tajanie

pasja

jeden pies czy robi to z miło­ści
czy po pro­stu jest jeb­nię­ty
gdy je widzi dosta­je szew­skiej

czer­wo­ne buty z kro­ko­dy­lej skó­ry
czte­ry zło­te pier­ście­nie bo pasu­ją
do audi­cy ciem­ny gra­fit meta­lik

na gieł­dzie w każ­dą nie­dzie­lę
po dro­dze nie wyra­bia na sumę
trans­ak­cji z tac­ki tłu­stej para­fii

ma też pusz­czal­ską sukę wil­czu­ra
o czym dowie­dział się przy­pad­kiem
gdy nocą spu­ścił z łań­cu­cha

czy wej­dzie ich tyle do becz­ki
to czło­wie­czej niż zosta­wić
na amu­se-bouche lasu

trzy ude­rze­nia w mosiądz
w jego mokrych rękach
ostat­nia pro­ce­sja

park jurajski

pod­jeż­dża nabi­ty mię­sem
cen­trum dokład­ka padli­ny
nad­cho­dzi głu­cha

ciem­na

nie­upi­ty nie­prze­ćpa­ny
lecz w oku źre­ni­ca w pion
napię­ty brzuch siar­czy­sty mróz
na skrzy­deł­kach nosa

stwo­rze­niom wyklu­tym na żer
wymy­śla śmier­ci czu­je
pod kła­mi soczy­ste
kok­taj­lo­we oczy

każ­de koło na rzeź wyje strze­la
tunin­go­wy tłu­mik komp­so­gna­ta
ewo­lu­cja te małe rap­to­ry
zapę­dzi­ła w zły zjazd

nikt nie pyta skąd leci krew
gdy­by ktoś wylał się
w nisko­po­dło­go­wym sola­ri­sie
słoń­ce i tak wsta­nie

rano zabio­rą dzie­ci do zato­ru
wytrzeź­wie­ją dopie­ro w dro­dze
kupu­jąc kaw­kę na sta­cji spraw­dzą
czy przy­szły fan­ty do pacz­ko­ma­ty

masz jed­ną pier­do­lo­ną

nie­od­czy­ta­ną wia­do­mość

życie jest jak park

jaki park

w i t a m y  n a  w y s p i e  i s l a  n u b l a r
m i r r a  i  k a d z i d ł o  s k u t e c z n e  n a  k o m a r y
l i t e r a  n a  ś c i a n i e  t o  z n a k

reptilian complex to fejk

na wybrze­że powra­ca syno­gar­li­ca
w dzio­bie nie­sie kable
za krót­kie na zerwa­ne

połą­cze­nia

głę­bo­ko w jej widze­niu pery­fe­ryj­nym
ster­ta kamie­ni zastaw na pastwę
odłam­ków toczo­nych przez lód
w roz­dzia­le osa­dza­nia się skał

dziec­ko ukła­da z nich wie­że
zosta­wia po sobie ślad
kim jest skąd przy­by­ło
ono też nie wie

gdy na pla­żę wbie­ga gad
nie boi się nie ucie­ka
wycią­ga ręce
klasz­cze

tajanie

sce­na z księ­gi kaina
naj­więk­sza cha­ła
na nisko­ści

roz­rzu­co­ne sko­rup­ki w kur­ni­ku
tyl­ko chciał im pomóc bab­ciu
szyb­ciej poka­zać świat

wyda­rzy­ło się ponie­waż
trze­ba choć raz skuć się
jak bec­kham przy kar­nym w 2004

czło­wiek to boże boisko
mura­wa gęsto obsra­na przez kury
bie­ga­jąc inkan­tu­ją chłod­no

mro­żo­ne boli mniej
mro­żo­ne boli mniej
mro­żo­ne boli mniej

trze­ba swo­je odta­jać
w prze­zro­czu liczyć bąbel­ki
żywić nimi i                               war­stwa

za war­stwą

goto­wać do wyj­ścia
na zapa­lo­ny lont

canis major

w tej wer­sji opo­wie­ści jest psa­mi
raz dżo­kiem umę­czo­nym tułacz­ką
raz łaj­ką odkryw­czy­nią ciał nie­bie­skich
raz psem dróż­ni­ka krót­ko po zawa­le

cią­gle szcze­ka w obe­schłe firan­ki
wsa­dza nos w zżół­kłe pelar­go­nie
prze­pę­dza smo­ki od nie­wia­sty
kru­szy zęby na rogat­kach

i oto obja­wia się
ten bar­wy pożo­gi
mają­cy sie­dem głów
na każ­dej trzy rogi

a ogon jego zmia­ta trze­cią część gwiazd
i rzu­cił je na zie­mię

pies dróż­ni­ka łapie je wszyst­kie
nie­wia­sta odda­je mu okruch nie­ba

z obrzy­dze­niem wycie­ra
jedwa­biem liza­ne dło­nie

—

w budzie kablów­ka
oglą­dasz gwiaz­dy tań­czą na lodzie
two­rzą wspa­nia­łe ukła­dy

kie­dyś
tyl­ko

ciem­ność

sin-i-co

któ­ra dałaś tlen
nie wyrze­kłaś się
wol­no pły­wa­ją­ce­go łań­cu­cha

teraz słu­chaj jak
woła euka­rio­ta znad
szma­rag­do­we­go morza

pośród roz­kwi­tu wód
nie wódź na poku­sze­nie
kary­on ele­ison arche­on ele­ison

para­wa­nu nasze­go powsze­dnie­go
daj nam dzi­siaj i odpuść
nam nasze siny