Debiu­tanc­ka książ­ka pro­za­tor­ska Justy­ny Bar­giel­skiej wyróż­nio­na Nagro­dą Lite­rac­ką Gdy­nia. Zbiór krót­kich form sku­pio­nych wokół doświad­cze­nia cią­ży, poro­du i utra­ty – opo­wia­da­nych bez pato­su, w języ­ku oszczęd­nym, prze­śmiew­czym, dotkli­wym. Książ­ka zbu­do­wa­na z minia­tur, w któ­rych język pozo­sta­je bli­sko doświad­cze­nia i nie łago­dzi jego ostro­ści. Nar­ra­tor­ka łączy codzien­ność z fan­ta­zją, snem i absur­dem, pro­wa­dząc opo­wie­ści, któ­re ury­wa­ją się, prze­ska­ku­ją, nie ukła­da­ją w cią­głą histo­rię. Cen­tral­nym doświad­cze­niem pozo­sta­je poro­nie­nie – obec­ne nie jako temat osob­ny, lecz jako punkt, wokół któ­re­go orga­ni­zu­ją się kolej­ne tek­sty. Bar­giel­ska uni­ka goto­wych form żało­by, pra­cu­je z gro­te­ską i czar­nym humo­rem, zmie­nia­jąc spo­sób mówie­nia o stra­cie.