Pani Anima czyli Kangór

Cia­ło słoń­cem podzie­lo­ne
na dro­gi świa­tła i cie­nia
czer­wo­nym kon­tu­rem bólu
przy­gwoż­dżo­ne do zie­mi.

Śpij. Niech muska cię tra­wa
mucha przy­sia­da na powie­ce.
Śpij. Niech wie­że Man­hat­ta­nu
spo­czną na torach nie­bie­skich.

Mia­sto słoń­cem podzie­lo­ne
na uli­ce świa­tła i cie­nia
czer­wo­nym kon­tu­rem bólu
przy­gwoż­dżo­ne do zie­mi.

Śpij. Nie­chaj sen trwa wiecz­nie
mucha osią­dzie na powie­ce.
Man­hat­tan wzle­ci i do nie­ba unie­sie
źdźbła tra­wy z Par­ku Cen­tral­ne­go.

Jeże­li dotyk prze­drze się do rdze­nia
Krąg się zamy­ka. Biel mie­sza się z cie­niem.
Sza­rze­je tęcza i dwa nie­me
Kon­tu­ry rzu­tu­je na sie­bie.

W ero­tycz­nym por­tre­cie
esen­cja cie­kłej far­by
sprze­ci­wia się nar­ra­cji
alfa­be­to­wi skład­ni

Na chu­ście wero­ni­ki
zawie­szo­nej w oku
lśni w zacho­dzą­cym słoń­cu
czer­wień star­ta z twa­rzy

zaostrzo­nym narzę­dziem
wie­czór rzeź­bi pamięć
pani ani­ma cie­niem
zaob­rę­bia biel

Świę­ta wia­ra
świę­ta woj­na
świę­ta zbrod­nia

nie ma naro­dów
lep­szych
gor­szych

każ­dy może
zasma­ko­wać w zbrod­ni
i ogło­sić zbrod­nię
świę­to­ścią

świę­tość to cudow­ny śro­dek
do zagła­dy obcych i swo­ich

strach pazer­ność
prze­moc pie­niądz odwet
uzbro­jo­ne po zęby wnu­ki ofiar
postęp sprzy­ja maso­wej zbrod­ni
nigdy wię­cej to slo­gan bez­bron­nych

glob nie stoi bra­ter­stwem sapien­sów
nie docze­ka soli­dar­no­ści
flo­ra z fau­ną

Malar­ki tyl­ko przy­szpi­la­ją cień
same — giną w mro­ku —
ale obra­zu kon­tur
— jeśli spo­cznie w cudzym oku —

póki jest słoń­ce
rzu­ca cień
z każ­dym wie­kiem
dłuż­szy