wywiady / o książce

Handlować karabinami też przecież mogę

Jakub Pszoniak

Konstanty Famulski

Rozmowa Jakuba Pszoniaka z Konstantym Famulskim, towarzysząca premierze książki Konstantego Famulskiego Ten pies imieniem Rimbaud, wydanej w Biurze Literackim 3 listopada 2026 roku.

Biuro Literackie kup książkę na poezjem.pl

Jakub Pszo­niak: Masz psa?

Kon­stan­ty Famul­ski: Nie mam psa – a jeśli kie­dyś będę mieć, to już wia­do­mo, jak będzie się nazy­wał. Z takim imie­niem – koniecz­nie musiał­by to być bul­te­rier.

Tyl­ko jak to zdrob­nić? Rem­boś, Rem­bi­czek? Rem­boś nie­po­ko­ją­co wędru­je w stro­nę Przy­bo­sia. Pytam o psa, żeby spraw­dzić, czy mnie czy­tel­ni­czy nos nie oszu­kał. A pod­po­wia­da mi on, że cie­bie trud­no w boha­te­rze książ­ki zna­leźć. Koma­rem pew­nie w zapa­mię­ta­nych wcie­le­niach nie byłeś, psem – jak podej­rze­wam – też. Może Lechoń i Ci przed­sta­wił pew­ną kole­żan­kę Dan­te­go, ale zapew­ne nie jeź­dzi­li­ście razem ani przez taj­gę, ani przez Afry­kę. Domyślam się, że jeśli boha­ter książ­ki bywa tobą, to prze­ja­wia się to w jego łak­nie­niu prze­żyć, w poszu­ki­wa­niu ich inten­syw­no­ści, a nie w samym ich cha­rak­te­rze…

Na pew­no moż­na tak na to patrzeć i nawet mi się takie odczy­ta­nie podoba.To chy­ba jasne, że przy­go­dy pod­mio­tu są przy­go­da­mi wyobraź­ni – może z kil­ko­ma obocz­no­ścia­mi – a poety­ka jest raczej z tych nie­zbyt kon­fe­syj­nych. Ale prze­cież jestem swo­ją wyobraź­nią tak samo, jak swo­im doświad­cze­niem. Jeśli nie bar­dziej. Albo to są rze­czy tak sil­nie sple­cio­ne, że nie spo­sób na nie patrzeć ina­czej niż jak na jed­no. I prze­chod­nia toż­sa­mość pod­mio­tu: Rim­baud, pies, komar czy cokol­wiek jest oczy­wi­ście tyl­ko i aż kon­wen­cją, za pomo­cą któ­rej opo­wia­da się histo­rię.

Raczej nie zachę­cał­bym do lek­tu­ry takiej, któ­rej celem jest odna­le­zie­nie mnie w pod­mio­cie. To prze­cież nie kry­mi­nał, chy­ba nie to jest staw­ką. Zresz­tą, nie wyda­je mi się, żeby to była książ­ka „syn­te­tycz­na” w takim sen­sie, że dale­ka od jakie­goś prze­ży­cia, że zain­te­re­so­wa­na wyłącz­nie for­mą; będą­ca grą mate­ma­tycz­nych umy­słów.

To, że „ja” jest rucho­me i zaszy­te w kostium nie zna­czy prze­cież, że go nie ma. A sko­ro już para­du­je w masce, to pew­nie nie bez powo­du. Niby nie dam ci sie­bie w żad­nej posta­ci, a jed­nak coś dosta­niesz.

W jed­nym z wier­szy pada okre­śle­nie, które zło­śli­wi mogli­by próbować uznać za hasło pro­gra­mo­we tomu: „fabu­ła bez nar­ra­cji”. Ale to nie odda­je, moim zda­niem, jej cha­rak­te­ru – to jed­nak wier­sze fabu­lar­ne, choć jest to fabu­ła mgła­wi­co­wa, szar­pa­na i moc­no psy­cho­de­licz­na. Lepiej odda­je to chy­ba porówna­nie fabu­ły do strza­ska­ne­go szkła, które zna­la­złem w innym two­im wier­szu. Zdradź, pro­szę, bez psu­cia czy­tel­ni­czej fraj­dy, zarys tego, cze­go może­my spo­dzie­wać się się­ga­jąc po Tego psa imie­niem Rim­baud.

Czy to aby takie zno­wu zło­śli­we? Może i mógł­bym się pod tym pod­pi­sać.

