O Rozgrzewce

Intry­gu­ją­co doj­rza­łe i dopra­co­wa­ne wier­sze, napi­sa­ne z sza­cun­kiem dla deta­lu osa­dzo­ne­go w lite­rac­kim, egzy­sten­cjal­nym i reli­gij­nym kon­tek­ście. Spo­koj­na, chcia­ło­by się powie­dzieć leni­wa, ale kla­sycz­nie wysma­ko­wa­na fra­za. Rytm, któ­ry w nie­zau­wa­żal­ny, a jed­nak nie­zwy­kle kon­se­kwent­ny spo­sób zawłasz­cza świa­do­mość czy­tel­ni­ka. Pamięć jest tu źró­dłem życia i czyn­ni­kiem kształ­tu­ją­cym toż­sa­mość wypo­wia­da­ją­ce­go się pod­mio­tu.

Mariusz Grze­bal­ski

Podo­ba mi się roz­pię­tość gestu poetyc­kie­go w Roz­grzew­ce. Dłu­ga, ogni­sta, nie­mal tęczo­wa fra­za, roz­pi­sa­na kil­ku­po­zio­mo­wo, zaspo­ka­ja ape­tyt na dobrze zro­bio­ny wiersz. Fijał­kow­ski, opo­wia­da­jąc „histo­rie pierw­sze” – o naro­dzi­nach, rytu­ale komu­nij­nym, sek­su­al­nych ini­cja­cjach – świet­nie gasi ich naiw­ny żar i iro­nicz­nie pod­krę­ca. Bar­dzo cie­ka­we.

Anna Kału­ża