Czytam powoli, żeby słowa nie zgubić. Dawno tak nie czytałam. W dedykacji jest o łamaniu się opłatkiem. Tak. Opłatka nie wolno gryźć, delikatnie z nim trzeba. Moja Babka płakała przy łamaniu. Płakała Matka. I ja płaczę. Przychodzą wszyscy. Jest nakrycie dodatkowe, nie dla jakiegoś zbłąkanego. Jest dla nich. Są wszyscy. Czytam w nocy słowa pisane, a wyszeptane. Muszę przestać, żeby zasnąć. Booker się należy.

Podziwiam subtelność języka, czułość, powagę i zadumę nad istnieniem. Tu nie ma zbędnych słów, gadulstwo wykluczone. Czułość wobec osób, pamięci, tego, co zostaje w duszy i okazuje się istotne – czasem nawet zbyt późno. To książka mi bliska, będzie mieszkała na półce obok najważniejszych dla mnie książek.

Rudnicki nie tyle rozlicza się z przeszłością, ile patrzy, jak powoli znika ona wraz z ludźmi, którzy ją tworzyli. Mniej literackiego łobuza, więcej ironicznego chuligana, który nie ucieka już przed bezradnością. Nie nakłuwa groteską rzeczywistości tylko po to, by spuścić z niej powietrze, ale by pozbawić śmierć nadęcia. I nawet z tego Rudnicki robi literaturę. Jak zawsze warto.