recenzje / ESEJE

Hooked

Jakub Skurtys

Recenzja towarzysząca premierze książki fuzja bordo Karoliny Kapusty, wydanej w Biurze Literackim 6 lutego 2023 roku.

Biuro Literackie kup książkę na poezjem.pl

W antologii Połowu. Poetyckich debiutów 2020 zestaw wierszy Karoliny Kapusty nosił tytuł „Wykwit”, a recenzująca wówczas książkę Anna Mochalska odnotowywała, trzymając kciuki za propozycję wrocławianki, że „to jeszcze za mało na samodzielny debiut, ale też Kapusta nie obrała łatwej ścieżki: z jednej strony temat często eksploatowany, z drugiej lakoniczność, która wymaga naprawdę doskonałego warsztatu”. Ten eksploatowany temat to oczywiście stany chorobowe, a nawet jeden, konkretny stan, związany jednak z wieloma patogennymi procesami: nowotwór, z którym autorka rzeczywiście mierzyła się w kilka lat wcześniej. W jakiejś mierze były to oczywiście wiersze szpitalne, wpisujące się w długą tradycję kobiecego pisania (ostatnio z reprezentatywnych przykładów: poezja Pauliny Pidzik i Katarzyny Zwolskiej-Płusy), i taka też jest scenografia większości tekstów – trochę sterylna, skupiona na zbawiennym odizolowaniu podmiotki, i autoimmunizacji. Jak odnotowywała w jednym ze szkiców Joanna Grądziel-Wójcik: „wyrazistą sytuację liryczną – rozumianą sylleptycznie, tekstowo i życiowo jednocześnie – buduje w wierszach szpitalnych czynność operacji lub innych medycznych ingerencji, którym poddawane są bohaterki. Zaglądamy w tych tekstach do wnętrza ciała, a przede wszystkim do wnętrza psychiki pacjentek, jakby skalpel chirurga nie tylko przecinał materialną tkankę, lecz także odsłaniał świadomość. Głównym problemem tych wierszy staje się analizowane przez podmiotki rozdwojenie psyche i somy, które zazwyczaj prowadzi w przestrzeń pytań eschatologicznych i tożsamościowych”[1]. Badaczka rozważała jednak w ich kontekście (mając na myśli m.in. cykle poetyckie Krystyny Rodowskiej, Krystyny Lars, Ewy Lipskiej, Ludmiły Marjańskiej, Julii Fiedorczuk i Joanny Mueller) pewien szczególny model (neo)awangardowego autotematyzmu, który – właśnie dzięki konstruowaniu sytuacji lirycznej na styku ciał i tekstów, między pragnieniem scalenia i chirurgicznym, a więc eksperymentalnym rozcięciem – wydaje się tam czymś naturalnym i wręcz niezbędnym.

Kapusta wpisuje się swoimi wierszami we „fragmenty dyskursu maladycznego”, a więc również we wszystkie związane z nim ryzyka: autobiograficznego odsłonięcia, czasem do masochistycznej wręcz eskalacji i naturalistycznej wiwisekcji, cielesno-tekstualnych gier na dwugłosie soma/sema oraz pisania jako terapii lub zaleczania rany. Weźmy utwór rozpoczynający jej debiutancką fuzję bordo, a więc „wykwit”, jako przykład spotykania się motywów typowych dla „szpitalnego” pisania:

ona ma skórę poszarzałą
obce ma ciało

na wpół zgięta ręce pod kran
z jelit zaplecione liny
sznur brzuch nóż błysk
chirurgiczna stal

to już końcówka
to refren i bal

odklejali latami od framug
ścierali ślady ze ścian
zdzierali na piasku
wciągali na maszt

ona ma skórę poszarzałą
zoperujmy ciało

Co jednak interesujące i co wyraźnie różni Kapustę od omawianej przez Grądziel-Wójcik poezji „szpitalnej”, to właśnie kategoria „znieczulenia”. Poetki (zresztą nie tylko one, por. klasyczne wiersze szpitalne Aleksandra Wata) lubują się w wykorzystywaniu fizycznego bólu jako nośnika egzystencjalnych wartości, a tryb zintensyfikowanego doznawania cierpienia i dzielenia się nim ma w sobie elementy autoterapeutyczne, ale też z łatwością osuwa się w mistyczną, uniwersalizującą celebrację ciała-mięsa (flesh). Kapusta robi coś odwrotnego: pisze wiersze znieczulające, an-estezyjne, a jedną z reguł jej procesu chorobowego wyznacza jednowersowy „ketonal dożylnie”: „zwyklejesz mi”. Momentom naturalistycznego ujmowania fizycznego rozpadu, wrzącego i nakłuwanego lub preparowanego ciała, towarzyszy więc nieustanny – medyczny i poetycki – proces łagodzenia bólu, wygładzania kantu, usypiania jaźni i sumienia, jak w „kołysance”:

co utuli i ukoi co ból a co noc od win uwolni

doraźnie chmiel mak mleko miód melatonina
ukołyszą dziurawiec i hydroksyzyna
a przymuszą trazodon zolpidemu winian

kto utuli i ukoi kto ból a kto noc od win uniewinni

Czy i w jaki sposób istnieje – jak nazwała to w jednym ze szkiców z przytaczanego już tomu badań maladycznych Iwona Boruszkowska – écriture patographique i czy możemy je potraktować jako reakcję na wyidealizowaną różnicę płciową, wokół której oscylowało drugofalowe écriture feminine? Czy defekt (również ten chorobowy) jest bardziej egalitarny, włączający, uniwersalny w swojej kontrkanoniczności? Czy podmiot defektywny dąży raczej do uspójnienia, nadpisania siebie poprzez pracę rekodowania symptomów, czy też próbuje te symptomy dopiero zakodować, eksperymentując językowo – podobnie jak w przypadku traumy – z niewyrażalnym poprzez zakłócenie, błąd, semantyczną szczelinę (jak choćby Leo Lipski w Piotrusiu czy ostatnio Marcin Mokry w żywych liniach nowych ustach)? W tym sensie na florystyczną metaforę „rozkwitu” (poetyki rozkwitania – to propozycja Katarzyny Szopy, wyprowadzona twórczo z rozważań Luce Irigaray) odpowiadałby u Kapusty chorobowy „wykwit”: symptom, ale też mutacja, raczej znakowy nadmiar, niż niedobór.

