książki / POEZJE

Połów. Poetyckie debiuty 2012

Dawid Kujawa

Maciej Kulis

Maciej Papierski

Oliwia Betcher

Patryk Czarkowski

Piotr Nita

Seweryn Górczak

Szymon Słomczyński

Fragmenty książki Połów. Poetyckie debiuty 2012, która ukazała się w Biurze Literackim w serii Poezje 2 kwietnia 2013 roku.

Biuro Literackie kup książkę na poezjem.pl

Patryk Czarkowski

[naucz mnie mowy i spraw]

naucz mnie mowy i spraw
by na mnie w niej
nie było miejsca


[tak bardzo mnie kochasz]

tak bardzo mnie kochasz
mówisz, tak rosną drzewa.

i ból

ból też rośnie


[wyobraź sobie]

wyobraź sobie
że nie ma tam
twojego domu,
i nie ma tam domu twojego sąsiada
i innych domów
zwierząt ludzi

nie ma.

i wyobraź sobie
że nie ma w tym żadnej ironii,
jest tylko prośba

cicha i otwarta


Oliwia Betcher

kalambur, słyszysz?

patrz! dla piękna brak skali. skakali do odry, szli na udry z życiem. mętna woda
życzyłaby sobie lepszych turystów. turnus się skończył, limit wyczerpał – kolejnego topielca
nikt nie zauważy – może powieszenie zaważy jedynie na wątłych wierszach. dla poezji
nie ma miejsca. miesza się światło, stapiają światy równoległe. z martwych wstaje miasto.

za szybką – szybko, szybciej! szybują szkła, szkolne lejtmotywy lecą
ze wschodnim wiatrem, wchodzą w wir. szyderstwo? śmieszna

jest wulgarność, która płacze. tu gra się tylko serio. seriami
strzela w kolana wrogów. w rogi puszcza przyjaciół z odzysku. więc przestań

się zacinać (zaczynać od nowa?). zamykać w pół słowa. bądź. zawsze
przegrywam, bo znajduję powody. i patrzę.


autokorekta

jeśli się wyprowadzić, to teraz. zanim czas stanie. zanim wszystko stanie
się ciche i ciemne. jak zbiory nocnych zdjęć. mocnych kadrów, z których niewiele
nadaje się do druku. na razie jest upodobanie błędu i braku. obłędu? zabrakło
miejsca dla dłuższych streszczeń, więc tylko spóźniony
coming-out dla leniwych. trochę dziecięcej retoryki, gra
w skacz albo wypierdalaj. potem możesz stracić punkt
oparcia. będziesz dryfować na tyle długo, by zapomnieć
skąd zacząłeś i po co przyszedłeś.

jeśli się wyprowadzi, to teraz. za nim pójdą wszyscy, których nie warto
zatrzymywać. pójdą wszyscy, których warto zapamiętać. zostanie
zapomniana wspólnotowość, udawany współudział w wypadku
niefortunnych zdarzeń, o których nic nie wiesz, nie opowiesz.


przestrzenny

zatem jestem, czy staję się smutnym wspomnieniem – stoję
i krzyczę: nie mieści się w kieszeni cała ta filozofia
czasu. nie, stać, mnie, właśnie mnie musisz dobrze
zrozumieć. zaczynamy od nowa. odbudowa
zaufania wymaga zbyt mało

wysiłku? poważnie, za dużo uwagi mnie to kosztowało. niech tylko bóg
trafi oceną. niech wreszcie na mnie spojrzy moimi oczami i darujemy sobie
wszystkie smutne rewolucje, które nie chcą się wydarzyć, modlitwy
bez układnych frazesów i drogi wytarte do granic
wytrzymałości ulubionych butów. ale najpierw trzeba mieć

za czym tęsknić. trzeba mieć czym tęsknić.


Piotr Nita

Proteza

znalazłam swoją protezę
schylona wśród krzewów ogrodu
liceum żeńskiego sióstr prezentek
między chłopcami od ojców pijarów

protezę znalazłam ostateczną
zgięta w pół i jak nigdy dotąd pełna
wśród krzaków kwitnących
gdzie przyjmowałam wszystko
co wskazane z tym co nie wskazane było

protezą ostateczną wypełniłam klisze
z dzieciństwa wyrwane gardłowe kadry
te zimne i przewiewnie skąpe rolki
schylona tak nad marnością własną
i marnością chłopców od pijarów
bo wskazane było pochylić się im


Kwiaty, minuty i urobienie

umywam ręce po łokcie, rozgryzam czas na minuty,
pępkiem dochodzę sedna spraw, rozgryzam trudne i złożone kwiaty,
trudne i złożone złamania, trudne i złożone minuty,
sam na sam w sekundzie; umywam ręce po brzuch,
mierzę puls, rozgrzewam czas w sobie; mięśnie odpinam,
zdejmuję z haków, z kości, ścięgna rozplatam,
brzuch utulam, wyjmuję zęby z dziąseł, korzeń po korzeniu,
kropla po kropli, minuta po minucie, sam ze swoimi słowami
– minuta po korzeniu, kropla po minucie płynie; w pępek sięgam,
zaciągam powieki i zakluczam uszy, twarzą w brzuch
– gdzie źródła tych spraw do rozgryzienia.