Pies… jest wie­lo­fa­bu­łą, jest poema­tem-podró­żą – nawet jeśli opi­sa­ną elip­tycz­nie. To, że prze­by­ty w tych wier­szach dystans lepiej opi­sze, sam nie wiem, spi­ra­la niż pro­sta, jest chy­ba tą wła­śnie „psy­cho­de­licz­no­ścią”, o któ­rej mówisz (choć pod­cho­dzę nie­uf­nie do same­go sło­wa, bo czy­ta­nie tej książ­ki wyłącz­nie jako „ćpuń­skiej przy­go­dy” jest pła­skie). Wraz z pod­mio­tem towa­rzy­szy­my Rim­bau­do­wi i Rim­bau­dom w Afry­ce, jedzie­my na dale­ki wschód, szla­ja­my się po Wro­cła­wiu takim, jakie­go już chy­ba, swo­ją dro­gą, nie ma, poko­nu­je­my inne prze­szłe i przy­szłe gra­ni­ce państw. Bie­ga­my za wła­snym ogo­nem…

Cięż­ko Psa… sprze­dać. Nie­raz pole­głem. To książ­ka, któ­rej lek­tu­ra – jak myślę – ma dzia­łać wykład­ni­czo. Wąt­ki są strza­ska­ne i stresz­cza­ne, każ­dy nowy ele­ment pasu­je do poprzed­nie­go nie­ide­al­nie, kolej­ne wier­sze (re)animują poprzed­nie, a sens ujaw­nia się wła­śnie w tych mean­drach, w ruchach przód-tył, w koma­sa­cji.

Jestem jak naj­dal­szy od spro­wa­dza­nia książ­ki do przy­go­dy po mikro- i mako­ro­do­zo­wa­niu czer­wo­nej rtę­ci i innych spe­cy­fików – cho­dzi­ło mi o oni­rycz­ne prze­ła­ma­nie rze­czy­wi­sto­ści. Czy czy­tel­nik, wybie­ra­jąc się wraz z boha­te­ra­mi książ­ki w wir przy­go­dy, musi się wypo­sa­żyć w jakiś spe­cjal­ny, eru­dy­cyj­ny ekwi­pu­nek? Musi mieć ze sobą jakiś klu­cze, albo har­cer­sko-czy­tel­ni­cze spraw­ności?

To pyta­nie pozo­sta­wia mnie bez­rad­nym, tak bar­dzo cią­gnie mnie do dwóch sprzecz­nych odpo­wie­dzi.

Z jed­nej stro­ny chcę powie­dzieć, że mam ogrom­ne zaufa­nie do czy­tel­ni­ka, że każ­dy może po tę książ­kę się­gnąć. To, jak sam mówisz, ma być podróż, nie wszyst­ko, co napo­ty­ka­my w dro­dze, trze­ba „zro­zu­mieć” – to nie jest zagad­ka, więc nie ma „roz­wią­za­nia”. Myślę, że Pies… może zauro­czyć w nie­je­den spo­sób. Może jestem naiw­ny.

Bo z dru­giej stro­ny nie ma co ukry­wać, że to pew­nie tzw. „poezja trud­na”, w któ­rej nie wia­do­mo wprost, o co cho­dzi, któ­ra się z sie­bie nie tłu­ma­czy, bo nie chce, któ­ra żyje sze­ro­ki­mi kon­tek­sta­mi. Łatwo w tym wszyst­kim zato­nąć, a autor jakoś mało sko­ry do poda­nia dło­ni. Nie przez zawiść, po pro­stu wyda­je mi się, że efek­tu jaki Pies… zamie­rza, nie spo­sób osią­gnąć ina­czej.

Ludzie zbyt czę­sto zga­dza­ją się z samy­mi sobą – na czas roz­mo­wy o książ­ce zasa­dę  nie­sprzecz­no­ści może­my zawie­sić.

Cza­sem gdy dwie sprzecz­ne rze­czy wyda­ją się sen­sow­ne, zna­czy, że doszli­śmy do cze­goś praw­dzi­we­go. A cza­sem nie.

Two­ja książ­ka jest nie­zwy­kle świe­ża i zara­zem nie tyl­ko zanu­rzo­na w tra­dy­cji, ale i wyrzeź­bio­na z mate­rii, którą z tra­dy­cji odzie­dzi­czy­li­śmy. Opo­wiedz o napię­ciu mię­dzy tym, co współ­cze­sne i kla­sycz­ne w swo­im spi­sa­niu.