„Oczarowało mnie jego brzmienie, schemat następujących po sobie głosek: mocny dźwięk, otwarcie, wyciszenie” – mówiła autorka w rozmowie, towarzyszącej promocji antologii. To istotna uwaga, bo wskazuje nie tylko na kwestię roślinnego i chorobowego kwitnienia jako pełni oraz mutowania i bycia pożeranym jako swego rodzaju przepełnienia, przesycenia fenomenu istnienia, ale też na kilka technicznych wskazań, którymi Kapusta się kierowała i kieruje do dziś. Warstwa dźwiękowa wciąż wydaje się u niej najważniejsza, stąd zasadne zastrzeżenie Mochalskiej, że taka lakoniczność wymaga dobrego warsztatu. Nie chodzi po prostu o minimum słów vs maksimum znaczeń, które wyrastałoby wprost z tradycji Przybosiowego wstydu uczuć i (utopijnego) dążenia do redukcji kosztów interpretacji, wspartych ewentualnie neoawangardowymi technikami Anny Świrszczyńskiej i Krystyny Miłobędzkiej. Kapusta nie walczy o maksymalizację potencjału semantycznego, nie wiedzie nas skondensowanymi do granic metaforami ku nowym sensom-obrazom ani ku szczególnie zagęszczonym blokom perceptów, nie bawi się też w daleko idące interteksty i kulturowe nawiązania (choć smutny dialog Jane Doe z Johnem Doe z wiersza „Szpitalne łóżko Jane Doe” chwyta się równocześnie dość popularnego w swoim czasie horroru anatomicznego oraz amerykańskiego wariantu postaci N.N-a, rozpisując ich anonimowość i pogłębiającą się alienację, to żadnych dalszych poszukiwań nie trzeba tu podejmować). Jej wierszem steruje raczej wytwarzana na styku lakoniczności semantycznej (monotemat) i warstwy brzmieniowej aura, towarzyszące lekturze (koniecznie głośnej) poczucie, że wiersz się kołysze jako całość, że panuje w nim jakiś rodzaj organicznej homeostazy, która, jeśli ulegnie procesom mutacyjnym, zapadnie się lub zostanie rozsadzona od wewnątrz (nie wątpię, że wszystko to jest policzone, dograne akcentami, wycyzelowane, choć nie umiem tego policzyć).

Dlatego zwracam uwagę na cytat, który otwierał rozmowę sprzed kilku lat: „oczarowało mnie brzmienie” – deklarowała autorka i podobnym praktykom poddaje czytelników swojej debiutanckiej książki. „Wykwit” znowu rozpoczyna poetycką propozycję Kapusty, na pierwsze spotkanie podsuwając nam rym: „ona ma skórę poszarzałą/ obce ma ciało”, jedyny w całym wierszu, za to powtórzony jeszcze w kodzie tekstu. Praktyką czytelniczą rządzi w tym tomie prawo oczarowania: poddania się rymom, rytmom i złudnym refrenom, nasłuchiwania współbrzmień i zmiękczeń, zawieszenia krytycznej niewiary w szczególnie sensualnych momentach, jak: „pieść mnie wieścią o końcu/ z wiatrem zniesie się pieśń” („Gdynia, plaża”). Wraz z tym zawieszeniem ogrywana jest, tzn. osaczana, preparowana i pozostawiana samej sobie, popkulturowa figura dziewczyny jako baśniowej księżniczki, Roszpunki czy Kopciuszka na ostatnim balu, czekającej na uwolnienie z wieży-ciała, ale ostatecznie próbującej odzyskać sprawczość i skłaniającej się ku innej perspektywie. Patologiczne, autoimmunizacyjne procesy niszczące trzeba przewartościować („oddaj mi oddech a poniosę go w sobie”) i dialektycznie uzupełnić o równie niszczące procesy komunizujące: bycia rozkradaną, eksploatowaną, rozdzieraną kawałek po kawałku. Ciało-wieża zmienia się w ciało otwarte, wydane przestrzeni. Wraz z zaleczaniem choroby następuje jednak coś, co można by odczytać również jako postępujące oddzielanie się podmiotki od lirycznego „ty” – i nie jest to poznawcza dysocjacja, traumatyczne rozdwojenie jaźni. Wyraźnie rozchodzą się tu drogi bohaterów, którzy nie potrafią się dłużej porozumieć ani współdzielić tej samej (patograficznej?) linii narracyjnej.

Możemy więc napisać, parafrazując Barańczaka, że Kapusta jest chirurgicznie precyzyjna, że dokonuje właściwych cięć we właściwych miejscach, a do nowotworu, podobnie jak do procesów samostanowienia i ujarzmiania „ja”, sklejania bohaterki i jej kulturowego „wiązania”, podchodzi jak do tematu badawczego – analitycznie, klinicznie, starając się w żadnym momencie nie wchodzić w niebezpieczny interior emocjonalnej identyfikacji, która przeszłaby w szantaż wobec czytelników. Wielokrotnie dominuje więc słownictwo specjalistyczne, medyczne (nazwy leków), a materialistyczne spojrzenie na cielesność raczej odsłania konkretne układy tkanek, niż fenomenologicznie pojęte ciało-mięso (flesh). Niby tak, wszystko to prawda, która sprawia, że fuzję bordo czyta się bez poczucia rażącego naruszenia jakiejś stosowności paktu z czytelnikiem (czy to autobiograficznego, czy fantazmatycznego). Nie jest to moim zdaniem tom transgresyjny, zmuszający nas do sadystycznego wpatrywania się w ciałotekst współczesnej męczennicy, sprytnie podmieniający materialne nośniki cierpienia na ich metafizyczne protezy. Dystans Kapusty w podejściu do tematu – poetyckim opracowywaniu go, okrążaniu, próbach opisu i pozycjonowania podmiotki – sprawia, że mamy do czynienia niemalże z traktatem, który ma pseudonimować i kontekstualizować problem, jak kiedyś robiła to Susan Sontag w słynnym eseju „Choroba jako metafora” (raz, w iście barokowej formie, konfrontuje się nas ze „zgadywanką” i wówczas wprost pojawia się pytanie: „gdzie zimuje rak czerwony?”, ale i tu korzystamy wówczas z homonimu i niemalże dziecięcej wyliczanki, które omija sedno).