Prządki, pająki, kotary

 

Wieko, robiąc za powiekę, mruga raz, po czym zabiera zawartość gdzieś głęboko w skroń. Uśmiech szkatułki zbity jest z pajęczyn. Srebrne osnowy pobłyskują odbitym wdziękiem, rozciągają się, wypowiadają do dna, by opaść zaraz, na powrót, w pulchne lenistwo. Bo tylko napięcie daje dźwięk. Wyszczerbienie brzegu szkatułki nie pozwala wejrzeć do środka. Mignąć zdążyło jedynie:

Nie ma nagich kobiet w kraju inkwizycji. Zakryj sobie wstyd, choćby wodą, bo nie ma nagich kobiet w kraju inkwizycji. Wstyd zakryj sobie jajkiem, skorupką, wiankiem, bo nie ma tu tak nagich kobiet, w tym kraju inkwizycji.

Szprychy roztopiły się w migoczącym kręgu. Stara prządka stopą porusza węzły, osnowy, struny. Słowa pozostawia się tu jak obierki – na paszę dla bydląt. Wprawnie wybite zęby skutecznie wspomagają pamięć. Gest huczy łacińską składnią, nadaje rytm, kołowrotek podaje dalej – w eter. Kot, wierny kłębkom, zrezygnował z barw.

Wre pajęcza manufaktura, w takt świergotu przędnej nici. Wrzeciono się rozmazało, twarz rozsunęła się na zbyt krótkim czasie mrugnięcia, przy za szybkiej migawce – jeszcze bez biegłości. Fotografia zlewa się z gobelinem, gobelin jest pędzlem, szmatą do podłogi. Kotara obnaża sznurki, widać szwy, włóczki, zaplecze języka. Sztywne kryzy, mdła infantka, pulchna tkanina – w jednym kuble, czekają na wplecenie. Frędzle, kędziory, obrót monet.

Wszystkie włosy są upięte, wszystkie stopy bose. Krosna są pionowe i ciężarkowe. Maneż ostatnich chwil brzmi odwrotnie, niż maneż pierwszych. Gwoździe tkwią w stopach, każdy w swojej. Gałgany u słupa toczą się w fikołkach, jak spowiednicy cierni. Niewierne bywa odbicie, ryby na półmisku czasem zaszyte są z każdej strony.

Nie ma nagich kobiet w kraju inkwizycji. Zakryj sobie wstyd, choćby wodą, bo nie ma nagich kobiet w kraju inkwizycji. Wstyd zakryj sobie jajkiem, skorupką, wiankiem, bo nie ma tu tak nagich kobiet, w tym kraju inkwizycji.

Kręć się, kręć wrzeciono. Młoda prząśniczka zacięte ma usta i wrzecionem zacięty palec. Między bajki wkłada luksus snu, drzemki i fuszerki. Kręć się, kręć wrzeciono. Cegła w cegłę wejdzie, krew w szkarłatną wleje się tkaninę, bez śladu kolory się przenikną. Kręć się, kręć wrzeciono; najlepiej pamiętasz, czyja dłuższa nić.

Psia sierść po kryjomu wplata się w tkaninę. Niczym prochy zmarłych wsypane w zaprawę, sierść silniej wiąże plecionkę. Kundla przejście na salony, kundla uwznioślenie, kundla wpisanie się w annały. Takie grzeszki partyzanckie młodej prząśniczki. Płodność z piersi, mleko z przypadku, przekonania z wełny. Kręć się, kręć więc.

Próbna tkanina układa się tak, by wdrożyć palce do swojej melodii, zapleść się do rytmu i taktu. Arcydzieło dopiero w drodze, dopiero kurier je niesie, dopiero co wyruszył, lecz pędzi. Młoda prządka w sobie upatruje początku tej tkaniny, od niej alfabet startuje, ale nie przeprostowuj ręki – sobie powtarza – bo ją osłabiasz. Trzeba się rozerwać, młodzi mają to pod skórą i rozrywają to, co przeznaczone było trwać. Jeszcze węzełkowym zapisano – młodzi chcą być wierni i nie są, starzy chcą być niewierni i nie mogą. Ale czego nie ma w kraju inkwizycji?

Nie ma nagich kobiet w kraju inkwizycji. Zakryj sobie wstyd, choćby wodą, bo nie ma nagich kobiet w kraju inkwizycji. Wstyd zakryj sobie jajkiem, skorupką, wiankiem, bo nie ma tu tak nagich kobiet, w tym kraju inkwizycji.

W pysk tkaniny wrzucone wiotkie, gołe, wczesne życie, w pysku tkaniny frędzle, kędziory, kunszt zaplatania, z pyskiem tkaniny kły, kipiąca czerwień i włóczka na gardle zbratane. Tkackie, niedoścignione pierwszeństwo skutecznie pokusiło. Komu milsze pomponiki, troczki, wełenka? Komu wdzięczniej w dłoni czesak, moteczki, regan tańczą; czyjej obsesji wyroszony len przychylniejszy? Oszukanemu zwycięzcy stryczek stopy poderwie z klepiska, jakby podbierakiem z dna snu wyrywał, własnoręcznie plecionym, założonym i zaciśniętym powrozem. Z krzywdą trudno dojść do zgody, zwłaszcza gdy młoda krew kipi i z opuszka kapie.

Zaślepienie gniewem ustępuje w jasnym poranku. Nielinearne są boskie interwencje. Stryczek luzuje się i mięknie. Z runa owcy wrzosówki utkana historia słów. Stara prządka zapętliła wełniany warkocz – od narodzin, po kres biegnący tuż przy uchu. Zapętliła w precla.

