Obsoletki

Chcia­ła­bym opo­wie­dzieć o moim ostat­nim poro­dzie

Ter­min poro­du przez cesar­skie cię­cie mia­łam nazna­czo­ny na dzie­wią­te­go maja na dzie­wią­tą rano. Ter­min był usta­la­ny za pomo­cą czte­rech kalen­da­rzy, to jest kalen­da­rza moje­go, położ­ni­ka, ane­ste­zjo­lo­ga i rzecz­ni­ka pra­so­we­go urzę­du dziel­ni­cy. Naczel­nym dąże­niem naszym było, by się ten ter­min we wszyst­kich czte­rech kalen­da­rzach pokry­wał. Pokrył się, choć dzień przed mia­łam w, wybacz­cie mój fran­cu­ski, maci­cy poważ­ną oba­wę, że chy­ba się wyła­mię z usta­leń, ale osta­tecz­nie się nie wyła­ma­łam: mia­łam oddać całą pra­cę na wie­czór, a zro­bio­ne było pół (bo ja zawo­do­wiec jestem) i to mnie sku­tecz­nie powstrzy­ma­ło w skur­czach.

W pią­tek rano wsta­łam o wpół do dru­giej po pół­no­cy i poszłam do łazien­ki czy­ścić fugi. Pięć godzin póź­niej wstał mój mąż i star­sze dziec­ko i poje­cha­li­śmy. Dziec­ko upu­ści­li­śmy po dro­dze u opie­kun­ki.

Mia­łam poko­ik w kolo­rze oranż moty­wu­ją­cy, a koszul­kę mi dali nie­bie­ską z apli­ka­cją. Błęd­nie wzię­łam swo­ją nie­ja­ką tępo­tę za sku­pie­nie, co naj­le­piej wyszło, gdy po serii pytań towa­rzy­skich (HIV, WR, HBS) lekarz spy­tał:

– A gdzie było robio­ne poprzed­nie cię­cie?

A ja, po nie­skoń­cze­nie dłu­giej chwi­li, w któ­rej, gdy­bym chcia­ła, zdą­ży­ła­bym odwie­dzić Wegę, skąd prze­cież muszę pocho­dzić, sko­ro zada­je mi się takie pyta­nia, odpo­wie­dzia­łam:

– Na brzu­chu.

Lekarz spoj­rzał na męża, czy mógł­by prze­tłu­ma­czyć, i mąż prze­tłu­ma­czył, że w Szpi­ta­lu Pra­skim.

Potem przy­szli po mnie, żebym już szła na salę ope­ra­cyj­ną. Nie potra­fi­li mi wyja­śnić, dla­cze­go mam zdej­mo­wać majt­ki, ale posta­no­wi­łam ulec ich irra­cjo­nal­nej argu­men­ta­cji, bo prze­cież mógł to być mój ostat­ni raz ule­ga­nia irra­cjo­nal­nej argu­men­ta­cji w kwe­stii zdję­cia maj­tek.

A na sto­le ope­ra­cyj­nym mój gine­ko­log powie­dział:

– Ach, zapo­mnia­łem panią zba­dać.

I wte­dy się oka­za­ło, że już od dłuż­sze­go cza­su rodzę, wła­ści­wie koń­czę już, tyl­ko byłam roz­pro­szo­na fuga­mi i nie zauwa­ży­łam.

Potem zaś poto­czy­ło się wszyst­ko bły­ska­wicz­nie: wyję­li małe­go, wyglą­dał jak bia­ła kieł­ba­sa, wzię­li go do poko­iku obok na metraż, pedia­tra gwizd­nął na męża, żeby z nimi poszedł, i prze­sta­ło dzia­łać znie­czu­le­nie. Powie­dzia­łam ane­ste­zjo­lo­go­wi, że chy­ba prze­sta­ło dzia­łać znie­czu­le­nie, na co on powie­dział:

– Co też pani!

I to jest ten pre­cy­zyj­ny moment, w któ­rym się w nim zako­cha­łam.

Jesz­cze na chwi­lę wró­cił pedia­tra z moim mężem prze­ka­zać wynik metra­żu.

– Pięć­dzie­siąt sześć cen­ty­me­trów – powie­dział, na co mój mąż zwró­cił uwa­gę, że pan pedia­tra chy­ba źle zmie­rzył, po czym obaj znów wyszli do poko­iku.

Potem poszli ane­ste­zjo­log, gine­ko­log i położ­na, mówiąc mi przed­tem miło:

– Dzię­ku­ję.

– Rów­nież dzię­ku­ję  – powie­dzia­łam.