Ale to tylko jedna strona. Wróćmy do niedokładnego, a jednak w jakiś sposób prostackiego i naiwnego rymu: „ciało”/„poszarzałą” – jaka jest jego funkcja? Czemu właściwie ma służyć? Takich rymów mamy w tomie więcej: „pąs”/„pląs”, „sączą się płyny rubicyny”, „przystań”/„refren się zgrał do czysta”, „receptory”/„wybory” czy paralelnie skonstruowane wyliczenie: „nie ma mąki/ biel i chrząstki”. Ani nie budują one ważnych semantycznie powiązań, ani nie otwierają nowej przestrzeni interpretacyjnej, nie są też popisem kunsztu rymotwórczego (daleko mu do wiązań Sendeckiego czy Iwaszkiewicza). Trochę zakłócają: sprozaizowaną kadencję, chłodny osąd, obiektywizujące studium, porządek twierdzeń. Bo mamy jednak do czynienia nie z traktatem, lecz z pieśnią, nie z cielesną wiwisekcją, podobną do tych, jakich podejmowali się Tadeusz Różewicz czy Anna Adamowicz, lecz z lirycznym zasklepianiem rany (zaszywaniem, a więc jednak: wiązaniem), znieczulaniem i pseudonimowaniem rozpadu. Naturalizm i techniczne słownictwo oraz przerzutnia jako błysk „chirurgicznej stali” ustępują – a właściwie od początku zostają podporządkowane – lirycznej genezie słowa mówionego i paralelnym, refrenicznym strukturom „nieśpiewnej muzyczności”. Wiersz się nuci, śpiewa, kołysze, rymuje. Śni się go, a w nim wyszeptywane są pragnienia i zaklęcia, tak jakby podmiotka – wraz z towarzyszącymi jej bohaterami, lekarzami i współpacjent(k)ami – cofała się do fazy poczwarki, a władanie nad światem przejmowała baśniowa potencjalność i wzmożona łączliwość sensów. To, co rozdzielił nożyk profesora (skalpel chirurga i spojrzenie analityka), na powrót skleja mityczna konwencja opowiastki, nuconej między szpitalnymi łóżkami.

Pisałem o zestawie Kapusty, że odnajduję w nim dwojakie echa: Czechowiczowskich kołysanek i studiowania językowych gier dziecięcych, podobnych do tych, które fascynowały Miłobędzką. Wówczas nie dopowiedziałem jednak, że jest zasadnicza różnica: zarówno wiersze Czechowicza, jak i teksty dramatyczne autorki „Siała baba mak”, organizuje figura matki – jako tej, która jest genezą, źródłem sensu i ku której można się zwrócić z prośbą o syntezę (choć w obu przypadkach będą to zupełnie odmienne syntezy; u Czechowicza eskapistyczna i regresywna, u Miłobędzkiej stwórcza, odzyskująca to, co w dziecięcym podmiocie pierwotnie kreatywne). Takiej figury w fuzji bordo nie ma i Kapusta jej nawet nie szuka. Owszem, podmiotka od czasu do czasu zwraca się do jakiegoś „ty” (niekoniecznie jest to „ty” czytelnika) i rzeczywiście czasem próbuje w nim zdeponować nadzieję (na ogół nieskutecznie). Nośnikiem pragnienia syntezy (lub tytułowej, nieudanej, niepełnej fuzji, a zarazem leczniczej trans-fuzji, która działa jak farmakon), odpowiednikiem baśniowej konwencji uspójniającej i zarazem immunizującej, są jacyś oni, a właściwie one – współpacjentki, współcierpiące, wariatki i chore, czy – jak w „round midnight” „ludzi[e] z pluszu/ o twardych uszach/ ludzi[e] z błota na mokrych flekach”, którzy opowiadają sobie ten emancypacyjny wiersz jak modlitwę wyklętych: „jeszcze wyjdziemy na ulice/ tańczyć bić się całować// (…) jeszcze wrócimy na chodniki / tańczyć snuć się potykać” . Jakby ktoś przepisał „Chrystusa miasta” Tuwima i opowiedział go od wewnątrz, z perspektywy tego zapętlonego korowodu wykluczonych i przegranych, ale bez zbawczej figury, skupiającej ich modlitwy i dającej nadzieję.