Oddech wraca w ciało, ciało jednak odmienione – prostsze napędzają je żądze. Kręć się, kręć wrzeciono, prysła wątła nić. Wstydem dziewczę płonie, wstydź się, dziewczę, wstydź. Pajęczynówka stoi w kieliszku, po kres milenium stać będzie. Plecionka pleciugi się ubija, wyostrza, nabiera wyrazistości. O – sens.


Seweryn Górczak

Nieuzasadnione

Zbliża się koniec mojego świata, o czym
nie powiedzą w telewizji, ale czy kiedykolwiek
ich obchodziłem? I mogę spacerować po Starówce
dalej udając, że tysiące kilometrów stąd
nikt nie pochyla się nad mapą, zaznaczając
ołówkiem wsie czekające na wiosnę, że nie widzę
śladów grafitu na ulicach, którym przypisywałem
wieczność. I mogę przyglądać się twarzom
obcych mi ludzi – wkrótce znikną, wcześniej jednak
zostaną na nich wyryte historie pożarów (
jak pięknie będzie się nimi wnuki straszyć
) i kampanie o czerstwy chleb. Jakie te poranki
stały się nagle porcelanowe! Każda mijająca sekunda.
Każda cegła. Każda wiara.

Kartki całe w odziedziczonym języku i płachty materiału
odbijające długości światła, które tylko tutaj można zobaczyć
stają się dosłowne, dopiero teraz ten strach
nie jest już tylko kulturą. Zbliża się koniec naszego świata –
kto poukłada następny?


Zeznanie

Nie mogę zapewnić, że mówię o prawdzie,
ale doszło do desperacji; widzę przez piksele
jak kremowe aktorki nakładają makijaż na kartki
i tłumaczą kamerze ruchy swoich rąk,
a reżyser sprawdza, gdzie w rytuale jest
miejsce na trochę prywaty. Widzę całe instytucje

które nagle okazały się ludźmi, z imionami,
nazwiskami, kontami, dokumentami, a nawet
ze spoconą twarzą, która zapewnia i uspokaja
sentencjami powtarzanymi w głośnikach
wzorowanych na muszych oczach. Zapisujemy je
na amuletach, chowanych za uchem, pod
kością – co z tego, że kłamstwa, jeśli wspólne?
Co z tego, jeśli jest na czym wiarę zawiesić,
gdy wreszcie ma ona sens, choć nie ma znaczenia.

Jestem z pokolenia, które jeszcze nie wie, że
będzie kłócić się ze sobą o mitologię,
o kolor dymu z pożarów.

Tak konstruujemy sobie realia
tuż przed wyschnięciem cieśniny Ormuz.


Apokatastaza

Obietnice, wypowiedziane kiedyś cicho
sobie nawzajem z okazji błyskawic, które
przekazane w bajce trwają do dzisiaj,
zaczynają się spełniać akurat w chwili
ogłoszenia tymczasowej mgły przez władze,
co jak zwykle sprzyja mitologiom pocieszającym,
że koniec jest na horyzoncie, że koniec
jest w zasięgu naszego tuszu.

Od ust do ust krążą rozmowy, zmęczone oczy wodzą za sobą pytająco,
bo jeśli już mają umrzeć, to ostatnią śmiercią, jeśli mają umrzeć,
to razem z puentą. A papieros
smakuje tak samo, niezależnie od nastroju
powszechnego oczekiwania i gorzkich nadziei. Siedzę na piwie
z przyjaciółką. Nie rozmawiamy o znakach, rozpalających
wyobraźnię i media. Rozmawiamy
o kościanym flecie, o wulkanie, który zakrył niebo,
o matce wszystkich kobiet i ojcu wszystkich mężczyzn.

Rozmawiamy o obietnicach, które stały się przepowiednią
o końcu świata, a dokładniej – jego braku.


Maciej Kulis

Pojedynczy

Samotność to martwe drzewo. Ma szorstkie gałęzie i zębate kolce.
Wbija je sprawnie w pękate pęcherze. Nie
oszczędza także serca i żołądka. Na
zastygłych ranach napisałem list: Nie mam
kompasu, więc jestem daleko
. Zamiast
niego jest stwardniałe znamię. Gdy je
rozdrapię, wychodzi małe i drżące zwierzę:
kulawy szarak, który nie ma oczu ani ust.


Znicze, perełki

Urodziłem się z kamieniami w ustach.
Ścieram kolejno, kocham i wypluwam. Stoję
w mokrej plamie i jestem jak na dworcu:
pociąg odjechał, plama zaczęła uciekać.

Pobiegłem za nią i wszedłem do siebie.
Zobaczyłem, że rośnie. Modelowałem tak,
by zasłaniała zimne światło. Wyszedł
pomnik. Zgubiłem go, gdy pojawiło się na

nim nazwisko, przechylił się i mnie przygniótł.
Mam teraz ładny nagrobek, który od dołu
czyszczę i odkurzam.


Dziecinada

Ten sznur jest goły i tępy – powiedziałem i nie
do końca wiedziałem dlaczego. I tak nikt by
nie usłyszał. Łazienka była zamknięta. Zresztą
mało to kogo obchodzi, co się dzieje i gdzie.
Związałem sobie kostki i zrobiłem supełek.
Odłożyłem brzytwę, wziąłem do ręki igłę i
zacząłem się bawić jak dziecko. Gdybym wykłuł
sobie oczy, byłbym ślepym wołem – powiedziało
i mogłem w końcu spojrzeć w lustro.


