Wier­sze z lat 2000–2025 lau­re­ata Wro­cław­skiej Nagro­dy Lite­rac­kiej Sile­sius za cało­kształt twór­czo­ści. Autor­ski wybór kon­cen­tru­je się na pra­cy języ­ka, któ­ry „gubi sie­bie”, uru­cha­mia­jąc nie­prze­wi­dzia­ne prze­bie­gi sen­su. Wier­sze spraw­dza­ją kon­tu­ry pojęć, nagi­na­ją je i wpra­wia­ją w drże­nie, włą­cza­jąc w ten pro­ces mate­rię świa­ta: cia­ło, ener­gię, śro­do­wi­sko. Zna­cze­nia wyła­nia­ją się w napię­ciach i prze­su­nię­ciach, w usko­ku mię­dzy sło­wem a rze­czą. Poja­wia się doświad­cze­nie „pul­su­ją­cej teraź­niej­szo­ści” – inten­syw­no­ści bycia w języ­ku, któ­ry prze­kra­cza wła­sne uży­cia. Jak pisze Jakub Skur­tys, tekst Bart­cza­ka pod­le­ga rafi­na­cji: prze­twa­rza i oczysz­cza dys­kur­sy, aż osią­gną stan mak­sy­mal­nej wyra­zi­sto­ści. Wiersz dzia­ła tu jak układ: zapis, któ­ry jed­no­cze­śnie bada i prze­twa­rza wła­sne warun­ki.