Kiedy w zamykającym tom tekście „Popij mną” Kapusta po raz kolejny sięga po niemalże chrystianistyczną, liturgiczną symbolikę i pisze: „wywracam to zdanie, niech się stanie płaskim kamykiem w kieszeni”, a potem dochodzi aż do wywrócenia samej siebie – „do zewnątrz”, na drugą stronę, jak wywracamy ubrania – widać wówczas wyraźnie, że rzekoma opozycja wnętrze/zewnętrze nie dotyczy rzeczywistego i baśniowego, tego, co w wierszu (w chorobie, w zamknięciu, izolacji) i tego, co go zbawia (zdrowienia, powrotu do świata, nawiązywania więzi z ludźmi). To nie jest relacja między rzeczywistym a transcendentnym. Wszelkie znaki nadziei, podobnie jak symptomy choroby, są dane tutaj i teraz: w płaszczyźnie wiersza, w czasie teraźniejszym. O ich odrębności decyduje jedynie perspektywa, a „wywijanie na drugą stronę” (z „rozpad nie rozpacz”) jest tyleż procedurą medyczną, ile poznawczą. Zastanawiam się nad tym procesem jako pewnym zadaniem, z którym autorka próbuje się uporać – zaczyna bowiem swoje pisanie od klasycznej topiki wnętrza i zewnętrza, dialektyki powierzchni i głębi, skórnych wykwitów i poszarzałego ciała oraz tego, co „pod spodem”, „pod skorą” (mokre, brudne, lepkie, ciemne). Wówczas chirurgiczny nożyk może ciąć, a baśniowe nici mogą zszywać – w środku zaś, na ogół osłonięta przed naszym spojrzeniem, jest mutująca, rakowa tkanka, nadmiar somy, a potem brak – szczelina, którą zapełni pieśń. Wówczas cięcie jest również momentem oświetlenia głębin, procesem poznawczym, a zszywanie ma swoje terapeutyczne właściwości. Tak dokonuje się przecież zasklepienie, fuzja, domknięcie. Im dalej w tom, z tym mniejszym zaufaniem poetka zdaje się jednak podchodzić do tej metaforyki. Tytułowa fuzja i trans (z wiersza „złote”) odbywają się jeszcze w scenografii głodnych, ciasnych i pustych wnęk (wnętrzności), siłowo zakrywanych przez niestabilne szwy. Ale już końcówka książki, ostatnie kilka wierszy, to raczej płaszczyznowe metafory skupienia i rozpadu: „jestem strzępem [płótna] w dziobie”, „resztki światła po kolacji”, „rozdrapywanie strupków i układanie z nich puzzli”, „odłamki trafiają do ust, i wyplute wieszam na firanki, żeby światło rozpraszały na kolorowo”. Tak jakby to, co dotąd ujarzmione i uwięzione w ciele – procesy immunizacji, walka organizmu z nim samym, usilne podtrzymywanie spójności „ja” – rozlewało się na całą rzeczywistość. Nieszczelność („ręce okazują się nieszczelne/ a woda tak żywa że ucieka” – to zdanie akurat zapożycza poetka niedosłownie z „Odwróconego światła” Tymoteusza Karpowicza, ale sprawdzenie, jak daleko sięgają macki intertekstualne i figura „odwróconego zmartwychwstania”, pozostawiam czytelnikom; istotne jest też samo przekroczenie przestrzeni szpitala w cyklu „wierszy gdyńskich”) i procesy uszczelniania, na ogół zapośredniczone kulturowo i technologicznie, to jeden z filozoficznych tropów, za którym można by podążyć. „[P]ołowa moja połowa świata/ bądźżeż swoje niepodległe// dźgnij paluchem w pulchne udo” – pisze Kapusta w „czyje jesteś no czyje”, prowadząc dalej swój dialog z ciałem, które zawiera w sobie pierwotną, organiczną mięsność i technologiczne, cyborgiczne protezy, choćby w łańcuchu: pląs – plątać – pleść – plaster – plastik – plastelina. Kapusta rozpyla je po całym tomie, same wiersze wiążąc raczej metodą skojarzeń motywów: figura włosa w jednym staje się pretekstem dla „łysego narcyza”, ziarnko wywołuje piasek, a ten plażę w kolejnym wierszu. Nad całością unosi się jednak pytanie o plastyczność, i to raczej tę z filozoficznych rozkmin Catherine Malabou: jako zawartą w każdym materiale i pojęciu właściwość (skłonność) od odchyleń od samego siebie. Czy takim materiałem jest kobiece ciało? Czy takim pojęciem jest poetyckie „ja” bohaterki?

Nie chcę jednak czytać tego tomu wyłącznie jako traktatu patograficznego, kolejnej narracji defektywnej, bo zamiast spotkania z wierszami – szeptania, kołysania, ekonomii pragnień i tego, jak przekładają się one na doświadczenie estetyczne – otrzymamy garść kulturowych banałów, rozpiętych między Foucaultiańskim ujarzmianiem i biopolityką Roberta Esposity, które koniec końców doprowadzą co najwyżej do tezy o tym, że w poprzek naszych (waszych, kobiecych) ciał przebiega produkcja wspólnego/własnego, i na ogół ma ona charakter przemocowy. Nie zapominajmy, że fuzja bordo jest auto/pato/grafią tylko w takim zakresie, w jakim stanowi zapis zmagania podmiotki (i autorki) z chorobą oraz próbę przemyślenia jej kulturowych konceptualizacji. Przede wszystkim jest jednak książką poetycką, co znaczy, że jest świadomie skonstruowana, a jej główna funkcja nieuchronnie ciąży ku doświadczeniu estetycznemu, tym zaś jest – moim zdaniem – wcale nie wywołanie współczucia wobec defektywnego podmiotu (impuls etyczny), lecz oczarowanie i zapomnienie się w auratycznym (u)kołysaniu wiersza. W tym sensie węzłowa z perspektywy narracyjnej, gorzka i autoironiczna sekwencja „C81” złożona z jednego zdania: „subskrypcja została wznowiona” (a więc remisja, chłoniak), to kolejna z prób podtrzymania dystansu, który natychmiast zapada się pod własnym ciężarem jak zmęczona głowa w poduszkę.

Są jednak w fuzji bordo wiersze niezwykle kunsztowne, mające w sobie urok broszki, bibelotu, jak:

czegośmy się spodziewali

odprysk na szkliwie
hałas w kolanie
złośliwi się ziarnko piasku
chrzęści w ustach bezład
tli się niezgoda

i

moje wenflony miały skrzydła

zmarła ważka
wyblakła ważka
pękła larwa
ścichła pod butem

ofiarowanie czy wypalanie?
skrzep ostygł w miękkim zgięciu łokcia

To one nadają ton liryczny całej książce. Ich przebieg organizuje czułość – nie czułostkowość i nie sentymentalizm, ale czułość, z jaką pseudonimuje się tu rozpad: ciała, związku i norm społecznych. Stawką i przedmiotem gry jest przecież właśnie ciało w relacjach: to tekstualne, kulturowe (androida, Galatei), i to czytające – u(kon)tekstowione ciało poetki. Ale czy uśmiech i ciepło, którymi Kapusta potrafi obdarzyć swoich słuchaczy, nie są również częścią praktyk anestezyjnych – „usypiania” i „znieczulania”? Zamiast, jak pisała Rita Felski, głębinowego tropienia sensów w pozycji semi-dettached, celebracji oddzielenia i krytycznego namysłu, mamy w tych wierszach do czynienia z postkrytycznym attachement – jakimś rodzajem przy-wiązania, połączenia, być może nawet spoufalenia, a więc i znoszącej dystans trans-fuzji. Nie wiem, na czym polega szczególna estetyczność propozycji Kapusty i chyba to mnie w niej najbardziej oczarowuje – że rozumiem ryzykowne mechanizmy, identyfikuję tropy, towarzyszę jej jako czytelnik w grze, a może nawet walce o niepodległość głosu, a razem nie umiem dookreślić, z czego bierze się ten nadmiar zaufania, który przeciwstawia się mojemu zwyczajowemu krytycyzmowi. Lubię tę książkę, wierzę w jej opowieść i chyba nie jestem w tym sam.


