Urwisko za lotem sowy

Na ślepo

Patrzę na topo­lę przez szept Wisły,
stuk dzię­cio­ła, szmer mro­wi­ska,
przez pio­run.

Na cokol­wiek patrzę prze­strzeń jest gło­sem.
Mówi oczom, że to, co widzą,
daje się zoba­czyć tyl­ko w chó­rze.

Ale dzi­siaj, w ogniu lip­ca,
usły­sza­łem jak samot­nie śpie­wa
śnieg.

Men­de­le­jew zastał pier­wiast­ki
na rega­łach Wszech­świa­ta. Zastał,
bo już sta­ły w sobie obok sie­bie, nawet Bóg
miał ich lek­tu­rę za sobą.
Tyl­ko na okład­kach podzi­wia­my tytu­ły:
sta­ny sku­pie­nia, gęste albo rzad­kie roje ato­mów,
cię­ża­ry, bar­wy, urze­czo­wie­nia, wcie­le­nia.
A prze­cież na począt­ku każ­dy pier­wia­stek
był lite­rą po swo­je­mu ssą­cą cha­os,
z któ­re­go powsta­wał. I z tego alfa­be­tu
czy­ta­ła się Treść wszyst­kie­go. A teraz
beł­kot podzi­wia­nia tego przez to, tam­te­go przez tam­to.
Mar­twe natu­ry.

Widok

Zda­nie zapa­trzo­ne­go
cią­gnie się przez kil­ka­dzie­siąt lat,
ale dłu­ży się krót­ko jak prze­strzeń i czas.

Gdy­bym mógł myśleć ocza­mi pierw­szych ludzi
był­bym prze­strze­nią i cza­sem,
nie był­bym tym ja, któ­re teraz widzi i myśli,
ale nie­skoń­cze­nie
poru­szał­by się czas w prze­strze­ni i prze­strzeń w w cza­sie.

Forum Roma­num
sta­nę­ło­by jutro na pola­nie wyrą­ba­nej w Ama­zo­nii
i zawsze będzie myśla­ła prze­strzeń i nigdy nie zapo­mni czas
o tym, kto kie­dyś był i będzie
wzro­kiem zapa­trzo­nym w oknie szkol­nej kla­sy
liceum przy uli­cy Koper­ni­ka, a widok bez okna,
bo pierw­si ludzie okien nie zna­li.

Ten wzrok oca­lił się dla mojej sta­ro­ści
i patrzę z okna miesz­ka­nia na uli­cy Wiej­skiej.

Po remon­cie śle­pej ścia­ny w budyn­ku naprze­ciw­ko
zosta­ła na dłu­gie lata
płach­ta pla­sti­ko­wej folii przy­bi­ta żela­znym hakiem.
Falu­je w powie­wach.
Tak dłu­go strzę­pi ją czas,
że wystar­czy sekun­da wia­ter­ku,
a drżą pasem­ka jej teraź­niej­szo­ści –
każ­de w innym spoj­rze­niu
na śle­pą ścia­nę. Zawsze wraż­li­wie, pra­wie zawsze,
bo mówią, że pla­stik nisz­cze­je po tysiąc­le­ciach.

Uli­ca Koper­ni­ka i uli­ca Wiej­ska
zwą się kosmicz­nie i swoj­sko
a są nie­da­le­ko od sie­bie. Jak tysiąc­le­cia.

Dyr­da­ją trzy jam­ni­ki
na pośpiesz­nych nóż­kach,
cemen­to­wy chod­nik
bie­gnie im na wspak.

Cią­gną na trzech smy­czach
powol­ną sta­ro­win­kę,
jej życie jest jak cement
dłu­gie­go chod­ni­ka.

Chod­nik się zatrzy­mu­je.
Sta­rość stoi w miej­scu.
Trzy rude jeste­stwa
roz­szar­pu­ją postój.

Uzna­no, że w Rzą­dzie Świa­to­wym
musi uczest­ni­czyć każ­dy czło­wiek,
tyl­ko po to, żeby co chwi­la
odda­wać wła­dzę komu inne­mu.
Ale nie roz­strzy­gnię­to
czy ma rzą­dzić sobą, czy wszyst­ki­mi?

Historiozofowie

Prag­ma­tycz­ny wariat i obli­czal­ny pro­rok
prze­my­śli­wu­ją wizję Ojczy­zny.
Prze­my­śli­wu­ją na wylot – to samo­bój­stwo
myśli, któ­ra czy­ni wid­mem sie­bie i Ojczy­znę,
i dzie­ci­na­da wizji,
któ­ra jest sobą tyl­ko gdy bez­myśl­na.
Nie widzą i nie myślą, że tu teraz jest
ojczy­zna.

Nie­ro­dzin­ną mia­łem rodzi­nę –
tyl­ko dwo­je Żydów. Żyłem w ich obec­no­ści
i czu­łem, że tam, gdzie ich nie ma,
są bar­dziej obec­ni. Ale byłem dziec­kiem,
nie wie­dzia­łem gdzie to jest.
Póź­niej zro­zu­mia­łem, że nigdzie,
że wymu­szo­no na nich to nigdzie,
a mat­ka i ojczym już coraz bar­dziej
nie umie­li być moją rodzi­ną.
Nie­szczę­śli­wie, ale tyl­ko dla mnie. Bo oni
swo­je­go nigdzie już nie czu­li
jako nie­szczę­ścia. Za dłu­go trwa­ło.
Po pro­stu nigdzie wszę­dzie.