Przez nica i cacy

Człowiek znikąd

Zawsze trze­ba kom­po­no­wać I co z tego
zosta­nie po kil­ku wód­kach Te Zespo­ły Szkół
Hote­lar­skich małe gastro­no­mie i inne
komu­ni­ka­ty Ludzie scho­wa­ni za twa­rza­mi
zapo­mi­na­ją o nich i twa­rze zosta­ją same

Argu­ment brzóz przy auto­stra­dzie był ana­chro­nicz­ny
Ich umy­ka­ją­cy bez­ruch nie prze­ko­ny­wał
Inte­re­so­wa­ły go samo­cho­dy Ruch świa­teł
spa­jał zapo­mnia­ne roz­mo­wy w kla­row­ne twier­dze­nia
któ­rych dowo­dy rodzą się za póź­no

Rze­czy­wi­ście rytm oczysz­cza z grze­chu
Jest tyl­ko cię­żar cia­ła któ­ry roz­pusz­czasz
w błę­ki­cie gdy wycho­dzisz w górę
z obu nart Śnieg się wyja­śnia
ale cały zjazd jest dosko­na­le bez­ce­lo­wy

Przenicacy

Opisz mi zaraz kole­żan­ko jak
jem auto­ma­ty­ki wido­ki mi się
wyrzu­ca­ją mie­wam wyrzu­ty
twa­rzy nie­po­dob­ny jestem
kieł­ki zaży­wam jago­dy folia­ły
kła­dę na twarz Kole­żan­ko podob­na
two­je folia przy­szły w godzi­nie
por­ty two­je kole­żan­ko podob­no
memo­ran­da piszesz obcu­jesz
w rezo­nan­sie ponoć nas
wpra­wiasz na dystans zbyt
oży­wio­ny jestem nie­pew­ny
czy się wyra­żam nazy­wam się
dzi­wię wcho­dzę w rezo­nans
mie­wam lęki nad ranem
bez pol­skich zna­ków
mie­wam leki nad ranem
kieł­ki przez nica i cacy

Pieśń tworzyw sztucznych

Powiedz­cie wier­szo­wi, że to jest bram­ka, przez któ­rą nie przej­dzie;
pla­stik skó­ry sta­wia opór, daje się moc­no we zna­ki
(zasły­sza­ne)

Tyś jest obszar pra­cy mak­sy­mal­nej
obszar opłat kom­pre­sji albu­min i zgliszcz

Tyś jest obszar pra­cy mine­ral­nej
w tobie łup­ki poko­nu­ją barie­rę wcho­dzą w war­tość papie­ru

Tyś jest miej­sce zarzą­dza­nia spa­la­niem to miej­sce ten czas
wzy­wasz do sie­ci świa­tło­wo­dem sta­jesz u bram

Spo­so­bisz ark­tycz­ne spe­dy­cje
wzy­wasz rosę różę na kopal­ny punkt

Dajesz się moc­no we zna­ki gdy pro­pa­gu­jesz pięk­no
srebr­ną rosę świa­tło­wo­dem prze­wo­dzisz w war­tość papie­ru

Wsz­czy­nasz śpiew w żuż­lach i żywi­ce tęże­ją w poda­nym metrum
gra­fen poko­nu­je barie­rę wier­sza wła­sne­go wcho­dzi do glo­bal­nej gry

Ślesz się pod zie­mię pod lód w ogni­ste obli­cze
w sztab dyrek­to­rów radę nad­zor­czą komi­tet koro­nę rdzeń

W two­jej osmo­zie migru­ją pali­wa akty­wu­ją słoń­ca
wscho­dzą pro­to­ko­ły mia­zgi

W two­jej syn­te­zie kon­den­su­je się sygnał
zada­ny peleng zarzą­dza ludz­kim mia­łem

Spo­koj­ni i odprę­że­ni w poda­nym metrum
podą­ża­my na miej­sce zbiór­ki to miej­sce ten czas

