Bezbronna kreska (1)

Zna­cie dobrze ten obra­zek z kre­skó­wek i naj­lep­szych fil­mów trze­ciej kate­go­rii: boha­ter pły­ną­cy środ­kiem wiel­kiej rze­ki na łód­ce, tra­twie, albo ucze­pio­ny kawał­ka pnia, spo­strze­ga nagle, że hory­zont się ury­wa, że łagod­nie wzma­ga się szum opa­da­ją­cej z wyso­ko­ści wody, rze­ka jest zbyt głę­bo­ka, by wryć się dłoń­mi w dno, więc nasz zają­czek, kow­boj czy uczest­nik fami­lij­ne­go pik­ni­ku zaczy­na despe­rac­ko wio­sło­wać w stro­nę brze­gu, prze­ga­nia wodę za sie­bie, ale woda jak na złość mięk­ka, śli­ska, wod­ni­sta, szum się wzma­ga i mie­sza z szu­mem krwi ude­rza­ją­cej do skro­ni, nasz boha­ter wie już, że nie zdą­ży, w ostat­niej chwi­li godzi się na wodo­spad, nie liczy na wie­le, ale jed­nak poja­wia się w nim wątła nadzie­ja, że upa­dek będzie bez­bo­le­sny, że pogrą­ży się w czar­nej toni z płu­ca­mi peł­ny­mi powie­trza i po nie­dłu­gim cza­sie wynu­rzy, dry­fu­jąc ku zie­lo­nym zako­lom. A co jeśli boha­ter jest sam sobie pnia­kiem, wodo­spa­dem i rze­ką? Co jeśli jedy­ny wodo­spad, jaki zna, bur­czy mu teraz w żołąd­ku, gdy sie­dzi na pero­nie i sły­szy nara­sta­ją­cy szum tłu­mu i metra linii G, pcha­ją­ce­go przed sobą kil­ka nie­wi­dzial­nych wago­nów stę­chli­zny?

– Czy to jest jakaś alu­zja do Male­wi­cza? – zapy­ta­ła gło­sem przy­po­mi­na­ją­cym tasiem­kę.
– Tak – odpo­wie­dzia­łem odru­cho­wo – to taka waria­cja pol­skiej artyst­ki na temat Czar­ne­go kwa­dra­tu, dosyć bez­li­to­sna, ale dow­cip­na, tak mi się wyda­je, w każ­dym razie świet­nie pasu­je na okład­kę mojej książ­ki.
– To two­ja książ­ka? – tasiem­ka zafa­lo­wa­ła w powie­trzu.
Dopie­ro teraz odwró­ci­łem się w jej stro­nę i zeska­no­wa­łem w spo­ko­ju jej twarz z czu­ło­ścią i pre­cy­zją dło­ni nie­wi­do­me­go. Mia­ła dwa­dzie­ścia parę lat, oczy tak inten­syw­nie nie­bie­skie, że gdy­bym zoba­czył je w fil­mie, na obra­zie lub zdję­ciu, uznał­bym je za szczyt kiczu, ruda­we brwi, wyso­kie czo­ło, nos lek­ko zadar­ty z dziur­ka­mi tak mały­mi, że nie mogą słu­żyć do oddy­cha­nia, są po pro­stu, by być i cie­szyć, i śmie­szyć, dłu­gie wło­sy w kolo­rze maka­ro­nu (jed­no jaj­ko na kilo­gram mąki), spię­te nie­dba­le w samu­raj­ski kok, i bla­dą skó­rę, jak piasz­czy­sty pej­zaż poprze­ci­na­ny rze­ka­mi i rze­czuł­ka­mi żył.
–Tak, wier­sze…
To zawsze brzmi nie­zręcz­nie, jak­by się czło­wiek przy­zna­wał do jakieś wsty­dli­wej cho­ro­by.
– Wspa­nia­le, gra­tu­lu­ję. Mogę zer­k­nąć?
– Jasne.

Pozna­łem parę dni temu akto­ra, nazy­wa się Ste­ve, grał nie­wiel­ką rolę w Ska­za­nych na Shaw­shank, pod­wo­żąc mnie na lot­ni­sko, kazał mi czy­tać na głos. „Czy­taj po angiel­sku – mówił – nie pozwól niko­mu robić tego za sie­bie, bo spie­przy spra­wę, czy­taj sam, będziesz miał lep­szy kon­takt z publicz­no­ścią”. Naj­bar­dziej inte­re­so­wa­ła go wymo­wa sło­wa „copu­la­tion”. „Włóż w nie wię­cej ener­gii – naci­skał. Czy było to zwy­kłe, tech­nicz­ne pie­prze­nie, czy mia­łeś z tego cho­ciaż tro­chę fraj­dy? Jeśli mia­łeś, daj mi to poczuć. No, jesz­cze raz, tro­chę sil­niej i z więk­szą wibra­cją w gło­sie!”. Dopie­ro w oko­li­cach lot­ni­ska zorien­to­wa­łem się, że Ste­ve chciał mnie prze­le­cieć.