Powrót po dwu­dzie­stu latach jed­nej z naj­waż­niej­szych pol­skich ksią­żek poetyc­kich. Lau­re­at Nagro­dy Lite­rac­kiej Nike Jerzy Jar­nie­wicz wra­ca do daw­nych wier­szy, zmie­nia ich rytm, poje­dyn­cze sło­wa, cza­sem całe ukła­dy tek­stu. „Rema­ster” oka­zu­je się tu czymś wię­cej niż korek­tą. To pró­ba ponow­ne­go usły­sze­nia języ­ka, któ­ry zdą­żył się zesta­rzeć, zma­to­wieć, popę­kać. W tych wier­szach od począt­ku ście­ra­ły się róż­ne reje­stry mowy: pol­sz­czy­zna PRL‑u, rosyj­ski, nie­miec­ki, pierw­sze wtar­gnię­cia angielsz­czy­zny, slo­ga­ny, język uli­cy, cudze fra­zy i pry­wat­ne idio­my. Dziś wra­ca­ją już jako wid­ma tam­te­go świa­ta. Oran­ża­da pozo­sta­je książ­ką o obco­ści języ­ka i o pamię­ci, któ­ra nie tyle prze­cho­wu­je prze­szłość, ile odzy­wa się w ryt­mie słów, dźwię­kach i reszt­kach zna­czeń. W nowej wer­sji jesz­cze moc­niej sły­chać, że wiersz nicze­go nie zatrzy­mu­je na sta­łe, lecz zmie­nia się razem z tym, kto go czy­ta i wypo­wia­da. Książ­kę dopeł­nia roz­mo­wa Artu­ra Bursz­ty z Jerzym Jar­nie­wi­czem o rema­ste­rin­gu wier­szy, pamię­ci języ­ka i nowych wer­sjach daw­nych tek­stów.