* * *

Powiedz­cie wier­szo­wi że ple­cie­my ekra­ny ze świa­tła i strun
wypa­tru­je­my wkła­du pro­si­my porę­ki pora­dy

Prze­nik­nię­ci wier­szem sta­no­wi­my two­rzy­wo spra­so­wa­ne na wie­ki
W obszar kró­le­stwa odwle­cze­ni tam też czy­ta­my memo prze­sła­nie

Wie­rzy­my żeśmy mu jedy­ną ofer­tą w nie­go prze­no­si­my pozna­nie
byśmy prze­sła­li mate­riał na kurs arkusz i miał

Posłanie kopalne

orga­nizm wie co do nie­go nale­ży
ma dozna­wać

do nicze­go sobie nie rościć
ronić ewen­tu­al­ne kro­ple

orga­nizm jest wdzięcz­ny
prze­ni­ka go radio
ma udział w bło­cie fil­cu

wiatr rzeź­bi go tabe­lą noto­wań
kar­mi kawą i smo­łą
doty­ka co dzień

gumy bake­li­tu kla­wia­tur
czu­je kabel

orga­nizm zaj­mu­je się spi­sem infor­ma­cji
gru­pa krwi stan geno­mu

(muta­tis mutan­dis syczą okien­ka)

orga­nizm ma wcho­dzić w dym nocy
eks­ta­tycz­nie weń wni­kać

dozna­wać abso­lu­tu zera
brać oddech z bło­ta arse­nu

pobrać ścież­kę węgla
stu­dzić mia­na

ma drżeć na czy­ste zero
wier­nie mknąć pło­nąć
wyć w cze­luść:

„byłem tu i będę po samą krzy­wą
wnik­ną­łem w gra­nu­lat mas
usta­la­łem stru­ny kłę­busz­ki
nimi pło­ną­łem”

Fosfor

w ter­ra­rium jesteś
czar­na skrzy­necz­ka rzecz

sama w sobie alu­wium
wzbo­ga­ca­ny wsad

oddech gład­szy niż fos­fat
amo­nia­kal­ny spiek

majak syn­te­tyk poda­ny
pod język na myśl

życie skle­jo­ne na sen
czyjś spo­żyw­czy czy­sty

prze­ste­ruj sen
zrób brud­ny stop rud

czy­taj bli­skie ci cia­ło
pul­sar erra­rium

rzecz mno­ga w sobie
nie­su­we­ren­na

Wioska sinicowa

Widać wro­tycz, szyl­dy, wrak bagrow­ni­cy.
(z prze­wod­ni­ka tury­stycz­ne­go)

Czy wiesz ile kre­atyw­no­ści
kry­je się pod maską
tego samo­cho­du?

Czy wiesz że ten samo­chód rozu­mie cię
na pozio­mie neu­ro­no­wym?

Wie­dzą coś o tym inży­nie­ro­wie par­kin­gów
pod kościo­ła­mi

A mówi­łem pra­ca
niech wre Co się sta­ło?
Czyż­bym stra­cił pra­cę? I zaraz

ano­rek­tycz­na dziew­czyn­ka
z wypu­kłym czo­łem wie­chet­ką
nie­bie­skich wło­sów prze­mknie rado­śnie

na elek­trycz­nej hulaj­no­dze
obok keba­ba pod gale­ryj­ką
na któ­rej wiszę na skra­ju wsi

Czy to nie jest pra­ca? Jej pra­ca
pra­ca asfal­tu chwa­stów
ban­ków danych w geno­mie

słod­kie­go odo­ru pie­kar­ni
znad sinych łąk? Ale zaraz
moja też?