Przypisy:
[1] J. Grądziel-Wójcik, Inna teoria poezji? „Bez znieczulenia”, czyli o autotematyzmie w szpitalnych wierszach kobiet, [w:] Fragmenty dyskursu maladycznego, red. M. Ganczar, I. Gielata, M. Ładoń. Gdańsk 2019, s. 144.

O AUTORZE

Jakub Skurtys

Ur. 1989, krytyk i historyk literatury; doktor literaturoznawstwa; pracuje na Wydziale Filologicznym UWr; autor książek o poezji najnowszej Wspólny mianownik (2020) oraz Wiersz… i cała reszta (2021).

powiązania

Rozmowy na koniec: odcinek 26 Iwona Bassa

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Iwona Bassa Jakub Skurtys Resina

Dwudziesty szósty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 24 Zofia Bałdyga, Olga Niziołek, Aleksandra Wojtaszek

nagrania / TransPort Literacki Aleksandra Wojtaszek Antonina Tosiek Jakub Skurtys Olga Niziołek Resina Zofia Bałdyga

Dwudziesty czwarty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Czołgacz, pełzacz, tropiciel

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Przemysław Owczarek

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Przemysławem Owczarkiem, towarzysząca premierze książki Przemysława Owczarka Katawotra, wydanej w Biurze Literackim 19 lutego 2024 roku.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 27 Klaudia Pieszczoch

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Klaudia Pieszczoch Resina

Dwudziesty siódmy odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 23 Roman Honet

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Resina Roman Honet

Dwudziesty trzeci odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 22 Jacek Godek, Katarzyna Skórska, Elżbieta Sobolewska

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Elżbieta Sobolewska Jacek Godek Jakub Skurtys Katarzyna Skórska Resina

Dwudziesty drugi odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 21 Kacper Bartczak

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Kacper Bartczak Resina

Dwudziesty pierwszy odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 20 Julian Tuwim (Aleksander Trojanowski)

nagrania / TransPort Literacki Aleksander Trojanowski Antonina Tosiek Jakub Skurtys Julian Tuwim Resina

Dwudziesty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 19 Grzegorz Jankowicz

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Grzegorz Jankowicz Jakub Skurtys Resina

Dziewiętnasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 18 Miłosz Fleszar, Jakub Grabiak, Jakub Gutkowski, Joanna Łępicka, Amelia Żywczak

nagrania / TransPort Literacki Amelia Żywczak Antonina Tosiek Jakub Grabiak Jakub Gutkowski Jakub Skurtys Joanna Łępicka Miłosz Fleszar Resina

Osiemnasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 17 Karolina Kapusta

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Karolina Kapusta Resina

Siedemnasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 16 Jerzy Jarniewicz

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Jerzy Jarniewicz Resina

Szesnasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 15 Janusz Rudnicki

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Janusz Rudnicki Resina

Piętnasy odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 14 Hubert Zemler

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Hubert Zemler Jakub Skurtys

Czternasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

(O)patrzenie

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Impresja Jakuba Skurtysa na temat poezji Amelii Żywczak, laureatki projektu „Połów. Poetyckie debiuty 2022”.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 13 Adam Mickiewicz

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Joanna Mueller Miłosz Biedrzycki

Trzynasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Dzieciom Matygi też (o tomie zemla vulgaris)

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki zemla vulgaris Katarzyny Szwedy, wydanej w Biurze Literackim 29 maja 2023 roku.

WIĘCEJ

High hopes

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Impresja Jakuba Skurtysa na temat poezji Jakuba Gutkowskiego, laureata projektu „Połów. Poetyckie debiuty 2022”.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 12 Julek Rosiński

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Julek Rosiński

Dwunasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Sztuczne (k)raje

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Impresja Jakuba Skurtysa na temat poezji Miłosza Fleszara, laureata projektu „Połów. Poetyckie debiuty 2022”.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 11 Jacek Dehnel

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jacek Dehnel Jakub Skurtys

Jedenasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 10 Katarzyna Jakubiak

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Katarzyna Jakubiak

Dziesiąty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 9 Tomek Gromadka

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Tomek Gromadka

Dziewiąty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Porzeczka, poziomka, nieczytelny podpis

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Impresja Jakuba Skurtysa na temat poezji Joanny Łępickiej, laureatki projektu „Połów. Poetyckie debiuty 2022”.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 8 Miron Białoszewski (Jakub Pszoniak)

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Pszoniak Jakub Skurtys

Ósmy odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 7 Marcin Mokry

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Marcin Mokry

Siódmy odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 6 Karolina Sałdecka

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Karolina Sałdecka

Szósty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Prometeusz i Neron podają sobie dłonie

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Impresja Jakuba Skurtysa na temat poezji Jakuba Grabiaka, laureata 17. edycji Połowu poetyckiego.

WIĘCEJ

Przyległość (uwagi o tomie cierpkie Marleny Niemiec)

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa, towarzysząca premierze książki cierpkie Marleny Niemiec, która ukaże się w Biurze Literackim 28 listopada 2022 roku.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 5 Przemysław Suchanecki

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Przemysław Suchanecki

Piąty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 4 Laura Osińska

nagrania / Stacja Literatura Anna Adamowicz Antonina Tosiek Jakub Skurtys Laura Osińska

Czwarty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Sześćdziesiąt na sześćdziesiąt

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Posłowie Jakuba Skurtysa z książki Inaczej nie będzie Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, która wydanej w Biurze Literackim 14 listopada 2022 roku.