Maciej Papierski

u kresu

nie było w nas ani chwili nie prześwietlonej
blaskiem opadania śniegu
zmienił się kolor naszych oczu i przez plamki tęczówek
(przeziernych wziętych ze szlifowanego lodu) ujrzeliśmy
mnogość przedmiotów zupełnie zapomnianych

czas zatrzymał się w opadaniu płatków i wirował w zamieci
(natura sekundy podobna jest naturze kropli wody)
zaspy puszyły się przy nas jak zwierzęta w zimowych futrach
łasiły się i kazały zapominać że stąpamy po bruku
i że nasza droga jest ruchoma
(natura czasu podobna jest naturze rzeki)

każde spojrzenie w głąb domu było łowieniem artefaktów
srebrne trąbki w których mieszkają białe pszczoły
cukier błękitniejący w czystym powietrzu
lunety z poświęconego szkła i rzemienie z anielskiego włosia
oraz inne rzeczy dzięki którym dialog z wszechświatem
nabierał piękna rytuału

tak właśnie nie pytając o odwilż wiedliśmy spokojne dni
gdy czas zbierał się wokół i drogi niknęły w bieli błogosławionego światła
(natura śmierci podobna jest naturze mgieł i wodospadu)

nie było w nas ani chwili nie prześwietlonej
blaskiem opadania śniegu i niczego innego
nie potrafiły dostrzec nasze przeziernie czyste oczy


do Scarlett o miłości

jego stada odleciały z naszych stron Scarlett
w łatwość gołębników w miękkość poduszek z pierzem
i wiesz dobrze w pustych lasach
nie ma dumy ni wolności

znowu czyjaś dłoń roztrzaskała się o twoje biodra
turkus nowej sukni gładzisz w talii
kołysząc dziecko w łódce ramion patrzysz w lustro
gasną zorze falują łagodnie wrzosowiska

nie bój się że nie znasz ścieżek
nie tłumacz im się krwią która barwi kwiaty
idź
temu co przeminęło wiatr znalazł nowy dom

otwórz oczy nim wyblakną
jutro nie będzie dnia
upnij włosy
wiąż rzemienie na nadgarstkach

on nie tylko swoją wolność sprzedał


mistyka rzeczy

sen rzeczy jest jej najgłębszym przeznaczeniem

przedmioty śnią nieprzerwanie
świadczy o tym ich milczenie
które różne jest od milczenia ludzi

to śnienie wyznacza powołanie poety
który ma studiować wnętrze milczenia

sen słońca jest światłem w którym mieszka światło
można dojść do najbardziej ukrytego światła
w jednym tylko słońcu
wymaga to jednak bardzo wiele czasu
ukrytego w czasie który znają ludzie

wiem już
rzeczy zawsze śnią same siebie
dlatego właśnie kpią z pojęcia własności

uczą się też kpić poeci
śniąc snem rzeczy spisującej nieprzywłaszczalny sen
środka środków


Dawid Kujawa

1#

od tych upałów sierpień wypada z tonacji, psują się
telewizory, autobusy i małżeństwa. rozsądek rozstraja
mi się na dobre, między nami zostaje free jazz na
barbituranach. bezmyślnie wpadamy w dysonanse
schadzek, czy przyciszysz w sobie te jaskrawe dźwięki.
granice błędu są wąskie, ale gdyby chcieli nas szukać

jesteśmy w błędzie.


2# (the love cats)

zanim bieżnik prawej opony naszego czerwonego
renault mégane (we move like cagey tigers) wyrzeźbił
finezyjny wzorek na jego grzbiecie, kot wyłonił się
znikąd. (we slip through the streets) co to za interwał:
śmierć kota i muzyka pop? (throw all the songs we know)
teraz kot chroni przed deszczem trzydzieści centymetrów
kwadratowych nierównego asfaltu (we bite and scratch
and scream all night
) gdzieś pod ciemnym, barytonowym
Włocławkiem, który na mapie do złudzenia przypomina
finezyjny wzorek na grzbiecie kota, wyrzeźbiony przez
bieżnik prawej opony naszego czerwonego renault mégane.


3# (erotyk)

jako bezlitosny podmiot liryczny
pozwolę sobie o połamanych rytmach
zeszłej nocy nie wspomnieć:
przesunąć akcent na wyjście
z jej mieszkania, o
siódmej rano, ukradkiem,
mezzo piano w trytonach.


Szymon Słomczyński

Po dziesiątym

Przeklęty tydzień. O tym samym radio
drze się od rana, a gazety puchną
od zdań. Wykrzyknik równa je ze sobą.
Zobacz, zamknęli oczy czerwone od świec
i wiadomości. Wychodzą z plakatów,
tną monitory. Pasek liter mąci
fabułę filmu. Wyrazy współczucia
łatwo się mnożą. Znów zbiera się na deszcz.

Dalej podobnie. Ulice zamglone
ludźmi. Kościoły nabiegają tłumem.
Ciemnieje z wolna. Ustępują czarnej
jaskrawsze barwy. Czasem się odgryzie
jakiś parasol. I ty też przyjmujesz
ciszę na usta. Ktoś ci wrzeszczy, wściekle,
nad uchem, że nie, że on protestuje.
Drugi się modli, coraz głośniej, śmielej.

Później chcą patrzeć. Może nawet obok
siebie. W nawiasie. Tam się nie pokłócą,
choć nie pogodzą. I ty też tu jesteś.
Stajesz na palcach, żeby lepiej widzieć.
Pchasz się łokciami. Musisz rzucić kwiaty
pod koła. Czekasz. Za kordonem, taśmą
jest coś twojego. Bo przecież naprawdę
drżą ci kolana. Nisko, tuż nad ziemią.


