Alis Ubbo

dziennik pokładowy: jestem miastem kilku miast
(fragmenty)

(–.–.—-)

wody czar­ne pla­my atra­men­tu pod bia­ły­mi żagla­mi ludzi­ki ich gesty wydłu­żo­ne nosy
zło­te chmu­ry nad mia­stem

na smy­czy cho­dzą tu ludzie zwie­rzę­ta
gra­ją na lirze z jaja wyklu­wa się głos

(–.–.—-)

miesz­kam w ogo­nie wyga­słe­go wale­nia
oce­an to pul­su­ją­ca kipiel śle­pa prze­strzeń zała­mu­ją­cych się fal ogrom
i dystans
i ochra z czą­ste­czek pia­sku

fala to puls to bli­zna
woj­sko w mar­szu

boski haust niczym skó­ra sło­nia

(–.–.—-)

wstę­gi zacho­dów suną­ce za drze­wa­mi bez­wład poru­szo­ne­go dnia

co pozwa­la na sta­łość?
na stu­dze­nie zapa­łu i tęże­nie myśli?

męż­czy­zna w kasz­kie­cie z siwą bro­dą na kra­wę­dzi cie­nia
słoń­ce parzy
pod kciu­ka­mi żar liter do oka wle­wa się cudze spoj­rze­nie

(–.–.—-)

a jeśli podróż odby­wa się fala­mi jeśli fala­mi przy­cho­dzi entu­zjazm
zbli­że­nia odda­le­nia
nagle zwro­ty zamia­na
myśli w baj­kę
w oczach cha­bro­wy pło­mień w oczach ciem­ny świt
więc bro­dzi się w mitach o poran­ku
sunie nisko nad tra­wą roz­po­ście­ra nie­pew­ność

z każ­dym kro­kiem potknię­cie blask szkła
uda­ją­ce­go kamień nad­miar w dło­ni
upa­dek roz­po­czy­na się od wal­ki

(–.–.—-)

cią­gną się linie napię­cia nie­chcia­ne połu­dni­ki
odgad­nąć każ­dą zaska­ku­ją­cą licz­bę zoba­czyć ruch brwi
wzdłuż mia­ło powstać to miej­sce

lokum dla odrzu­co­nych

upcha­nych wzdłuż jed­ne­go pomy­słu
sko­sza­ro­wa­nych w porząd­ku

męż­czy­zna pacyn­ka zwi­sa z huś­taw­ki w węzłach weł­ny
prze­mie­nia się kolor cyr­ku­la­cja wie­dzy
pre­zent dla cesa­rza

(–.–.—-)

samot­ność to brak zro­zu­mie­nia
podróż w sub­stan­cji o nie­zna­nej sile wypo­ru
w ciem­no­ści samo­lot zamy­ka uli­cę

same­mu sobie być miej­scem

(–.–.—-)

rzeź­bię kształt jak opo­wieść miej­sce do ukry­cia sta­wiam
na grzbie­tach lwów
o oczach wywró­co­nych i sczer­nia­łych tor­sach

jestem mia­stem kil­ku miast
jestem mia­stem kil­ku miast

o oczach wywró­co­nych i sczer­nia­łych tor­sach
na grzbie­tach lwów
sta­wiam miej­sce do ukry­cia rzeź­bię opo­wieść jak kształt

(–.–.—-)

a wszyst­ko to para­wan czer­wo­ny śledź

rzeź­ba napę­dza­na powie­trzem robi pierw­szy krok

to miej­sce nie było
naj­szczę­śliw­szym wybo­rem. nie zawie­ra­ło w sobie zapo­wie­dzi
pod­łą­cze­nie do idei mia­ło tyl­ko jeden cel

znie­ru­cho­mieć. zasty­gnąć w upa­le
cie­pło hiber­nu­je lepiej

odkąd wyspy mia­ły kształt kuli a ich brze­gi były obłe
jak spa­dek pla­ne­ty
jak kant mole­ku­ły
nie zatrzy­my­wa­no się nie prze­wi­dy­wa­no zda­rzeń

wystar­czy­ło tra­fić do klep­sy­dry
być cza­sem
któ­ry się prze­sy­pu­je. nie­ustan­nie zmie­niać pozy­cje
i wyra­żać w bie­gu

w ude­rze­niach monet
w cha­osie ner­wo­wych czyn­no­ści
haki i dra­bi­ny sta­wia­ne na szyb­ko sznu­ry wyma­ga­ją­ce napię­cia
pro­wi­zo­rycz­ne win­dy któ­re cią­gną w głąb

osią­gnąć pion
zbio­ro­wa pra­ca wśród zie­wa­nia i krzy­ków
i odwra­ca­nie

zgod­nie ze wzo­rem
w stro­nę w któ­rą trze­ba

kie­dy czło­wiek sta­je się lotem

cia­ło skrę­co­ne jak sznur
z zała­mań eks­plo­du­je ruch wygię­cie
opusz­cza ramio­na

cia­ło z węgla i ole­ju napę­do­we­go. z żaru i lawy z wypust­ka­mi
jak ostrza

cia­ło z kro­pli i iskier
i dróg świetl­nych

w zamknię­ciu oczu w pochy­le­niu kar­ku w pal­cach
roz­po­star­tych
koczu­je ludz­kość

nie­moż­li­we
roz­pa­da się w dło­niach

dziel­ni­ca far­bia­rzy

fosa a na niej bęb­no­wy most w tle góry
jak łapy bia­łe­go niedź­wie­dzia

iry­sy więk­sze niż drze­wa tłum cie­ni
na linie
opusz­cza żół­wia

nie o to cho­dzi żeby język miał wybieg
i per­li­ste wygię­cie

raczej żeby był

igłą któ­ra doty­ka
i kro­pla­mi w próż­ni