W nowym tomie – prze­kra­cza­ją­cym gra­ni­ce poezji i pro­zy – Kac­per Bart­czak po raz kolej­ny udo­wad­nia, że jest jed­nym z naj­bar­dziej osob­nych i rady­kal­nych poetów piszą­cych dziś w Pol­sce. „Czas kom­post” uka­zu­je przy­go­dy pono­wo­cze­sne­go pod­mio­tu, któ­ry w spo­sób bez­względ­ny wysta­wia się – czy raczej jest wysta­wia­ny? – na zanie­czysz­cza­ją­ce, wytra­wia­ją­ce i roz­pusz­cza­ją­ce bodź­ce, któ­ry przy­mie­rza się do ról i cał­kiem w nich zatra­ca. Autor w każ­dym tek­ście z żar­li­wo­ścią roz­pra­wia się z urosz­cze­nia­mi poezji kon­fe­syj­nej, z pomni­ko­wo­ścią „wiel­kiej Filo­lo­gii”, nie­stru­dze­nie bada wypor­ność wier­sza, wni­ka w tkan­kę poetyc­kie­go „orga­ni­zmu mówią­ce­go”, któ­ry jest dla nie­go narzą­dem, zmy­słem czy nawet regu­la­to­rem pra­cy zmy­słów. Eks­pe­ry­men­tu­je z pry­wat­no­ścią i auto­bio­gra­fią, z prze­strze­nią Psy­cho­po­lis, a tak­że z „cza­sem kom­po­stem”, na któ­rym wykwi­ta – kwia­tem, chwa­stem? – kolej­ny świet­ny wiersz.