I zosta­łam tyl­ko ja z dru­gą położ­ną, ja – pła­cząc, położ­na – myjąc mnie. Kafel­ki były w kolo­rze spra­nej kaki. Następ­nym razem będę chcia­ła opo­wie­dzieć o śmier­ci z bal­ko­nu moje­go kota Paw­ła.

O śmier­ci z bal­ko­nu moje­go kota Paw­ła

Paweł był ze mną i z moim mężem od począt­ku. Przy­niósł go mąż do mnie z rekla­mów­ką, w któ­rej miał szczo­tecz­kę do zębów i inne takie, oraz z pyta­niem, czy mogą ze mną zamiesz­kać. Mogli, a Paweł miał wte­dy osiem do dwu­na­stu cali dłu­go­ści i jed­ne wąsy bia­łe, a dru­gie czar­ne. Potem Paweł wystę­po­wał na róż­nych rodzin­nych zdję­ciach aż do ostat­nie­go piąt­ku maja, kie­dy to poniósł śmierć z bal­ko­nu.

Aku­rat przy­szła do mnie sio­stra z synem.

Nie winię jej, bo już wiem, że to moja nie­uważ­na pod­świa­do­mość zabi­ła Paw­ła, ale dla celów syn­chro­nicz­nych chcę pod­kre­ślić, że aku­rat wte­dy do mnie przy­szli i zro­bi­li ten swój kla­sycz­ny wir powietrz­ny, na któ­ry ja i moje wod­ne dzie­ci patrzy­li­śmy z cien­kiej kra­wę­dzi pomię­dzy wzru­sze­niem ramion a zała­ma­niem ner­wo­wym. Trze­ba było otwo­rzyć bal­kon dla tle­nu i trze­ba to przy­znać i powie­dzieć, że prze­sta­łam tro­chę pano­wać nad sytu­acją, i Paweł wyszedł nie wie­dzieć kie­dy  – i spadł  – nie wie­dzieć kie­dy, lecz wie­dzieć na co  – na beton.

Ale ja tego nie widzia­łam, więc szu­ka­łam Paw­ła w gar­de­ro­bie, pomstu­jąc, bo nie wol­no mu było wcho­dzić do gar­de­ro­by.

A potem przy­szedł z pra­cy mój mąż i jasnym się sta­ło dla nas, że Paw­ła nie ma na obiek­cie w węż­szym poję­ciu, więc mąż poszedł spraw­dzić, czy nie leży gdzie na obiek­cie w poję­ciu szer­szym. Nie leżał.

I tacy tro­chę znie­czu­le­ni nadzie­ją sta­li­śmy potem póź­no w noc na bal­ko­nie, gdy dzie­ci już poszły i spa­ły, i roz­ma­wia­li­śmy o tym, że może Paw­ła dopie­ro cze­ka śmierć, jeśli prze­lazł na sąsied­ni bal­kon, do tego sąsia­da, co mu żona i cór­ka sied­mio­mie­sięcz­na zgi­nę­ły w wypad­ku samo­cho­do­wym, bo u sąsia­da po połu­dniu było przez chwi­lę otwar­te okno, ale teraz już było zamknię­te, a on się rzad­ko poja­wiał w domu. Ja się zawsze cie­szy­łam, że rzad­ko, bo mia­łam nadzie­ję, że nigdy go nie zoba­czę: już jak nam poprzed­ni wła­ści­ciel opo­wia­dał u nota­riu­sza o tym sąsie­dzie, to nie chcia­łam go oglą­dać.

Raz pako­wa­li­śmy dzie­cia­ki na kory­ta­rzu do wóz­ka i przy­szedł ktoś, i wszedł do miesz­ka­nia tego sąsia­da, ale mój mąż powie­dział, że to nie on, bo on jest wyż­szy i ma wię­cej takiej kla­sy. A przez uchy­lo­ne drzwi widzia­łam sto­ją­ce w przed­po­ko­ju tor­by cukru.

I tak patrzy­li­śmy z góry i z boku na nasz sto­sun­ko­wo nowy dom i jego łyse patio, aż wzrok mój padł na czar­ny punkt, coś jak­by worek na śmie­ci, obok altan­ki śmiet­ni­ko­wej.

– A tam­to to nie Paweł jest?  – powie­dzia­łam do męża.

– E, nie  – powie­dział mąż.

A rano zadzwo­nił do mnie z pra­cy – ma pra­cę na tere­nach leśnych poza gra­ni­ca­mi admi­ni­stra­cyj­ny­mi War­sza­wy  – i powie­dział:

– No to go zako­pa­łem.