O ważnych sprawach rozmawiamy zazwyczaj w ogrodzie

Kokornak znów urósł, zdobi całą latarnię.
Always on the sunny side – śpiewa mu Johnny Cash
z głośników w komputerze. Szkliście. Aż szyby drżą.
Bluszcz nam zielenieje, bardzo butelkowo
(staram się nie kojarzyć, nie piję od dwóch lat).

Ogród lśni, a ty pytasz: czy mamy w domu broń?
Może trzeba by kupić?
Rozumiem, ale milczę
i biorę cię pod ramię. Rudziki są w gnieździe.
Patrz, mają już pisklęta. Odstaw w końcu te
tabletki. Chcę mieć syna
. Słucham. Jest niebiesko

od popołudnia, tak się, całkiem nagle, wzdęło
i musi wydać na świat co najmniej piętnaście
chmur (czy piętnaścioro?). Idziesz parzyć kawę. Ja
wrastam zwinnie w ziemię. To jest łatwy etap;

z rozkwitaniem już gorzej, a z przekwitaniem,
zapewne, całkiem trudno. Ta osa wiedziona
instynktem ku moim (Chodź do domu!) pąkom
się myli. Nie jestem (Już!) kwiatem. Nie zapylisz mnie.


Wysokie obroty

Sto sześćdziesiąt na czwórce, bo więcej nie pójdzie.
Żadne festina lente – przenigdy nie zwalniaj
nikogo z obowiązku przyjścia na twój pogrzeb.
Zginąć za kierownicą – to tak jak z dziewczyną,
która jest tego warta (francja pięćdziesiąt,
klasyk w gumce sto, kotku
). Właśnie udowadnia,

robiąc to świetnie, choć jej nikt nie uczył;
to jedna z wielu Bułgarek, które rosną przy tej
szosie, aż je ktoś zerwie. Zerwiesz się, wyprzedzisz
każdego tira, repów w Octaviach, “rasowych” w Passatach
TDI, czarne Vectry i grzybów w Seicentach.
Gdzieś, na przeciwnym pasie, czeka para świateł,

która przyniesie finał (ej, jeśli chcesz w ustach,
to musisz mi dopłacić!
). Béla Bartók, koncert
na orkiestrę: Finale. Tam to świetnie słychać:
uwalnia się – i brawa. Tatiana wyciera
usta rękawem lekkiej, cekinowej bluzki.
Byłeś dziś jej dziewiątym, a teraz znów będziesz

pierwszy. Droga jest drogą, jest drogą, jest drogą,
tania Tatiana nie jest – różą, nie jest różą,
nie jest różą – jest z tobą. Za chwilę odjedziesz,
kręcąc wóz jak najwyżej, wyciśniesz z silnika,
co się da. Ona wróci; już czeka następny,
dziś jest duży ruch. Razi – słońce odarte z chmur,

a w CB mówią: suszą na dwieście dwunastym,
zaraz za mostem. Więc powódź? Co tu mogło wylać?
Szeroka Wisła czy też jakiś mały dopływ:
Skrwa, Drwęca, Osa, Liwa? Albo może Leta;
zapomnij o Tatianie. Przyspiesz, póki możesz,
niech Bartók wybrzmi w tobie; nie Finale, tylko

Elegia. Andante non troppo – potem jest zmierzch.
Podkręć go jeszcze, niskie obroty zostaw tym
słuchającym Radia Zet, droższe dziwki wolnym
zawodom: lekarzom i adwokatom; jedź na
trzeciego, na styk; to Styks, pod mostem; zmierzą cię
i wszystko wyjdzie na jaw – ale pędź, nie zwalniaj.

O AUTORACH

Dawid Kujawa

doktor nauk humanistycznych, marksistowski krytyk literacki, redaktor. Ostatnio wspólnie z Jakubem Skurtysem i Rafałem Wawrzyńczykiem opracował wybór wierszy Jarosława Markiewicza Aaa!... (Wydawnictwo Convivo). Obecnie przygotowuje do druku tom Powrót możliwego, poświęcony polskiej poezji i krytyce 2000–2010 (Korporacja Ha!art). Mieszka w Katowicach, pracuje jako programista.

Maciej Kulis

Urodzony w 1985 roku w Szczecinie. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Szczecińskim. Laureat „Połowu 2012”. Mieszka w Szczecinie.

Maciej Papierski

ur. 1991 w Warszawie, laureat konkursu Połów 2012. Doktorant filozofii UKSW, zainteresowany związkami etyki ze sztuką. Posiada także wykształcenie muzyczne (gra na organach) i chętnie współpracuje z kompozytorami jako autor tekstów (m.in. z Andrzejem Karałowem, Janem Krutulem). Prywatnie miłośnik literatury węgierskiej, rosyjskiej i skandynawskiej, kotów, muzyki Ravela i krótkich, spontanicznych podróży.

Oliwia Betcher

Redaktorka działów „Krytycznie” oraz „Przekłady” w piśmie „Inter.- Literatura-Krytyka-Kultura”, autorka tomiku Poza (w przygotowaniu książka o literaturze najnowszej Umowy śmieciowe), laureatka konkursów literackich. Anglistka i korektorka. Mieszka w Warszawie.

