Pierw­szy od trzech dekad tom poetyc­ki Tade­usza Sław­ka. Książ­ka, któ­ra sta­wia w cen­trum pyta­nie o „ja” – nie jako punkt wyj­ścia, lecz jako pro­blem. Wier­sze wyco­fu­ją pod­miot, wypro­wa­dza­ją go z pozy­cji pew­no­ści i mówie­nia „w imie­niu”. „Ja” nie orga­ni­zu­je tu świa­ta, lecz uczy się go słu­chać, spraw­dza warun­ki wła­sne­go ist­nie­nia i języ­ka. To poezja powścią­gli­wa, pra­cu­ją­ca na pau­zie i waha­niu, w któ­rej każ­de zda­nie spraw­dza swo­ją koniecz­ność, a sło­wo musi zostać odzy­ska­ne z nad­mia­ru komu­ni­ka­cji. Zamiast wiel­kich dekla­ra­cji poja­wia się uważ­ność na to, co drob­ne, bli­skie, nie­do­mknię­te – na świat wypie­ra­ny przez nad­miar „ja”. „Ja któ­re nie” nie jest odmo­wą, lecz pró­bą inne­go bycia w języ­ku i we wspól­no­cie: takie­go, któ­re nie zagar­nia prze­strze­ni, lecz robi miej­sce dla innych gło­sów i dla tego, co jesz­cze nie­sły­szal­ne.