Ja trak­tu­ję tra­dy­cję instru­men­tal­nie, tam, gdzie pasu­je mi ją przy­po­mnieć – przy­po­mnę, tam, gdzie chcę ją łamać – łamię bez sen­ty­men­tu. Mało w tym świa­do­mej kal­ku­la­cji, szcze­rze – jak teraz o tym myślę – naj­chęt­niej był­bym tyl­ko współ­cze­sny.

Lechoń, Rim­baud, Beatry­cze, Awan­gar­da – to wszyst­ko inte­re­su­je mnie bar­dziej jako figu­ry i języ­ki o okre­ślo­nej gra­ma­tu­rze i gra­wi­ta­cji; to wszyst­ko inte­re­su­je mnie jako o p o w i e ś c i. Moja gra z tra­dy­cją pole­ga chy­ba na uży­wa­niu jej wyłącz­nie do wła­snych celów, żad­nych hoł­dów nie skła­dam jaw­nie. Nie jestem w sta­nie się jej wyzbyć, ale sam się tym brzy­dzę. Czy to nie roman­tycz­ne?

Owszem! A dla­cze­go wra­casz wciąż w wier­sze pożółkłe?

Gdy­bym wie­dział, nie napi­sał­bym takie­go wer­su.

Tra­dy­cja, po którą – jak mówisz – się­gasz tyl­ko instru­men­tal­nie, sama powsta­ła przez wcze­śniej­sze potrak­to­wa­nie jej jako narzę­dzia. Była prze­fil­tro­wa­na wcze­śniej przez kolej­ne jej eta­py, które same stały się oddziel­ny­mi tra­dy­cja­mi. Rim­baud, pew­nie poja­wia­ją­cy się w książ­ce naj­czę­ściej, jest i nie jest zara­zem Rim­bau­dem – jest cie­niem rzu­ca­nym przez Rim­bau­da, którego nie ma, legen­dą ode­rwa­na od wła­sne­go boha­te­ra. Beatry­cze jest nie tyle boha­ter­ką Dan­te­go, co Beatry­cze Dan­te­go czy­ta­ne­go przez Lecho­nia. Czym są dla cie­bie te bar­dzo wyra­zi­ste figu­ry?

To figu­ry tak prze­ro­słe i cięż­kie, że wła­ści­wie nie­zna­czą­ce – całe wiel­kie nar­ra­cje zamknię­te w poje­dyn­czych sło­wach, ale też – tyl­ko fra­ze­sy. Kwe­stia opty­ki. W tym napię­ciu widzę poten­cjał na opo­wie­dze­nie cze­goś nowe­go, cze­goś pomię­dzy, prze­cząc histo­rii lub moż­li­wie wier­nie ją odgry­wa­jąc. Piszę przez zapo­ży­cze­nia, przez kon­wen­cje, dopó­ki te są mi uży­tecz­ne. Gdy prze­sta­ją być – nad­pi­su­je, prze­czę, zmie­niam. Czy wszy­scy nie robi­my wła­ści­wie podob­nie? Sam wycho­dzę na tym wca­le nie­źle i nie zna­la­złem innej dro­gi.

A co pozo­sta­je z poety, kie­dy odbie­rze­my mu bio­gra­fię, nazwi­sko, legen­dę, ciało i sło­wa? Albo – prze­ciw­nie – gdy spro­wa­dzi­my poety tyl­ko do legen­dy?

Ład­ne pyta­nie. Zosta­je naczy­nie, któ­re moż­na czymś napeł­nić.

Dzię­ku­ję! Mówili­śmy już o nar­ra­cji jako klu­czu, mamy eklek­tycz­ną żon­gler­ka, pastisz, grę, a może nawet zaba­wę formą. To wszyst­ko odno­si nas do bar­dzo kon­kret­ne­go, lite­rac­kie­go prą­du. A jed­nak gdy ostat­nio roz­ma­wia­li­śmy, okre­śli­łeś swój sposób myśle­nia o wła­snym pisa­niu jako bliż­szy neo­mo­der­ni­zmo­wi niż post­mo­der­ni­zmo­wi. Opo­wiedz o tym, pro­szę, nie­co wię­cej. 

Bo nie wyda­je mi się, żebym był poetą wyczer­pa­nia. Pies… jest zawsty­dzo­ny swo­im pato­sem, sam się z nie­go pod­śmie­chu­je, ale to nie zmie­nia fak­tu, że pate­tycz­ny jest i w tym pato­sie – wsty­dli­wie szcze­ry. To nie tak, że dążę do wznio­sło­ści. Ale o coś mi cho­dzi, może jed­nak jest w tym jakaś pokracz­na wia­ra? Nie wiem.