Patryk Czarkowski

Urodzony w 1982 roku w Białej Podlaskiej, poeta; publikował w „8. Arkuszu Odry”, „Frazie”, „Kwartalniku Artystycznym”, „Podlaskim Kwartalniku Kulturalnym” i „Zeszytach Literackich”. Laureat Połowu 2012. Stypendysta Fundacji Grazella im. Marii Anny Siemieńskiej (2013). Laureat Nagrody Poetyckiej im. Anny Świrszczyńskiej (Kraków 2015), dzięki której ukazał się jego debiutancki tomik wierszy Precyzja roślin (Universitas 2015). Mieszka w Krakowie.

Piotr Nita

Urodzony w 1981 roku. Laureat projektu „Połów 2012”. Poeta. Absolwent Studium Literacko-Artystycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Publikował m. in. w „Czasie Kultury”, „Toposie”, „Arteriach”, „Pograniczach”. Mieszka w Częstochowie.

Seweryn Górczak

Urodzony w 1991 roku. Poeta, slamer i tłumacz. Publikował m, in. w "Wakacie", "FA-Arcie", "Inter Kultura-Krytyka". Autor tomiku poetyckiego Konstytucja, wydanego przez Staromiejski Dom Kultury.

Szymon Słomczyński

Urodzony w 1988 roku. Poeta. Laureat projektu Połów 2012 i kilku innych konkursów poetyckich, m.in. im. Tadeusza Sułkowskiego i im. Zbigniewa Herberta. Debiutował w 2013 roku tomem Nadjeżdża, który znalazł się w finale Nagrody Literackiej Nike. W 2015 ukazała się jego druga książka poetycka pt. Dwupłat. Autor mieszka w Krakowie.

powiązania

Półkula sativa, półkula indica. hoodshit (griptape) Michała Mytnika

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy, towarzysząca premierze książki Michała Mytnika hoodshit (griptape), która ukazała się w Biurze Literackim 31 maja 2021 roku.

WIĘCEJ

Ojcowie narodowego kapitału. O “storytellingu” Antoniny M. Tosiek

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy, towarzysząca premierze książki storytelling Antoniny Tosiek, która ukazała się w Biurze Literackim 8 lutego 2021 roku.

WIĘCEJ

Niesporczaki słuchają sovietwave’u. Nebula Anny Adamowicz

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy, towarzyszący wydaniu książki Anny Adamowicz Nebula, która ukazała się w Biurze Literackim 31 grudnia 2020 roku.

WIĘCEJ

„Po dzisiejszym wieczorze się rozwinąłem”

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy, towarzysząca premierze książki Pogo głosek Roberta Rybickiego, która ukazała się w Biurze Literackim 9 grudnia 2019 roku.

WIĘCEJ

„ale Lola ma łeb nie od parady”. Notatki o Transparty

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy książki Transparty Niny Manel, wydanej w Biurze Literackim 5 sierpnia 2019 roku.

WIĘCEJ

Notatka zawierająca mgliste spekulacje o możliwych ścieżkach rozwoju polskiej poezji w nadchodzących latach

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy towarzysząca wydaniu almanachu Połów. Poetyckie debiuty 2018, który ukazał się nakładem Biura Literackiego 3 czerwca 2019 roku.

WIĘCEJ

Symulacja świata

nagrania / Stacja Literatura Kacper Bartczak Maciej Jakubowiak Martyna Buliżańska Roman Honet Szymon Słomczyński

Spotkanie autorskie w ramach festiwalu Stacja Literatura 22, w którym udział wzięli Kacper Bartczak, Martyna Buliżańska, Roman Honet, Szymon Słomczyński i Maciej Jakubowiak.

WIĘCEJ

Tribute to John Ashbery

nagrania / Stacja Literatura Asja Bakić Bagio Guerra Bogusław Kierc Dawid Mateusz Joanna Mueller John Ashbery Kacper Bartczak Llŷr Gwyn Lewis Lynn Suh Marcin Sendecki Radosław Jurczak Roman Honet Ryan van Winkle Szymon Słomczyński Tomasz Bąk

Spotkanie autorskie “Tribute to John Ashbery” w ramach festiwalu Stacja Literatura 22.

WIĘCEJ

DNA

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z tomu Nadjeżdża, zarejestrowany podczas spotkania “Nowe sytuacje” na festiwalu Port Wrocław 2014.

WIĘCEJ

Druga książka

nagrania / Stacja Literatura Jakub Głuszak Paulina Małochleb Sławomir Elsner Szymon Słomczyński

Spotkanie autorskie “Druga książka” z udziałem Sławomira Elsnera, Jakuba Głuszaka, Szymona Słomczyńskiego i Pauliny Małochleb w ramach festiwalu Stacja Literatura 21.

WIĘCEJ

Rzesza niezastąpionych najemnych konsumentów

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy książki Trawers Andrzeja Sosnowskiego, wydanej w Biurze Literackim w wersji papierowej 6 marca 2017 roku, a w wersji elektronicznej 31 lipca 2017 roku.

WIĘCEJ

Mówię o sobie z perspektywy geologicznej

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Recenzja Dawida Kujawy, towarzysząca premierze książki Dar Meneli Roberta Rybickiego, wydanej w Biurze Literackim 17 kwietnia 2017 roku.

WIĘCEJ

Malowane nie działa

wywiady / O KSIĄŻCE Marcin Orliński Szymon Słomczyński

Rozmowa Marcina Orlińskiego z Szymonem Słomczyńskim, towarzysząca premierze książki Latakia, wydanej w Biurze Literackim 12 grudnia 2016 roku.

