Tom poetyc­ki Kri­sti­ny Kočan o poszu­ki­wa­niu miej­sca osie­dle­nia. „Sie­dli­ska”, „Spo­tka­li­ska”, „Myślo­wi­ska” – trzy czę­ści książ­ki wyzna­cza­ją dro­gę od doświad­cze­nia fizycz­ne­go, przez rela­cyj­ność, ku temu, co myślo­we i ducho­we. Idiom jest skon­den­so­wa­ny i wyma­ga­ją­cy. Każ­de sło­wo ma tu cię­żar, a skład­nia pra­cu­je na gra­ni­cy sen­su.

Poetyc­ki powrót po wie­lu latach – bez popra­wek, bez dopi­sy­wa­nia czy skre­śla­nia słów przez „doj­rza­łą rękę”. Wier­sze „tam­tej poet­ki” zosta­ją odda­ne w cało­ści: z nad­mia­rem emo­cji oraz inten­syw­no­ścią, któ­ra nie szu­ka dystan­su ani kon­tro­li. Pani Ani­ma od począt­ku była figu­rą sprze­ci­wu wobec sta­bil­ne­go mode­lu pod­mio­tu.