Wiersze z zieleni

Wcze­sny ranek, chmu­ry nie­bem pły­ną
pta­si kon­cert zaraz się zaczy­na
drze­wa w rzę­dzie z uwa­gą słu­cha­ją
ktoś ścież­ką prze­szedł
na wzgó­rzu jelo­nek przy­sta­nął
roz­glą­da się wko­ło i hen w dal odbie­ga
źdźbła tra­wy śpią nadal pod koł­der­ką szro­nu
przy­ro­da z wol­na budzi się ze snu
pod drze­wem kro­pel­ka wody się mie­ni
książ­ka leży otwar­ta, dziew­czyn­ka drze­mie.

Kie­dy gwiaz­da spa­da, to bez dźwię­ku
i nawet bez bla­sku nad­mia­ru
kie­dy gwiaz­da spa­da, nikt nie umie­ra
i w cią­gu dnia nic się nie zmie­nia
ale kie­dy gwiaz­da spa­da, dzi­wić nie powin­no
że ktoś usły­szy jej wezwa­nie
może pies, co wybie­gnie jej na spo­tka­nie
może anioł, któ­ry sie­dzi na drze­wie
może two­je spoj­rze­nie, już noc­ne i leni­we
i życze­nie roz­pa­li się gdzieś w głę­bi cie­bie.

Kamyk cze­ka na brze­gu
może dziec­ko dziś przyj­dzie
potrzy­ma go w rącz­ce
on zaś na powrót życie poczu­je
jak gdy­by dostał skrzy­deł i pió­rek
i nawet miał nóż­ki, gdy dziec­ko wrzu­ci go do rze­ki
mię­dzy inne nie­gdyś zebra­ne kamy­ki
i wie, że nigdzie spie­szyć się nie trze­ba
więc na słoń­cu wygrze­wa się i cze­ka.

Nie­kie­dy wie­czo­rem nie­du­żo ci trze­ba
gdy nogi dalej nieść cię nie mogą
zmę­cze­nie ogar­nia, tak wie­le prze­bie­głeś
tyl­ko móc godzi­na­mi patrzeć w ogień
jak weso­ło trza­ska roz­tań­czo­ny
i nic inne­go nie chciał­byś robić
nie chcesz, by coś uwa­gę twą odcią­gnę­ło
od tego pło­mie­nia u schył­ku dnia dłu­gie­go
tyl­ko przy­mknąć oczy, na chwi­lę, nie wię­cej
i zasnąć jak kamień, gdy ostat­nie zga­sną żagwie.