Ostatnio w biBLiotece
Jedzenie staje się tu budulcem świata
Z Imię NAZWISKO
Szczelina kobiety i języka
Z Imię NAZWISKO
Z ukosa
Z Imię NAZWISKO
„śniło mi się, że wojna była niczyja”
Z Imię NAZWISKO
W rytmie przypływów i odpływów
Z Imię NAZWISKO
Rytuały przeżywania smutku
Z Imię NAZWISKO
Matka, mantra, matematyka
Z Imię NAZWISKO
O krok od porcelany
Z Imię NAZWISKO
Namiętność, przemoc i brak zrozumienia, czyli ciemniejsza strona miłości
Z Imię NAZWISKO
Janusz Rudnicki
Pisarz, felietonista. Internowany 13 grudnia 1981 roku, dwa lata później opuścił Polskę, mieszkał w Hamburgu, a potem w Pradze i Luksemburgu. Debiutował w paryskiej „Kulturze” w 1986 roku opowiadaniem „Można żyć”. Autor m.in. książek: Można żyć (1992, Nagroda im. Stanisława Piętaka), Męka kartoflana (2000), Chodźcie, idziemy (2007, nominacja do Nagrody Nike), Śmierć czeskiego psa (2009, finał Nagrody Nike i nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia), trzytomowego Życiorysty (2014–2018) oraz Człowieka na rondzie (2023). Jedno z jego opowiadań („Cierpienia głupiego Augusta”) ukazało się w Best European Fiction 2012. Jest również laureatem Nagrody im. Samuela Bogumiła Lindego (2014). Od lat związany z „Twórczością” i „Gazetą Wyborczą”. Od ponad dekady mieszka w Warszawie i bardzo to sobie ceni.