Na pew­no nie inte­re­su­je mnie „inter­tek­stu­al­ny popis”, „inte­li­gent­na for­ma”, „gra języ­kiem” – przy­naj­mniej nie same dla sie­bie. Mam oba­wę, że łatwo będzie tę książ­kę spro­wa­dzić wyłącz­nie do takich okrą­głych zdań, a myślę, że cho­dzi mi o coś wię­cej. Prze­cież nie jestem cyni­kiem. Iro­nia, któ­rej w Psie… dużo, wyda­je mi się czę­sto efek­tem skrzy­wio­nej nostal­gii za czymś już — lub od zawsze? — nie­moż­li­wym. Ja wiem, że to jest mało kon­kret­na odpo­wiedź, ale nie mam lep­szej.

À pro­pos obaw przed spro­wa­dza­nia książ­ki do pro­stych odnie­sień. Jeśli chce się roz­sier­dzić poetę – szczególnie budu­ją­ce­go auto­no­micz­ne, pisar­skie „ja” – trze­ba pod­czas roz­mo­wy o jego książ­ce wyjąć spod pazu­chy tom inne­go poety. a następ­nie nim poma­chać. Popatrz, co tu mam! Wyda­jesz książ­kę nie­mal jed­no­cze­śnie z Ilia­sem Sta­nez­ka­iem, który część intym­nej opo­wie­ści o sobie opo­wia­da poprzez histo­rię Owi­diu­sza. Tak rady­kal­nie po pomni­ki chy­ba się­gał w ostat­nim cza­sie tyl­ko Mar­cin Mokry, który poprzez nie sta­rał się zna­leźć histo­rycz­ne para­le­le i oddać nie­po­ko­jące, schyłko­we signum tem­po­ris. Ty po wiel­kie figu­ry nie się­gasz ani w sposób, ani w celu, w którym to robią wymie­nie­ni auto­rzy. Czy ktoś mówiąc o „psie imie­niem Rim­baud” doko­ny­wał już kom­pa­ra­ty­stycz­ne­go zama­chu z książ­ka­mi Mar­ci­na w ręce? Doko­na­łeś na kimś takim zemsty z Bogiem, albo i mimo Boga?

Czy to nie oczy­wi­ste, że cała ta książ­ka jest zerżnię­ta z Rukey­ser, Dyc­kie­go, Wata, z Lecho­nia, sam nie wiem, z Przy­bo­sia, Kuli­kow­skiej, Šala­mu­na, może Tuwi­ma i Sosnow­skie­go, albo – nomen omen – Rim­bau­da i jesz­cze z Łępic­kiej i z Mokre­go wła­śnie? Ostat­nią dwój­kę chcia­łem z tego miej­sca pozdro­wić, jakie miłe wam wypi­sa­łem towa­rzy­stwo.

Żeby to było jasne, powyż­sze jest nie tyle spi­sem moich inspi­ra­cji (choć oczy­wi­ście wie­le z tych nazwisk bar­dzo sobie cenię), co raczej wła­śnie listą – jak to ują­łeś – kom­pa­ra­ty­stycz­nych zama­chów, któ­re uda­ło mi się prze­żyć. To serio jest Dzi­ki Zachód.

Pytam o to, bo Two­ja książ­ka wyda­je mi się bar­dzo odręb­na, a w takich przy­pad­kach czę­sto panicz­nie sięga się po naj­ła­twiej­sze sko­ja­rze­nia. Czy ta odręb­ność była zamie­rzo­na? A może są jakieś poet­ki i poeci, w których kon­tek­ście dobrze jest czy­tać twój tom?

Pew­nie naj­le­piej czy­tać ją w kon­tek­ście mnie.

Istot­nym, sym­bo­licz­nym, jak mi się wyda­je, moty­wem w poema­cie – bo two­ja książ­ka jest nie tyle zbio­rem wier­szy, co poema­tem roz­pi­sa­nym na poje­dyn­cze wier­sze – jest prze­no­szo­na przez owa­dy mala­ria. Czy tra­dy­cja i wpływ może być, two­im zda­niem, rodza­jem takiej prze­no­szo­nej przez krew cho­ro­by? Masz na nią jakiś lek?

Przy­znam, że sam tego tak nie widzia­łem. Miej­sce dobre jak każ­de inne, aby zazna­czyć, że czy­tel­nik ma zawsze rację, przy­naj­mniej według mnie. Nie będę uda­wał, że znam jakieś sekret­ne reme­dia i nie wiem, czy z tra­dy­cji wypa­da się leczyć.

