Katawotra

biała noc czarna woda

I.

duma Łodzi? EC1. stal, szkło, cegła, beton. ter­mi­nal dla klo­nów? prze­strzeń z płó­cien de Chi­ri­co? przy­dłu­gi cień w pust­ce. stój trans­pa­rent­nie. drze­wo sztach­nę­ło się pyłem i jest nie­zno­śne. od daw­na śpisz jak nie­bosz­czyk, zapló­tł­szy pal­ce. spra­wy znik­ną, zanim je zro­bisz. każ­dy coś ukry­wa. nie cho­dzi o to, co ujaw­nisz, lecz o pyta­nie, dla­cze­go nie ma nic dalej? sens ist­ny bez­kre­śnie? wisisz na gra­ni­cy

II.

aka­pi­tu z Levi­na­sa i nie potra­fisz stąd wyje­chać. zgu­bi­łeś się w tylu twa­rzach, że nie pozna­jesz wła­snej. zamień się w mysz. hop­sa­sa w szcze­li­nę, gdzie skry­ła się mądrość, opu­ściw­szy boga, gdy zszedł. niżej? omsknij się, porząd­ku kla­so­wy, w meta wers. radź sobie sam z łączem. zejdź, boże, w swo­je pie­kieł­ko. w stal, szkło, cegłę i beton.

III.

topią się lodow­ce i sty­gną ser­ca. wil­ków nie zła­piesz w tere­nie, gdzie mogą być, lecz tam gdzie były. jesteś nar­t­ni­kiem suną­cym po rze­ce w rój mete­orów. basior bije tyl­ko sła­be jele­nie, nie te, któ­re się zaga­pi­ły. zamknij­cie oczy. łkaj­cie w poty­li­cy. nikt zakła­da gogle. oglą­da słoń­ce. waży proch na języ­ku. stal, szkło, cegłę i beton.

IV.

aplauz, liście. szu­kaj, szu­kaj, szy­szyn­ko.

Mariupol

ma boleć to zej­ście w dół, w roz­stęp, i nie zatrzy­ma go przy­słó­wek. dzie­ci w piw­ni­cy scze­złe z gło­du, wpó­łu­bra­ne utu­lił mróz. ma boleć ser­ce wydar­te z ple­ców, w któ­rym umo­ścił się knur z insy­gnia­mi i kon­wój w cze­luść. wyrzut­nie grad i fle­sze. śmierć nigdy nie będzie pacjen­tem. ma boleć jej tro­ska, wie­że zerwa­ne z lufa­mi na kwin­tę. pety Scy­tów mię­dzy łuska­mi. zale­d­wie ostrzał zrów­nał wieś. topo­le strza­skał wizg i mem. cze­go tu szu­kasz dro­nie new brand? ma boleć i precz, zie­mio, odło­giem, obok wina sadzo­na brzo­skwi­nio. nie zoba­czysz. pogna­ją na wschód. oświe­ci cię sala fil­tra­cyj­na, nawa­ła i łuna. nie wychodź na próg, bo gwał­cą dziew­czyn­ki. masz boleć, ludu kar­mio­ny bred­nia­mi. armio rabów, śnie o impe­rium. masz boleć w chwa­le pija­nych mar­szów i ucie­czek. masz boleć.