Z ukosa

Mię­dzy aneg­do­tą a opo­wie­ścią jest miej­sce na histo­rię. Ilczew­ski spraw­nie pre­pa­ru­je ją w wiersz. Wła­śnie w ten spo­sób two­rzy poetyc­ką prze­strzeń, pole, w któ­rym cia­ło odnaj­du­je sie­bie w inte­rak­cji z zewnętrz­nym świa­tem. Całe sku­pio­ne na obser­wa­cji, niby jeden organ, wyda­je się trans­pa­rent­ne wobec owe­go zewnę­trza. Tu nie ma „ja”, któ­re aktu­al­nie prze­ży­wa w pol­skiej poezji swój wiel­ki powrót naspi­do­wa­ne fejs­bu­cza­nym wywa­rem z pik­se­li. To raczej pod­miot, któ­ry spraw­nie dystan­su­je się od wła­snej sygna­tu­ry. Acz­kol­wiek nie czy­ni tego, by wyde­sty­lo­wać z mate­rii języ­ka fra­pu­ją­cą filo­zo­ficz­nie nar­ra­cję, jak świet­nie czy­ni­ła to Szym­bor­ska w swo­ich ese­jo­wa­tych wier­szach. Ilczew­ski pisze „z uko­sa”, fra­zy dobie­ra tak, by w nie pochwy­cić kocio­kwik, jaki gro­zi każ­dej chłon­nej per­cep­cji, Dopraw­dy, jest w tym bystry, rze­tel­ny i czu­ły, i nie pozwa­la czy­tel­ni­ko­wi pójść, o tak, na łatwi­znę. A to roku­je, otwie­ra ścież­kę tej nowej poezji, rzu­ca czy­tel­ni­ko­wi wyzwa­nie. I tego nam dzi­siaj trze­ba. Fra­zy, któ­ra skrzęt­nie sta­wia opór wobec uni­wer­sum tan­det­nych komu­ni­ka­tów.