Żar­łem w tym roku lek na mala­rię – bo na tę cho­ro­bę nie ma szcze­pion­ki, trze­ba żreć tablet­ki. W poło­wie pre­wen­cyj­nej, dosyć obcią­ża­ją­cej kura­cji oka­zało się, że bio­rę je nie­po­trzeb­nie, bo w pań­stwie, w którym byłem, co praw­da mala­ria panu­je, ale w regio­nie, z uwa­gi na wyso­kość, już nie. Ale samej kura­cji, choć jest nie­po­trzeb­na, nie nale­ży prze­ry­wać. Myślisz, że tera­pia mająca rato­wać poetów przed towa­rzy­szą­cym czę­sto, szczególnie na eta­pie debiu­tu, lękiem przed wpły­wem nie bywa wła­śnie takim zbęd­nym, wyja­ła­wia­ją­cym obcią­że­niem dla wier­szy?

Nie­źle. Według mnie moż­na się zadłu­żać odważ­nie i bez pokry­cia. Myślę, że nawet jak­by się chcia­ło, nie da się stwo­rzyć pasti­szu ide­al­ne­go, nawet gdy chce­my kopio­wać, to póź­niej figu­ru­je­my w wer­sach. Moż­na zacząć od imi­ta­cji, a potem szu­kać w tych pró­bach sie­bie na mar­gi­ne­sach. Będzie­my się prze­cież wybi­jać – czy to nie pocie­sza­ją­ce? Może dobi­ja­ją­ce?

A owszem! Jesteś pierw­szym lau­re­atem Gli­wic­kiej Nagro­dy Lite­rac­kiej. Dzię­ki niej otrzy­ma­łeś moż­li­wość uczest­ni­cze­nia w rezy­den­cji lite­rac­kiej i sku­pie­nia się na pra­cy nad kolej­nym pro­jek­tem poetyc­kim. Czy będzie on kon­ty­nu­acją pomy­słu, który poja­wił się w debiu­cie, czy czymś zupeł­nie odręb­nym?

Dwa stycz­nio­we tygo­dnie samot­nie spę­dzo­ne w Gli­wi­cach były ogrom­ną przy­jem­no­ścią. Pole­cam pal­miar­nię. Napi­sa­łem tam całą dru­gą książ­kę poetyc­ką, któ­ra nie nada­wa­ła się do nicze­go – spa­li­łem, zasy­pa­łem solą.

Może nie wypa­da mi wię­cej pisać poezji?

Wiesz, z powo­ła­nia to ja jestem muzy­kiem, ale han­dlo­wać kara­bi­na­mi też prze­cież mogę.

Woody Guth­rie na swo­jej gita­rze miał napi­sa­ne „This machi­ne kills fasci­sts”, więc instru­ment i kara­bin to cza­sa­mi to samo.

O autorach i autorkach

Jakub Pszoniak

Urodzony w 1983 r. w Bytomiu. Poeta i grafik, autor książek poetyckich Chyba na pewno (Biuro Literackie 2019), za którą otrzymał Wrocławską Nagrodę Poetycką Silesius, Lorem ipsum (Biuro Literackie 2022) oraz Karnister (Biuro Literackie 2024). Tłumacz tomów Głosy Kateriny Michalicyny (Pogranicze 2022), Oddychaj Oleny Stepanenko (Pogranicze 2023) oraz Tryb Switłany Powalajewej (Pogranicze 2024), autor wyboru wierszy Mirona Białoszewskiego Z dnia robię noc (Biuro Literackie 2022).

Konstanty Famulski

Urodzony w 2004 roku. Postrzeleniec. Laureat Gliwickiej Nagrody Literackiej 2025 za książkę Ten pies imieniem Rimbaud, a także 21. edycji „Połowu. Poetyckich debiutów”. Mieszka w Warszawie.

Powiązania

Miłość, glina i papier ścierny

wywiady / o książce Artur Burszta Jakub Pszoniak

Roz­mo­wa Artu­ra Bursz­ty z Jaku­bem Pszo­nia­kiem, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki nawiść Jaku­ba Pszo­nia­ka, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 9 czerw­ca 2026 roku.

Więcej

„bezczelnie zbijać z tropu”

wywiady / o pisaniu Andrzej Ilczewski Jakub Pszoniak

Roz­mo­wa Jaku­ba Pszo­nia­ka z Andrze­jem Ilczew­skim, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Andrze­ja Ilczew­skie­go Odpa­dło pół zie­mi, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 7 kwiet­nia 2026 roku.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 50 Aleksandra Górecka, Łukasz Woźniak / Jakub Pszoniak

nagrania / transPort Literacki Aleksandra Górecka Jakub Pszoniak Łukasz Woźniak

Pięć­dzie­sią­ty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 30.