WIĘCEJ

Gesty zaufania i oddania

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Przemysław Suchanecki

Rozmowa Przemysława Suchaneckiego z Jakubem Skurtysem, towarzysząca premierze książki Inaczej nie będzie Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, która wydanej w Biurze Literackim 14 listopada 2022 roku.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 2 Nowe głosy z Polski: proza

nagrania / TransPort Literacki Alicja Sawicka Antonina Tosiek Barbara Frączyk Iwona Bassa Jakub Skurtys Marta Lipowicz Mirek Kulisz Patryk Kulpa

Drugi odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 1 Nowe głosy z Polski: poezja

nagrania / TransPort Literacki Aleksandra Byrska Antonina Tosiek Bartosz Horyza Jakub Skurtys Ola Lewandowska-Ferenc Patrick Leftwich Szymon Kowalski Zofia Kiljańska

Pierwszy odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 3 Krzysztof Chronowski

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Krzysztof Chronowski

Trzeci odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 27.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 14 Elżbieta Łapczyńska

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Elżbieta Łapczyńska Jakub Skurtys

Czternasty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec (3)

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys

Trzecia część dyskusji prowadzonej przez Antoninę Tosiek i Jakuba Skurtysa w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec (2)

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys

Druga część dyskusji prowadzonej przez Antoninę Tosiek i Jakuba Skurtysa w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Let the right one in

recenzje / ESEJE Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Impresja Dawida Mateusza i Jakuba Skurtysa na temat poezji Oli Lewandowskiej-Ferenc, laureatki 16. edycji Połowu poetyckiego.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 12 Kira Pietrek

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Kira Pietrek

Dwunasty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 13 Joanna Mueller

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Joanna Mueller

Trzynasty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Spektralne linie, solarne pasma

recenzje / ESEJE Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Impresja Dawida Mateusza i Jakuba Skurtysa na temat poezji Patricka Leftwicha, laureata 16. edycji Połowu poetyckiego.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 11 Jerzy Jarniewicz

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Jerzy Jarniewicz

Jedenasty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 10 Agata Jabłońska

nagrania / Stacja Literatura Agata Jabłońska Antonina Tosiek Jakub Skurtys

Dziesiąty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 9 Antonina Tosiek

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys

Dziewiąty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 8 Michał Mytnik

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Michał Mytnik

Ósmy odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Za kulisami poematu i w środku

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Teksty odzyskane Tadeusza Różewicza, która ukaże się w Biurze Literackim 18 kwietnia 2022 roku.

WIĘCEJ

Nie chcę śpiewać pieśni

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Julek Rosiński

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Julkiem Rosińskim, towarzysząca premierze książki streszczenie pieśni, wydanej w Biurze Literackim 21 marca 2022 roku.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 6 Radosław Jurczak

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Radosław Jurczak

Szósty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 7 Kacper Bartczak

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Kacper Bartczak

Siódmy odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 4 Agata Puwalska

nagrania / Stacja Literatura Agata Puwalska Antonina Tosiek Jakub Skurtys

Czwarty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 5 Katarzyna Szweda

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Katarzyna Szweda

Piąty odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Koszmary Sinéad O’Connor

recenzje / IMPRESJE Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Impresja Dawida Mateusza i Jakuba Skurtysa na temat poezji Zofii Kiljańskiej, laureatki 16. edycji Połowu poetyckiego.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 3 Anna Adamowicz

nagrania / Stacja Literatura Anna Adamowicz Antonina Tosiek Jakub Skurtys

Trzeci odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 1 Bohdan Zadura

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Bohdan Zadura Jakub Skurtys

Pierwszy odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Rozmowy na torach: odcinek 2 Marta Sokołowska

nagrania / Stacja Literatura Antonina Tosiek Jakub Skurtys Marta Sokołowska

Drugi odcinek z cyklu “Rozmowy na torach” w ramach festiwalu Stacja Literatura 26.

WIĘCEJ

Doktor Marlow i Pan Kurtz

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Meskalina i muzyka Henriego Michaux w przekładzie Jakuba Kornhausera i Wacława Rapaka, wydanej w Biurze Literackim 15 listopada 2021 roku.

WIĘCEJ

Tętent spalonej awangardy

recenzje / IMPRESJE Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Impresja Dawida Mateusza i Jakuba Skurtysa na temat poezji Bartosza Horyzy, laureata 16. edycji Połowu poetyckiego.

WIĘCEJ

Podomka Balzaka (o Po domu Dariusza Sośnickiego)

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Po domu Dariusza Sośnickiego, wydanej w Biurze Literackim 1 listopada 2021 roku.

WIĘCEJ

Kredę gryzie się ze strachu

recenzje / IMPRESJE Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Impresja Dawida Mateusza i Jakuba Skurtysa na temat poezji Aleksandry Byrskiej, laureatki 16. edycji Połowu poetyckiego.

WIĘCEJ

Niepokalanie początku

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Połów. Poetyckie debiuty 2020, która ukazała się w Biurze Literackim 26 lipca 2021 roku.

WIĘCEJ

O tym, co mogło zajść, gdyby zajść miało, tej nocy

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Mondo cane Jerzego Jarniewicza, która ukazała się w Biurze Literackim 28 czerwca 2021 roku.

WIĘCEJ

Pieśni niewinności i doświadczenia

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Agaty Puwalskiej haka!, wydanej w Biurze Literackim 22 marca 2021 roku.

WIĘCEJ

Bezsilność i drżenie

wywiady / O KSIĄŻCE Adam Kaczanowski Jakub Skurtys

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Adamem Kaczanowskim, towarzysząca premierze książki Utrata, która zostanie wydana w Biurze Literackim 22 lutego 2021 roku.

WIĘCEJ

Wiersz niejedno zniesie

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa, towarzysząca wydaniu książki Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego Ciało wiersza, która ukazała się w Biurze Literackim 11 stycznia 2021 roku.