WIĘCEJ

Czas powodzi

recenzje / KOMENTARZE Szymon Słomczyński

Autorski komentarz Szymona Słomczyńskiego do książki Latakia, wydanej w Biurze Literackim 13 grudnia 2016 roku.

WIĘCEJ

Pragmatyczny związek

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Fragment z książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego, zarejestrowany podczas spotkania “Nowe sytuacje” na festiwalu Port Wrocław 2014.

WIĘCEJ

Nowe sytuacje w Trybie męskim: Szymon Słomczyński

nagrania / Z Fortu do Portu Szymon Słomczyński

Zapis spotkania autorskiego “Nowe sytuacje w Trybie męskim” z Szymonem Słomczyńskim w ramach 19. festiwalu literackiego Port Wrocław 2014.

WIĘCEJ

Wysokie obroty

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, zarejestrowany podczas spotkania „Połów 2012” na festiwalu Port Wrocław 2013.

WIĘCEJ

Święto żywych wierszy

recenzje / ESEJE Oliwia Betcher

Recenzja Oliwii Betcher towarzysząca premierze książki Łukasza Jarosza Święto żywych, wydanej w Biurze Literackim 13 czerwca 2016 roku.

WIĘCEJ

Parytety niestety, czyli jak zwykle lament, krzyk i szukanie powodów

debaty / Oliwia Betcher

Głos Oliwii Betcher w debacie „Jeszcze jedna dyskusja o parytetach”.

WIĘCEJ

Gniew i sample

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa

Szkic Dawida Kujawy o krytycznej recepcji poezji Tomasza Bąka. Prezentacja w ramach cyklu tekstów zapowiadających antologię Zebrało się śliny. Nowe głosy z Polski, która ukaże się w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Taka prawda posiadania

recenzje / ESEJE Dawid Kujawa Maja Staśko

Szkic Mai Staśko i Dawida Kujawy o poezji Dawida Mateusza z tomu Stacja wieży ciśnień. Prezentacja w ramach cyklu tekstów zapowiadających antologię Zebrało się śliny. Nowe głosy z Polski, która ukaże się w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Orzeł, reszka i rant

debaty / ANKIETY I PODSUMOWANIA Dawid Kujawa

Głos Dawida Kujawy w debacie „Formy zaangażowania”, towarzyszącej premierze antologii Zebrało się śliny, która ukaże się niebawem w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Komentarz do wiersza “Koło”

recenzje / KOMENTARZE Szymon Słomczyński

Autorski komentarz Szymona Słomczyńskiego do wiersza Koło z książki Dwupłat, która ukazała się 1 czerwca nakładem Biura Literackiego.

WIĘCEJ

Niech leci, kto zechce

wywiady / O KSIĄŻCE Karol Maliszewski Szymon Słomczyński

Rozmowa Karola Maliszewskiego z Szymonem Słomczyńskim towarzysząca premierze książki Dwupłat, która ukazała się 1 czerwca 2015 roku nakładem Biura Literackiego.

WIĘCEJ

Po dziesiątym

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, zarejestrowany podczas spotkania „Połów 2012” na festiwalu Port Wrocław 2013.

WIĘCEJ

O dwóch królewnach

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, zarejestrowany podczas spotkania „Połów 2012” na festiwalu Port Wrocław 2013.

WIĘCEJ

"Być adwokatem diabła"

wywiady / O KSIĄŻCE Krzysztof Sztafa Szymon Słomczyński

Z Szymonem Słomczyńskim, autorem książki Nadjeżdża, rozmawia Krzysztof Sztafa.

WIĘCEJ

Karmik

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z tomu Nadjeżdża, zarejestrowany podczas spotkania “Nowe sytuacje” na festiwalu Port Wrocław 2014.

WIĘCEJ

Komentarz Szymona Słomczyńskiego do wiersza "Po dziesiątym"

recenzje / KOMENTARZE Szymon Słomczyński

Komentarz Szymona Słomczyńskiego do wiersza Po dziesiątym.

WIĘCEJ

“Jestem już gdzie indziej”

wywiady / O KSIĄŻCE Przemysław Rojek Szymon Słomczyński

Z Szymonem Słomczyńskim o książce Nadjeżdża rozmawia Przemysław Rojek.

WIĘCEJ

Wysokie obroty

recenzje / KOMENTARZE Szymon Słomczyński

Autorski komentarz Szymona Słomczyńskiego do wiersza Wysokie obroty z książki Nadjeżdża.

WIĘCEJ

W trasie najczęściej beżowy

wywiady / O KSIĄŻCE Joanna Mueller Szymon Słomczyński

Z Szymonem Słomczyńskim o książce Nadjeżdża rozmawia Joanna Mueller.

WIĘCEJ

Spacerów jestem głodny, niech zima się skończy!

wywiady / O PISANIU Maciej Kulis Roman Honet

Z Maciejem Kulisem o książce Połów. Poetyckie debiuty 2012 rozmawia Roman Honet.

WIĘCEJ

Jakby w kamieniu

wywiady / O PISANIU Patryk Czarkowski Roman Honet

Z Patrykiem Czarkowskim o książce Połów. Poetyckie debiuty 2012 rozmawia Roman Honet.

WIĘCEJ

Wysokie obroty

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, zarejestrowany podczas spotkania „Połów 2012” na festiwalu Port Wrocław 2013.

WIĘCEJ

Po dziesiątym

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, zarejestrowany podczas spotkania „Połów 2012” na festiwalu Port Wrocław 2013.