Więcej

Kreatywna literatura / Justyna Jaworska, Tomasz Lipiński, Dariusz Suska / Jakub Pszoniak

nagrania / transPort Literacki Różni autorzy

Deba­ta z udzia­łem Justy­ny Jawor­skiej, Toma­sza Lipiń­skie­go Dariu­sza Suski i Jaku­ba Pszo­nia­ka w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 30.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 49 Jakub Belina-Brzozowski, Adam Jaworski / Jakub Pszoniak

nagrania / między wierszami Adam Jaworski Jakub Belina-Brzozowski Jakub Pszoniak

Czter­dzie­sty dzie­wią­ty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 30.

Więcej

Droga i bliski kadr

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Przemysław Krall

Roz­mo­wa Jaku­ba Pszo­nia­ka z Prze­my­sła­wem Kral­lem, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Prze­my­sła­wa Kral­la histo­ria połą­czeń, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 2 grud­nia 2025 roku.

Więcej

Jakub PSZONIAK i Antonina CAR: karnister

nagrania / transPort Literacki Antonina Car Jakub Pszoniak

Czy­ta­nie z książ­ki kar­ni­ster z udzia­łem Jaku­ba Pszo­nia­ka w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 30. Muzy­ka Anto­ni­na Car.

Więcej

„[Ś]mierć przyjdzie z przyszłości skokiem”

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Michał Janik

Roz­mo­wa Jaku­ba Pszo­nia­ka z Micha­łem Jani­kiem, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Micha­ła Jani­ka Trac­king prze­sy­łek pole­co­nych, wyda­nej w Burze Lite­rac­kim 7 paź­dzier­ni­ka 2025 roku.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 44 Jakub Pszoniak, Antonina Tosiek / Jakub Skurtys

nagrania / między wierszami Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Jakub Skurtys

Czter­dzie­sty czwar­ty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 30.

Więcej

To niesprawiedliwe, że ja się starzeję szybciej niż wiele moich wierszy

wywiady / o książce Bohdan Zadura Jakub Pszoniak

Roz­mo­wa Jaku­ba Pszo­nia­ka z Boh­da­nem Zadu­rą, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Boh­da­na Zadu­ry Wier­sze zebra­ne, tom 4, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 9 czerw­ca 2025 roku.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 41 Joanna Łępicka

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Joanna Łępicka

Czter­dzie­sty pierw­szy odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 40 Ola Lewandowska

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Ola Lewandowska-Ferenc

Czter­dzie­sty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 39 Jakub Grabiak

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Grabiak Jakub Pszoniak

Trzy­dzie­sty dzie­wią­ty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 38 Agata Dyczko

nagrania / transPort Literacki Agata Dyczko Antonina Tosiek Jakub Pszoniak

Trzy­dzie­sty ósmy odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

W płożeniu się roślin nie ma nic nagannego

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Marcin Sendecki

Roz­mo­wa Jaku­ba Pszo­nia­ka z Mar­ci­nem Sen­dec­kim, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Mar­ci­na Sen­dec­kie­go Węgier­skie morze, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 28 stycz­nia 2025 roku.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 37 Grzegorz Kwiatkowski

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Grzegorz Kwiatkowski Jakub Pszoniak

Trzy­dzie­sty siód­my odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 36 Grzegorz Wróblewski

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Grzegorz Wróblewski Jakub Pszoniak

Trzy­dzie­sty szó­sty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 35 Przemysław Owczarek

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Przemysław Owczarek

Trzy­dzie­sty pią­ty odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Język łamanego oporu

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Jakub Skurtys

Roz­mo­wa Jaku­ba Skur­ty­sa z Jaku­bem Pszo­nia­kiem, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Kar­ni­ster Jaku­ba Pszo­nia­ka, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 28 paź­dzier­ni­ka 2024 roku.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 34 Roman Honet

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Roman Honet

Trzy­dzie­sty trze­ci odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 33 Joanna Mueller

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Joanna Mueller

Trzy­dzie­sty trze­ci odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 29.

Więcej

Ten pies imieniem Rimbaud i inne metale ciężkie

utwory / premiery w sieci Konstanty Famulski

Pre­mie­ro­wy zestaw wier­szy Kon­stan­te­go Famul­skie­go Ten pies imie­niem Rim­baud i inne meta­le cięż­kie. Wyróż­nie­nie w ramach pro­jek­tu „Pra­cow­nie przed debiu­tem wier­szem 2024”.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 28 Jakub Pszoniak

nagrania / stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Jakub Skurtys

Dwu­dzie­sty ósmy odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 28. Muzy­ka Resi­na.

