Bra­wu­ro­we pie­śni, ele­gie i pro­zy roz­pię­te mię­dzy histo­rią świa­to­we­go han­dlu, gieł­dą, astro­lo­gią, oce­anicz­ny­mi głę­bi­na­mi, roz­pa­dem pro­win­cjo­nal­nych miast i doświad­cze­niem pra­cy w kor­po­ra­cji. Spo­ty­ka­ją się tu Pacy­fik, ośmior­ni­ce, call cen­ter i zamy­ka­ne linie kole­jo­we. Woj­ciech Kopeć budu­je poezję opar­tą na mon­ta­żu, zesta­wie­niach i nie­spo­dzie­wa­nych połą­cze­niach, ale pod powierzch­nią eru­dy­cji sta­le pra­cu­je kon­kret mate­rial­ne­go świa­ta. „Przy­pa­dek” z tytu­łu oka­zu­je się nie tyle cha­osem, ile spo­so­bem ujaw­nia­nia ukry­tych rela­cji mię­dzy rze­cza­mi, ludź­mi i histo­ria­mi. To książ­ka o rze­czy­wi­sto­ści wymy­ka­ją­cej się pro­stym opi­som, a jed­no­cze­śnie sta­le doma­ga­ją­cej się opo­wie­dze­nia. O roz­pa­dzie, któ­ry nigdy nie jest cał­ko­wi­cie abs­trak­cyj­ny. I o świe­cie, któ­re­go nie da się już oddzie­lić od eko­no­micz­nych, tech­no­lo­gicz­nych i kli­ma­tycz­nych zależ­no­ści.