Jesteśmy pierwszą ciemnością tego lata

virgin suicides

jak opi­sać ten czas, któ­ry wra­ca
falą, jak­by ktoś cisnął w wodę ogryz­kiem?

ten czas bie­rze imię od bia­łych pod­ko­la­nó­wek
i lata. oddech po owo­cu nie ma nazwy
ale wie­my, co przy­po­mi­na

kole­żan­ki mówią: to już czas pierw­sze­go sta­ni­ka
jak go zało­żysz, etap dru­gi: pal­ców­ka

nie potrze­ba nam chłop­ca
jeste­śmy cia­ło cięż­kie, zna­jo­me

umie­my śpie­wać samym języ­kiem

venuski

wej­ście na ośkę jest wąskie –
jeden prze­świt mię­dzy drze­wa­mi, nie da się ina­czej
trze­ba wła­śnie tędy; zajść nasz teren od boku

tej wio­sny wszyst­ko kwit­nie w kolo­rach brud­ne­go różu
chłop­cy z blo­ko­wisk odwra­ca­ją wzrok; śmie­je­my się

z ich spusz­czo­nych głów

koncept: głód

co burzy nam krew, wyzna­cza napię­cie skó­ry

jesz­cze nie wszyst­ko się zbu­dzi­ło
jesz­cze jabł­ka kwa­śne i twar­de

za domem pali­my szlu­gi jak marzan­nę w zła­ma­nym ujściu rze­ki
prysz­cza­te szczu­pa­ki wychy­la­ją gło­wy, opusz­cza­ją wnę­ki

nie wie­my, co je tu przy­cią­ga

ustawka

brzuch lip­ca: roz­ci­naj powo­li
bez­ruch – bez­duch – śmier­dzi
roz­grza­nym asfal­tem i potem

wszyst­ko cią­gnie do cie­nia, tam roz­gry­wa się mia­sto
w bra­mie woła­ją na nas
zakryj kola­no, odsłoń kola­no, daj

pierw­sze brzyd­kie sło­wa zbie­ra­my jak cze­re­śnie
naj­pierw obrót pest­ki na języ­ku
potem wystrzał

syreny (II)

osie­dlem idzie fala. roz­bi­ja się o kant żebra
cór­ki wzbie­ra­ją, trzy­ma­ją w pyskach pieśń
dwo­ma zęba­mi (tym i tym)

~~~ przy­pływ

czuć ich na klat­ce: zapach sali gim­na­stycz­nej
i gumy. czy tak powsta­je pierw­szy strach?
zaśpie­wa­ny na głos pęka jak pęche­rzyk

robi­my to tyl­ko
dla zaba­wy:

bru­dzi­my język, pod­krę­ca­my stru­mień
(napię­cie łuski w dole
)

jazda

czy­ta­ją z naszych czół: stra­ta
kie­dy chłop­cy ćwi­czą przej­mo­wa­nie podwór­ka
wbi­ja­ją nas w gle­bę jak słu­py

nie wie­dzą, że przej­mu­je­my ten obraz
roz­bi­ja­my o bio­dro

nasz kolor? fuk­sja, tkan­ka, skrzep
lato ma miej­sce pod kola­nem. migaw­ka
zatrzy­mu­je powie­trze

nale­ży nadać zna­cze­nie, a potem
ściąć je

wtedy lato trwało zawsze

sąsie­dzi wycho­dzą z domu, my wszyst­kie idzie­my patrzeć
z ogro­du widać całą dro­gę, dwa domy, dalej zbi­ty las
powie­trze pach­nie jed­nym z wie­lu począt­ków

jest wie­czór
każ­de skrzyp­nię­cie furt­ki pło­szy pta­ki

od zim­na sztyw­nie­ją nam sut­ki
zaczy­na­ją przy­po­mi­nać o sobie
nie mówi­my tego gło­śno
patrzy­my za ruchem pta­ków, patrzy­my w domy i w las
jak­by­śmy były pierw­szą ciem­no­ścią tego lata