Więcej

lorem ipsum

nagrania / stacja Literatura Jakub Pszoniak Resina

Czy­ta­nie z książ­ki lorem ipsum z udzia­łem Jaku­ba Pszo­nia­ka ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 28. Muzy­ka Resi­na.

Więcej

Zaproszenie do wspólnej podróży

recenzje / ESEJE Jakub Pszoniak

Impre­sja Jaku­ba Pszo­nia­ka na temat poezji Micha­ła Dzie­dzi­ca, wyróż­nio­ne­go w ramach pro­jek­tu „Pra­cow­nie otwar­te wier­szem 2023”.

Więcej

Wiersze o splątaniach

recenzje / ESEJE Jakub Pszoniak

Impre­sja Jaku­ba Pszo­nia­ka na temat poezji Anny Rosło­niec, wyróż­nio­nej w ramach pro­jek­tu „Pra­cow­nie otwar­te wier­szem 2023”.

Więcej

Manikiry, plakaty, miejscowe idiotki i tutejsi kretyni

wywiady / o książce Aleksander Trojanowski Jakub Pszoniak

Roz­mo­wa Jaku­ba Pszo­nia­ka z Alek­san­drem Tro­ja­now­skim, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Któ­ra godzi­na, gów­nia­rzu? Julia­na Tuwi­ma i Alek­san­dra Tro­ja­now­skie­go, któ­ra uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim 4 wrze­śnia 2023 roku.

Więcej

Romantyczność 2022

nagrania / transPort Literacki Różni autorzy

Czy­ta­nie z książ­ki Roman­tycz­ność. Współ­cze­sne bal­la­dy i roman­se inspi­ro­wa­ne twór­czo­ścią Ada­ma Mic­kie­wi­cza w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 27.

Więcej

Z dnia robię noc

nagrania / transPort Literacki Hubert Zemler Jakub Pszoniak Miron Białoszewski

Czy­ta­nie z książ­ki Z dnia robię noc Miro­na Bia­ło­szew­skie­go z udzia­łem Jaku­ba Pszo­nia­ka w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 27. Muzy­ka Hubert Zemler.

Więcej

Rozmowy na koniec: odcinek 8 Miron Białoszewski (Jakub Pszoniak)

nagrania / transPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Jakub Skurtys

Ósmy odci­nek z cyklu „Roz­mo­wy na koniec” w ramach festi­wa­lu Trans­Port Lite­rac­ki 27.

Więcej

Historia jednego wiersza: „wtenczas”

recenzje / KOMENTARZE Jakub Pszoniak

Autor­ski komen­tarz Jaku­ba Pszo­nia­ka, towa­rzy­szą­cy pre­mie­rze książ­ki lorem ipsum, któ­ra uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim 24 paź­dzier­ni­ka 2022 roku.

Więcej

Martwe języki w hali odjazdów milczą o tym, o czym żywe mówią szeptem lub krzyczą

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Jakub Sęczyk

Roz­mo­wa Jaku­ba Sęczy­ka z Jaku­bem Pszo­nia­kiem, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki lorem ipsum Jaku­ba Pszo­nia­ka, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 31 paź­dzier­ni­ka 2022 roku.

Więcej

lorem ipsum (2)

utwory / zapowiedzi książek Jakub Pszoniak

Frag­men­ty zapo­wia­da­ją­ce książ­kę lorem ipsum Jaku­ba Pszo­nia­ka, któ­ra uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim 24 paź­dzier­ni­ka 2022 roku.

Więcej

lorem ipsum (1)

utwory / zapowiedzi książek Jakub Pszoniak

Frag­men­ty zapo­wia­da­ją­ce książ­kę lorem ipsum Jaku­ba Pszo­nia­ka, któ­ra uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim 24 paź­dzier­ni­ka 2022 roku.

Więcej

„Któregoś marca (2022)”

recenzje / KOMENTARZE Jakub Pszoniak

Autor­ski komen­tarz Jaku­ba Pszo­nia­ka, towa­rzy­szą­cy pre­mie­rze książ­ki Z dnia robię noc Miro­na Bia­ło­szew­skie­go, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 4 kwiet­nia 2022.

Więcej

Koryto dzikiej rzeki

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Przemysław Suchanecki

Roz­mo­wa Prze­my­sła­wa Sucha­nec­kie­go z Kubą Pszo­nia­kiem, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki Miro­na Bia­ło­szew­skie­go Z dnia robię noc, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 4 kwiet­nia 2022.