WIĘCEJ

Klasyka europejskiej poezji: Blake, Espriu, Todorović, Župančič

nagrania / Stacja Literatura Filip Łobodziński Jakub Kornhauser Jakub Skurtys Joanna Orska Miłosz Biedrzycki Miroljub Todorović Oton Župančič Salvador Espriu Tadeusz Sławek William Blake

Spotkanie wokół książek Wyspa na Księżycu Williama Blake’a, świnia jest najlepszym pływakiem Mirjoluba Todorovicia, Kielich upojenia Otona Župančiča oraz Skóra byka Salvadora Espriu z udziałem Tadeusza Sławka, Jakub Kornhauser, Miłosza Biedrzyckiego, Filipa Łobodzińskiego, Joanny Orskiej i Jakuba Skurtysa w ramach festiwalu Stacja Literatura 25.

WIĘCEJ

Nowe języki poezji

nagrania / Stacja Literatura Jakub Skurtys

Zapis dyskusji “Nowe języki poezji” prowadzonej przez Jakuba Skurtysa w ramach festiwalu Stacja Literatura 25.

WIĘCEJ

Przyszłość jest chmurą, przyszłość jest chwytem

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa, towarzysząca wydaniu książki Radosława Jurczaka Zakłady holenderskie, która ukazała się w Biurze Literackim 18 listopada 2020 roku.

WIĘCEJ

Posłowie: O nadziei

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Szkic Jakuba Skurtysa, towarzyszący wydaniu almanachu Wiersze i opowiadania doraźne 2020, który ukazał się w Biurze Literackim 8 października 2020 roku.

WIĘCEJ

Ścieżki równoległe

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa, towarzysząca premierze almanachu Połów. Poetyckie debiuty 2019, który ukazał się w Biurze Literackim 17 sierpnia 2020 roku.

WIĘCEJ

Serdeczny złotnik świata

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa, towarzysząca wydaniu książki Otona Župančiča Kielich upojenia, w wyborze, przekładzie i z posłowiem Katariny Šalamun- Biedrzyckiej, która ukazała się w Biurze Literackim 15 czerwca 2020 roku.

WIĘCEJ

Poetyckie książki trzydziestolecia

nagrania / Stacja Literatura Anna Kałuża Jakub Skurtys Joanna Mueller Joanna Orska Karol Maliszewski

Spotkanie z udziałem Anny Kałuży, Karola Maliszewskiego, Joanny Mueller, Joanny Orskiej oraz Jakuba Skurtysa w ramach festiwalu Stacja Literatura 24.

WIĘCEJ

Kroniki ukrytej prawdy, Sroga zima oraz Biblia i inne historie

nagrania / Stacja Literatura Anna Kałuża Anna Sawicka Anna Wasilewska Elżbieta Sobolewska Jakub Skurtys Pere Calders Péter Nádas Raymond Queneau

Spotkanie wokół książek Kroniki ukrytej prawdy Pere’a Caldersa, Sroga zima Raymonda Queneau i Biblia i inne historie Pétera Nádasa z udziałem Anny Sawickiej, Elżbiety Sobolewskiej, Anny Wasilewskiej, Anny Kałuży i Jakuba Skurtysa w ramach festiwalu Stacja Literatura 24.

WIĘCEJ

Strącanie w ogień

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Przemysław Suchanecki

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Przemysławem Suchaneckim, towarzysząca premierze książki Wtracenie Przemysława Suchaneckiego, która ukazała się w Biurze Literackim 31 grudnia 2019 roku.

WIĘCEJ

Krótki traktat o urządzeniach (zapiski z lektury)

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Naworadiowa Kacpra Bartczaka, wydanej w Biurze Literackim 26 sierpnia 2019 roku.

WIĘCEJ

Dziwny żywot kronikarza

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Kroniki ukrytej prawdy Pere Caldersa, w tłumaczeniu Anny Sawickiej, wydanej w Biurze Literackim 15 lipca 2019 roku.

WIĘCEJ

Dalszy ciąg

wywiady / O KSIĄŻCE Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Dawidem Mateuszem, towarzysząca wydaniu almanachu Połów. Poetyckie debiuty 2018, który ukazał się nakładem Biura Literackiego 3 czerwca 2019 roku.

WIĘCEJ

Koniec antropocenu

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Animalia Anny Adamowicz, która ukazała się w Biurze Literackim 28 stycznia 2019 roku.

WIĘCEJ

Że sensem bycia jest troska

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Dni powszednie i święta Julii Szychowiak, wydanej w Biurze Literackim 15 października 2018 roku.

WIĘCEJ

Osiemnaście tysięcy znaków

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa, towarzysząca premierze almanachu Połów. Poetyckie debiuty 2017, który ukazał się w Biurze Literackim 13 sierpnia 2018 roku.

WIĘCEJ

Kinkyway

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Sankcje Jerzego Jarniewicza, która ukazała się nakładem Biura Literackiego 30 kwietnia 2018 roku.

WIĘCEJ

Chiazm, czyli przepaść

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Raport wojenny Agaty Jabłońskiej, wydanej nakładem Biura Literackiego 20 listopada 2017 roku.

WIĘCEJ

Radość filatelisty

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Historie ważne i nieważne w przekładzie Bohdana Zadury, wydanej nakładem Biura Literackiego 26 maja 2011 roku, a w wersji elektronicznej 13 listopada 2017 roku.

WIĘCEJ

I wszystkie długi zostaną spłacone

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa książki Trawers Andrzeja Sosnowskiego, wydanej w Biurze Literackim w wersji papierowej 6 marca 2017 roku, a w wersji elektronicznej 31 lipca 2017 roku.

WIĘCEJ

Stronami mitu, stronami zgrzytu (4LP box set)

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa towarzysząca premierze książki Wybieganie z raju (2006-2012) Tomasza Pułki, wydanej w Biurze Literackim 10 lipca 2017 roku.

WIĘCEJ

Ja, stróż latarnik

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Stacja wieży ciśnień Dawida Mateusza, wydanej w Biurze Literackim w wersji papierowej 26 lipca 2016 roku, a w wersji elektronicznej 17 lipca 2017 roku.

WIĘCEJ

Zmęczony burz szaleństwem

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Jarzmo Przemysława Owczarka, wydanej w Biurze Literackim 29 maja 2017 roku.