O bieganiu w parku wobec śmierci ojca

1.
pan­cer­ny kafar
łomo­ce
od ser­ca mia­sta
do zewnątrz

2.
w pustym par­ku pan­cer­ny
młot zda­rzeń
kwe­stia wyrwa­nia sobie
od ser­ca

3.
wszyst­ko zewnątrz
przy­sta­nek kosz zdrap­ka
z roz­kła­dem jaz­dy
wyrwa zda­rze­nia

4.
jestem wyrwą zda­rze­nia
wyplu­wam się
roz­rusz­nik bez ser­ca
pisze się zewnątrz

5.
powie­dzia­łeś coś
lub chcia­łeś powie­dzieć
kable z ser­ca
roz­ru­szaj to teraz od zewnątrz

6.
char­czę czas
strzę­pię prze­strzeń
wykra­wam wyrwę
na prze­strzał

7.
roz­kład insta­la­cji zda­rze­nia
pisze LIVE IS BRUTAL
dra­pie bez ser­ca
żyw­cem zachwy­ca

A więc otłchań

A więc otchłań. Pro­szę bar­dzo. Insta­la­cja pól, któ­rą był, roz­pa­dła się, prze­mie­ni­ła, pyłem poszła w otchłań. Czy zasi­li­ła? Jaki magnes dzia­ła w nico­ści, z niej śle? Bo nawet nicość trze­ba sobie wyobra­żać. Nicość wyobra­żo­na, uwol­nio­na z nie­ist­nie­nia. O to by mi cho­dzi­ło, o brud­ną nicość, jak sil­nik, magnes, otchłań odda­ją­ca. Czy wszyst­kie dni, roz­mo­wy, gesty nie były już wid­mem, fał­dą skądś nade­sła­ne­go świa­tła? Bo chy­ba zwrot­ność jakaś jest? Bo chy­ba syci­my? Każ­dy układ ma pojem­ność. Każ­da insta­la­cja prze­strze­ni, słów, ruchu w elek­trycz­nym powie­trzu – każ­dy gest coś zmie­nił, odci­snął się w tym, co zmie­niam codzien­nie. Czy otchłań żyw­sza jest nim teraz, jak żyw­sze nim były moje insta­la­cje? Czy nicość maja­czy pojem­ność wła­sną, żeby oddać? I już noc, pro­szę bar­dzo, kolej­na, śmiesz­ny obrót pla­net, roz­rost świa­tła. Już czyt­nik, któ­rym jestem, żarzy się, szem­rze, mecha­nik nad ranem, kost­ka tek­stu, gęstość, zawiąz­ki pul­su­ją, okru­chy, cho­ciaż sła­be – fun­du­sze odmó­wić, zmie­nić żarów­kę w warsz­ta­ci­ku, wydru­ko­wać oświad­cze­nie. Już to widzę, jak się roz­pa­da­my, żyw­cem, sło­wa paru­ją w gazo­we obło­ki, któ­re świe­cą mi świa­tłem powzię­tym z wie­lu, kie­dy wyko­nu­ję pro­ste czyn­no­ści. Idę do skle­pu rano, pustą uli­cą, kupu­ję chleb. Uli­ca jest i nie ma jej, chleb jest i go nie ma, i tak na zmia­nę, pul­sa­cyj­nie. Odna­wiaj to. Jak to zaczy­na w cie­le grać, cia­ło szem­rze, paru­je. Kie­dy sze­dłem i roz­ma­wia­łem z nim. Kie­dy przy­jeż­dżał i mówi­li­śmy do sie­bie. Co to jest mate­ria, jeśli nie czas, che­mia, elek­try­ka, infor­ma­cja zwrot­na? Co to jest mate­ria, jeśli nie histo­ria syce­nia i roz­pa­du, odda­wa­nia cie­pła? Nie jesteś grud­ką, tyl­ko urzą­dze­niem z magne­sem usta­wio­nym na mówie­nie, na wymia­nę cie­pła. W two­im mówie­niu zro­sty i łącza, napa­wy, prze­wod­ni­ki, na tym rzecz pole­ga. Wte­dy się wytwa­rza. Rzecz. Nie musisz chcieć wszyst­kie­go, tyl­ko tego, w co się wzna­wiasz, w nico­ści, któ­rej nie ma, w otchła­ni wymien­nej, zwrot­nej, jak uli­ca nad ranem, w gło­sie rze­czy. Tyle mi poka­zał, nie mając o tym zie­lo­ne­go poję­cia.