Z Trzech sztuk Joh­na Ashbery’ego nic nie wyni­ka. Naj­trud­niej­si do prze­łknię­cia są „Hero­si” (1950) ze wzglę­du na bul­wer­su­ją­ce zmia­ny sce­nicz­ne­go nastro­ju i reje­strów języ­ka (w ska­li mniej wię­cej od Ubu Kró­la do Kró­la Edy­pa), a tak­że nie­moż­li­we „zgru­po­wa­nia” posta­ci: kie­dy „świa­tło ście­ka z kolumn i coko­łów sta­ro­żyt­nej Gre­cji”, w salo­nie Achil­le­sa z gra­mo­fo­nu leci muzy­ka, Chór tań­czy z Teze­uszem, Kir­ke z Achil­le­sem, Hebe z Patro­klo­sem, Ulis­ses zaś pod­pie­ra ścia­nę, popi­ja­jąc. Nato­miast „Kom­pro­mis” (1955) to już ewi­dent­nie quasi-western (z udzia­łem m.in. Kana­dyj­skiej Poli­cji Kon­nej oraz całe­go ple­mie­nia Indian Tobi: – Chór!); i wresz­cie „Filo­zof” (1959) – ot, sza­ra­da, typo­wa zagad­ka kry­mi­nal­na, porzu­co­na jed­nak in medias res bez roz­wią­za­nia. Swo­je trzy „dra­ma­ty lirycz­ne”, jak zwą je kry­ty­cy, autor napi­sał głów­nie ku roz­ryw­ce dobrze mu zna­nej, harvardz­kiej i nowo­jor­skiej mło­dzie­ży poetyc­kiej, jed­nak nie trze­ba szcze­gól­nie wni­kli­we­go wglą­du, aby dostrzec w nich począt­ki fatal­ne­go zauro­cze­nia świa­tem kul­tu­ry popu­lar­nej.