WIĘCEJ

Gazowana cykuta

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Piotr Jemioło

Rozmowa Piotra Jemioły z Jakubem Skurtysem, towarzysząca premierze książki Trawers Andrzeja Sosnowskiego, wydanej w Biurze Literackim 6 marca 2017 roku.

WIĘCEJ

Czarna magia

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Z tamtej strony ciszy Bolesława Leśmiana w wyborze Jacka Gutorowa, wydanej 8 listopada 2012 roku w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Gdy „na wzruszenia jest wymiar ogólny i ścisły”

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Piotr Matywiecki

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Piotrem Matywieckim.

WIĘCEJ

Ja-składnia

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Szkic Jakuba Skurtysa o poezji Kamili Janiak. Prezentacja w ramach cyklu tekstów zapowiadających antologię Zebrało się śliny. Nowe głosy z Polski, która ukaże się w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Duchy Miasta są mi przychylne

wywiady / Jakub Skurtys Szymon Domagała-Jakuć

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Szymonem Domagałą-Jakuciem. Prezentacja w ramach cyklu tekstów zapowiadających antologię Zebrało się śliny. Nowe głosy z Polski, która ukaże się w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Kąt zaangażowania

wywiady / O PISANIU Dawid Mateusz Jakub Skurtys

Rozmowa Jakuba Skurtysa z Dawidem Mateuszem. Prezentacja w ramach cyklu tekstów zapowiadających antologię Zebrało się śliny. Nowe głosy z Polski, która ukaże się w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

O formę, czyli wszystko

debaty / ANKIETY I PODSUMOWANIA Jakub Skurtys

Głos Jakuba Skurtysa w debacie „Formy zaangażowania”, towarzyszącej premierze antologii Zebrało się śliny, która ukaże się niebawem w Biurze Literackim.

WIĘCEJ

Daj mi tam, gdzie mnie jeszcze nie było

recenzje / IMPRESJE Jakub Skurtys

Esej Jakuba Skurtysa towarzyszący premierze książki Zmartwychwstanie ptaszka Bohdana Zadury.

WIĘCEJ

Sześć zakładów o miejsce krytyki (wokół Księgi zakładek Jacka Gutorowa)

recenzje / IMPRESJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z ksiażki Księga zakładek Jacka Gutorowa.

WIĘCEJ

"To się tylko tak mówi", czyli Nocne życie Bohdana Zadury

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Nocne życie Bohdana Zadury.

WIĘCEJ

Gdy "na wzruszenia jest wymiar ogólny i ścisły"

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Piotr Matywiecki

Z Piotrem Matywieckim o książce Złotniejący świat Marii Konopnickiej rozmawia Jakub Skurtys.

WIĘCEJ

"Wild water kingdom timex show / jaki dziwny letargiczny trans"

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki poems Andrzeja Sosnowskiego.

WIĘCEJ

Od obelisku do krawędzi skały. O dwóch przekładach z Heaneya

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Kolejowe dzieci Seamusa Heaneya.

WIĘCEJ

Proces marginalizacji, spychania i odpychania Inności

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Mateusz Kotwica

Z Jakubem Skurtysem o książce Sajgon rozmawia Mateusz Kotwica.

WIĘCEJ

Poezja nie jest już liryką

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Kacper Bartczak Paweł Kaczmarski

Z Kacprem Bartczakiem o książce Świat nie scalony. Estetyka, poetyka, pragmatyzm rozmawiają Paweł Kaczmarski i Jakub Skurtys.

WIĘCEJ

"I to jest jakieś otwarcie na przyszłość" – Kacpra Bartczaka wstęp do poetyki pragmatystycznej

recenzje / ESEJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Świat nie scalony Kacpra Bartczaka.

WIĘCEJ

Poezja od-wiecznych przestrzeni. Cztery przymiarki do szkicu o Piotrze Matywieckim

recenzje / IMPRESJE Jakub Skurtys

Recenzja Jakuba Skurtysa z książki Zdarte okładki (1965-2009) Piotra Matywieckiego, wydanej w Biurze Literackim 14 września 2009 roku.

WIĘCEJ

Nieskończenie długi poemat poza słowami

wywiady / O KSIĄŻCE Jakub Skurtys Piotr Matywiecki

Z Piotrem Matywieckim o książce Zdarte okładki rozmawia Jakub Skurtys.

WIĘCEJ

Rozmowy na koniec: odcinek 17 Karolina Kapusta

nagrania / TransPort Literacki Antonina Tosiek Jakub Skurtys Karolina Kapusta Resina

Siedemnasty odcinek z cyklu “Rozmowy na koniec” w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Fuzja bordo

nagrania / TransPort Literacki Karolina Kapusta Resina

Czytanie z książki “Fuzja bordo” z udziałem Karoliny Kapusty w ramach festiwalu TransPort Literacki 28. Muzyka Resina.

WIĘCEJ

Ostatecznie przecież jest tutaj całkiem pięknie

wywiady / O KSIĄŻCE Anna Adamowicz Karolina Kapusta

Rozmowa Anny Adamowicz z Karoliną Kapustą, towarzysząca premierze książki fuzja bordo Karoliny Kapusty, wydanej w Biurze Literackim 23 stycznia 2023 roku.

WIĘCEJ

Historia jednego wiersza: „rozpad nie rozpacz”

recenzje / KOMENTARZE Karolina Kapusta

Autorski komentarz Karoliny Kapusty towarzyszący premierze książki fuzja bordo, wydanej w Biurze Literackim 23 stycznia 2023 roku.

WIĘCEJ

fuzja bordo (2)

utwory / zapowiedzi książek Karolina Kapusta

Fragmenty zapowiadające książkę fuzja bordo Karoliny Kapusty, która ukaże się w Biurze Literackim 6 lutego 2023 roku.

WIĘCEJ

fuzja bordo (1)

utwory / zapowiedzi książek Karolina Kapusta

Fragmenty zapowiadające książkę fuzja bordo Karoliny Kapusty, która ukaże się w Biurze Literackim 6 lutego 2023 roku.

WIĘCEJ