WIĘCEJ

O dwóch królewnach

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Wiersz z antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, zarejestrowany podczas spotkania „Połów 2012” na festiwalu Port Wrocław 2013.

WIĘCEJ

Kołowanie

recenzje / ESEJE Paweł Dunin-Wąsowicz

Recenzja Pawła Dunina-Wąsowicza z książki Połów poetyckie debiuty 2012 .

WIĘCEJ

W rytmie obrotów podmiotów – o wierszach Szymona Słomczyńskiego

recenzje / NOTKI I OPINIE Joanna Mueller

Joanna Mueller, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012 o wierszach Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

słowem; bez popisów

recenzje / KOMENTARZE Marta Podgórnik

Marta Podgórnik, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Macieja Papierskiego.

WIĘCEJ

Spacerów jestem głodny, niech zima się skończy!

wywiady / O PISANIU Maciej Kulis Roman Honet

Z Maciejem Kulisem o książce Połów. Poetyckie debiuty 2012 rozmawia Roman Honet.

WIĘCEJ

O wierszach Macieja Kulisa

recenzje / NOTKI I OPINIE Roman Honet

Roman Honet, współredaktor antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Macieja Kulisa.

WIĘCEJ

W klinczu konstrukcji i konstytucji – o "apokaliptycznych apokryfach" Seweryna Górczaka

recenzje / NOTKI I OPINIE Joanna Mueller

Joanna Mueller, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012 o wierszach Seweryna Górczaka.

WIĘCEJ

"Prywatne perpetuum mobile". O wierszach Oliwii Betcher

recenzje / NOTKI I OPINIE Marta Podgórnik

Marta Podgórnik, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Oliwii Betcher.

WIĘCEJ

Jakby w kamieniu

wywiady / O PISANIU Patryk Czarkowski Roman Honet

Z Patrykiem Czarkowskim o książce Połów. Poetyckie debiuty 2012 rozmawia Roman Honet.

WIĘCEJ

O wierszach Patryka Czarkowskiego

recenzje / NOTKI I OPINIE Roman Honet

Roman Honet, współredaktor antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Patryka Czarkowskiego.

WIĘCEJ

Kuter do bazy!

recenzje / IMPRESJE Joanna Mueller

Joanna Mueller współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2011 o twórczości Katarzyny Kaczmarek, Macieja Taranka i Joanny Żabnickiej.

WIĘCEJ

Pragmatyczny związek

dzwieki / RECYTACJE Szymon Słomczyński

Fragment z książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego, zarejestrowany podczas spotkania “Nowe sytuacje” na festiwalu Port Wrocław 2014.

WIĘCEJ

Dwupłat Szymona Słomczyńskiego

recenzje / ESEJE Przemysław Koniuszy

Recenzja Przemysława Koniuszego z książki Dwupłat Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

Poetycki lot Dwupłatem

recenzje / ESEJE Agnieszka Grabowska

Recenzja Agnieszki Grabowskiej z książki Szymona Słomczyńskiego Dwupłat, która ukazała się na blogu Agnestariusz.

WIĘCEJ

Szymon Słomczyński, Nadjeżdża

recenzje / ESEJE Piotr Lorkowski

Recenzja Wiktora Lorkowskiego z książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

Nadjechał

recenzje / ESEJE Tomasz Fijałkowski

Recenzja Tomasza Fijałkowskiego z książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

Szymon Słomczyński, Nadjeżdża

recenzje / ESEJE Agnieszka Wolny-Hamkało

Recenzja Agnieszki Wolny-Hamkało z książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

Rytm, rym, kobieta jako „ja”, czyli piętnowanie patologii i magia

recenzje / ESEJE Przemysław Koniuszy

Recenzja Przemysława Koniuszego z książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego, która ukazała się 8 grudnia 2013 roku na stronie Biblioteka Młodego Człowieka.

WIĘCEJ

Nadjeżdża nadzieja, nadchodzi Poeta

recenzje / IMPRESJE Karol Maliszewski

Esej Karola Maliszewskiego towarzyszący premierze książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

Liryzm lawirujący

recenzje / IMPRESJE Joanna Mueller

Esej Joanny Mueller towarzyszący premierze książki Nadjeżdża Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

W rytmie obrotów podmiotów – o wierszach Szymona Słomczyńskiego

recenzje / NOTKI I OPINIE Joanna Mueller

Joanna Mueller, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012 o wierszach Szymona Słomczyńskiego.

WIĘCEJ

słowem; bez popisów

recenzje / KOMENTARZE Marta Podgórnik

Marta Podgórnik, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Macieja Papierskiego.

WIĘCEJ

O wierszach Macieja Kulisa

recenzje / NOTKI I OPINIE Roman Honet

Roman Honet, współredaktor antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Macieja Kulisa.

WIĘCEJ

W klinczu konstrukcji i konstytucji – o "apokaliptycznych apokryfach" Seweryna Górczaka

recenzje / NOTKI I OPINIE Joanna Mueller

Joanna Mueller, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012 o wierszach Seweryna Górczaka.

WIĘCEJ

"Prywatne perpetuum mobile". O wierszach Oliwii Betcher

recenzje / NOTKI I OPINIE Marta Podgórnik

Marta Podgórnik, współredaktorka antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Oliwii Betcher.

WIĘCEJ

O wierszach Patryka Czarkowskiego

recenzje / NOTKI I OPINIE Roman Honet

Roman Honet, współredaktor antologii Połów. Poetyckie debiuty 2012, o twórczości Patryka Czarkowskiego.

WIĘCEJ