pod­pa­skę. Ból mie­siącz­ko­wo-egzy­sten­cjal­ny blo­ku­je mi w mózgu funk­cje poznaw­cze. Jestem teraz smut­ną suką przed pustą miską. Sła­ba powta­rza swo­je ulti­ma­tum, a z łazien­ki dobie­ga mnie coraz bar­dziej histe­rycz­ny płacz Syn­ka. Kie­dy zosta­jesz mat­ką, płacz dziec­ka czę­sto łączy się w uni­so­no z two­im pła­czem, co daje upior­ny efekt dolby sur­ro­und.

Na drzwiach łazien­ki usiadł trzmiel, któ­ry teraz może oka­zać się jedy­nym ratun­kiem. W myślach pro­po­nu­ję mu taki układ: nigdy nie zabi­ję już żad­ne­go z rodzi­ny psz­czo­ło­wa­tych, jeśli on w tej chwi­li wyce­lu­je swo­je żądło w twarz Sła­bej. Sądząc po jego ane­micz­nych ruchach, już wcze­śniej kogoś użą­dlił. Może nawet mnie. Mimo bólu w pod­brzu­szu rzu­cam się na Sła­bą, żeby wyrwać jej klucz do łazien­ki. Wte­dy ona wsa­dza go do ust i przy­się­gam, że widzę, jak zamie­rza go prze­łknąć. W tym momen­cie wypo­wia­dam dzie­więć cyfr. Numer tele­fo­nu do Aldo­ny, mat­ki chrzest­nej moje­go nar­ko­biz­ne­su. Dostaw­czy­ni, sze­fo­wej trzy­oso­bo­we­go kar­te­lu, w któ­rym – prócz mnie i niej – jest jesz­cze jej pięć­dzie­się­cio­let­ni syn Adrian, obe­zna­ny w dark­ne­cie. Miesz­ka­ją razem od zawsze i raczej na zawsze. Teraz wyobra­żam sobie, jak Sła­ba odwie­dza ich, żeby ode­brać pro­dukt celem dys­try­bu­cji na wła­sną rękę. Jedy­nym pocie­sze­niem mogło­by być to, że przej­mu­jąc mój biz­nes, unie­za­leż­ni się od kon­ku­ben­ta. Przy­kro mi, że jakoś nie mogę się tym cie­szyć.

Infor­ma­cja fak­tycz­nie jest wła­dzą. Sła­ba otwie­ra drzwi do łazien­ki, dzię­ku­je i wycho­dzi z miesz­ka­nia. Na kola­nach docho­dzę do Syn­ka, tulę go i cału­ję w nos. Tłu­ma­czę mu, że cio­cia zapro­po­no­wa­ła głu­pią zaba­wę, któ­rej zasad nie zdą­ży­ła wytłu­ma­czyć. Przyj­mu­je to z wyro­zu­mia­ło­ścią.

Tej nocy nie śpię dobrze. Synek znów śmie­je się przez sen, ale ja mam kosz­ma­ry. Śni mi się, że jestem drze­wem, lecz takim spróch­nia­łym, pod któ­rym urzą­dza­ją sobie pik­nik wszyst­kie moje klient­ki. Sła­ba niczym mistrzy­ni cere­mo­nii nale­wa zebra­nym her­ba­tę z por­ce­la­no­we­go dzban­ka. Fry­zjer­ka robi wszyst­kim koki, Ramo­na nie przej­mu­je się słoń­cem, a Maja tań­czy w jego pro­mie­niach. Nikt nawet nie chce oprzeć się o moją korę, bo prze­cież dra­pię i mogą we mnie żyć roba­ki. W koń­cu poja­wia się Aldo­na. Pyta, dla kogo zamó­wie­nie. Ma w jed­nym ręku wikli­no­wy koszyk. Sła­ba poły­ka piguł­kę, wycią­ga zza ple­ców piłę mecha­nicz­ną i zbli­ża się do moje­go spróch­nia­łe­go pnia.

O autorze

Daria Sobik

Urodzona w 1992 roku w Wodzisławiu Śląskim. Dramaturżka, dramatopisarka. Finalistka i półfinalistka konkursów dramaturgicznych, m.in. Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Jej sztuki są wystawiane np. w Teatrze Powszechnym w Warszawie, Teatrze Studio w Warszawie, Teatrze Nowym w Łodzi, Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie, Teatrze im. S. Jaracza w Olsztynie i Teatrze Współczesnym w Szczecinie, a także publikowane w miesięczniku „Dialog” i „Notatniku Teatralnym”. Stypendystka Ministra Kultury w 2026 roku. Laureatka projektu „Połów. Prozatorskie debiuty 2026”. Nibynóżki to jej książkowy debiut. Mieszka w Warszawie, tęskni za Śląskiem.

Powiązania

Chciałam napisać bohaterkę, której nie znam

wywiady / o książce Artur Burszta Daria Sobik

Roz­mo­wa Artu­ra Bursz­ty z Darią Sobik, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Darii Sobik Niby­nóż­ki, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 3 listo­pa­da 2026 roku.

Więcej

Chciałam napisać bohaterkę, której nie znam

wywiady / o książce Artur Burszta Daria Sobik

Roz­mo­wa Artu­ra Bursz­ty z Darią Sobik, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Darii Sobik Niby­nóż­ki, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 3 listo­pa­da 2026 roku.

Więcej