Jesteśmy pierwszą ciemnością tego lata

venuski

wej­ście na ośkę jest wąskie –
– jeden prze­świt mię­dzy drze­wa­mi, nie da się ina­czej
trze­ba wła­śnie tędy; zajść nasz teren od boku

tej wio­sny wszyst­ko kwit­nie w kolo­rach brud­ne­go różu
chłop­cy z blo­ko­wisk odwra­ca­ją wzrok; śmie­je­my się

z ich spusz­czo­nych głów

koncept: głód

co burzy nam krew, wyzna­cza napię­cie skó­ry

jesz­cze nie wszyst­ko się zbu­dzi­ło
jesz­cze jabł­ka kwa­śne i twar­de

za domem pali­my szlu­gi jak marzan­nę w zła­ma­nym ujściu rze­ki
prysz­cza­te szczu­pa­ki wychy­la­ją gło­wy, opusz­cza­ją wnę­ki

nie wie­my, co je tu przy­cią­ga

syreny (II)

osie­dlem idzie fala. roz­bi­ja się o kant żebra
cór­ki wzbie­ra­ją, trzy­ma­ją w pyskach pieśń
dwo­ma zęba­mi (tym i tym)

~~~ przy­pływ

czuć ich na klat­ce: zapach sali gim­na­stycz­nej
i gumy. czy tak powsta­je pierw­szy strach?
zaśpie­wa­ny na głos pęka jak pęche­rzyk

robi­my to tyl­ko
dla zaba­wy:

bru­dzi­my język, pod­krę­ca­my stru­mień
(napię­cie łuski w dole
)