Jak foto­gra­fo­wać zmar­łe dzie­ci

W wigi­lię moich imie­nin zadzwo­nił czło­wiek.

– Chce­my zro­bić zdję­cie.

– Współ­czu­ję pań­stwu stra­ty dziec­ka  – powie­dzia­łam.  – A gdzie utra­co­ne dziec­ko jest?

Wymie­nił nazwę szpi­ta­la, aku­rat mia­łam tam zna­jo­mą położ­ną oddzia­ło­wą. Dla porząd­ku spy­ta­łam, ile dziec­ko mia­ło, i usły­sza­łam, że osiem tygo­dni życia pło­do­we­go za sobą. Pani położ­na zro­bi­ła sobie z daw­nej szpi­tal­nej palar­ni taki spe­cjal­ny pokój, w któ­rym teraz za prze­pie­rze­niem stoi wiel­ga­śna chłod­nia ze świa­teł­ka­mi, a poprzed­nio zale­d­wie lodów­ka Mińsk. Pani położ­na zosta­wia mnie przed prze­pie­rze­niem. Roz­kła­dam się z apa­ra­tem na para­pe­cie wyso­kie­go okna, a pani położ­na przy­no­si zza prze­pie­rze­nia zie­lo­ne zawi­niąt­ko i kła­dzie je na sto­le przy­kry­tym bia­łym obru­sem.

– A śnia­da­nie pani jadła? – pyta. – Te mat­ki to cza­sem takie pomy­sły mają – mówi i roz­wi­ja zawi­niąt­ko war­stwa po war­stwie. – Na przy­kład cią­ża dzie­więt­na­ście tygo­dni, dziec­ko umar­ło w jakimś pięt­na­stym, czar­ne toto, zma­ce­ro­wa­ne. Przy­szli już po trum­nę z zakła­dem pogrze­bo­wym, a ona wyj­mu­je z siat­ki i sypie do tej trum­ny jakieś płat­ki. Róż chy­ba. Żeby się tyl­ko pani nie­do­brze nie zro­bi­ło, tak bez śnia­da­nia.

Roz­wi­nę­ła zawi­niąt­ko cał­kiem, poka­zu­je mi kawa­łek zeschnię­tej wątrób­ki. Robię zdję­cia kawał­ko­wi zeschnię­tej wątrób­ki i widzę, że coś ma, że coś ma. Niby nóż­kę. Niby głów­kę. Mat­ka wątrób­ki jest jesz­cze w szpi­ta­lu i aku­rat dzwo­ni do mnie, to mówię, że zaj­dę do niej i umó­wi­my się odno­śnie do prze­ka­za­nia zdjęć. Scho­dzi taka, tłu­ste wło­sy. Think I’m cute, look at my mom.

– Wie pani  – mówię – bo ja nie wiem, co z tych zdjęć wyj­dzie.

– Wiem – mówi ona. – Trzy­ma­łam Hanut­kę na ręku.

Uma­wia­my się na załącz­nik do maila dzi­siaj i na odbit­kę pocz­tą potem.

Wra­ca­jąc do domu, cho­ciaż jestem w butach, któ­re noszę kolej­ny sezon, obcie­ram sobie pię­ty do krwi – powi­ta­nie jesie­ni. Otwie­ram kom­pu­ter i sia­dam do obra­bia­nia Hanut­ki. Po dłuż­szym cza­sie spę­dzo­nym przed moni­to­rem mogę już z całą pew­no­ścią powie­dzieć, gdzie Hanut­ka ma rącz­ki, gdzie stóp­ki, gdzie głów­kę – tę naj­ła­twiej usta­lić, bo jest naj­więk­sza, oraz gdzie nie za dłu­go biło ser­dusz­ko (malut­kie). Przy­po­mi­na mi to odpy­ty­wa­nie z mapy fizycz­nej na geo­gra­fii w szko­le i podob­nie mnie cie­szy.

– Chcesz zoba­czyć? – mówię do męża.

– Chy­ba osza­la­łaś – mówi mąż.

W nocy śni mi się, że ósme­go dnia przy­no­szą Pana Jezu­sa do świą­ty­ni. Mat­ka Boska roz­wi­ja go z pie­lu­szek i roz­wi­ja, i roz­wi­ja.

– No, żeż  – mówi Mat­ka Boska.

Zdej­mu­je kolej­ne war­stwy, a pie­lusz­ki robią się coraz biel­sze. Roz­wi­ja, aż prze­sta­je, ale nie wiem, co znaj­du­je w naj­biel­szej pie­lusz­ce, bo mi zasła­nia, pochy­la się nad nią.

– Nie tak się uma­wia­li­śmy  – mówi.