Więcej

Chyba na pewno

nagrania / stacja Literatura Jakub Pszoniak

Czy­ta­nie z książ­ki Chy­ba na pew­no z udzia­łem Jaku­ba Pszo­nia­ka w ramach festi­wa­lu Sta­cja Lite­ra­tu­ra 24.

Więcej

Bo język bywa komunikatem

wywiady / o książce Jakub Pszoniak Tomasz Bąk

Roz­mo­wa Toma­sza Bąka z Jaku­bem Pszo­nia­kiem, towa­rzy­szą­ca wyda­niu książ­ki Chy­ba na pew­no, któ­ra uka­za­ła się nakła­dem Biu­ra Lite­rac­kie­go 1 kwiet­nia 2019 roku.

Więcej

ajnfart

recenzje / KOMENTARZE Jakub Pszoniak

Autor­ski komen­tarz Jaku­ba Pszo­nia­ka do książ­ki Chy­ba na pew­no, któ­ra uka­za­ła się nakła­dem Biu­ra Lite­rac­kie­go 1 kwiet­nia 2019 roku.

Więcej

Chyba na pewno (2)

utwory / zapowiedzi książek Jakub Pszoniak

Frag­ment zapo­wia­da­ją­cy książ­kę Chy­ba na pew­no Jaku­ba Pszo­nia­ka, któ­ra uka­że się nakła­dem Biu­ra Lite­rac­kie­go 1 kwiet­nia 2019 roku.

Więcej

Chyba na pewno (1)

utwory / zapowiedzi książek Jakub Pszoniak

Frag­ment zapo­wia­da­ją­cy książ­kę Chy­ba na pew­no Jaku­ba Pszo­nia­ka, któ­ra uka­że się nakła­dem Biu­ra Lite­rac­kie­go 1 kwiet­nia 2019 roku.

Więcej

Wiersz doraźny: Gwatemala

utwory / premiery w sieci Różni autorzy

Fina­ło­wy zestaw „Wier­szy doraź­nych 2018” autor­stwa Jaku­ba Głu­sza­ka, Paw­ła Har­len­de­ra, Aglai Jan­czak, Anto­ni­ny Mał­go­rza­ty Tosiek, Alek­san­dra Tro­ja­now­skie­go, Jaku­ba Pszo­nia­ka.

Więcej

szkody górnicze

utwory / premiery w sieci Jakub Pszoniak

Pre­mie­ro­wy zestaw wier­szy Jaku­ba Pszo­nia­ka. Pre­zen­ta­cja w ramach pro­jek­tu „Pierw­sza książ­ka”.

Więcej

Mija mi ja

wywiady / o pisaniu Jakub Pszoniak Krzysztof Sztafa

Roz­mo­wa Krzysz­to­fa Szta­fy z Jaku­bem Pszo­nia­kiem. Pre­zen­ta­cja w ramach cyklu tek­stów zapo­wia­da­ją­cych alma­nach Połów. Poetyc­kie debiu­ty 2016, któ­ry uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim.

Więcej

Lux ex Silesia

recenzje / KOMENTARZE Jakub Pszoniak

Autor­ski komen­tarz Jaku­ba Pszo­nia­ka w ramach cyklu „Histo­ria jed­ne­go wier­sza”. Pre­zen­ta­cja w ramach cyklu tek­stów zapo­wia­da­ją­cych alma­nach Połów. Poetyc­kie debiu­ty 2016, któ­ry uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim.

Więcej

Oko przyłożone do dziurki, którą najpierw trzeba wydrapać (tylko notatki)

recenzje / ESEJE Karol Maliszewski

Recen­zja Karo­la Mali­szew­skie­go, towa­rzy­szą­ca pre­mie­rze książ­ki lorem ipsum Jaku­ba Pszo­nia­ka, wyda­nej w Biu­rze Lite­rac­kim 24 paź­dzier­ni­ka 2022 roku.

Więcej

Przekład wewnętrzny – uwaga wstępna do wierszy Kuby Pszoniaka

recenzje / ESEJE Kacper Bartczak

Komen­tarz Kac­pra Bart­cza­ka do zesta­wu wier­szy Kuby Pszo­nia­ka „Chy­ba na pew­no”. Pre­zen­ta­cja w ramach cyklu tek­stów zapo­wia­da­ją­cych alma­nach Połów. Poetyc­kie debiu­ty 2016, któ­ry uka­że się w Biu­rze Lite­rac­kim.

Więcej